พวงทอง ภวัครพันธุ์ เล่าเรื่องการจัดการกับบาดแผลความรุนแรงหลังเหตุการณ์ปราบ “คอมมิวนิสต์” ในอินโดนีเซีย เปรียบเทียบกับการต่อสู้เรียกร้องของกลุ่มแม่ๆ ในอาร์เจนตินาหลังจากรัฐบาลเผด็จการทหารอุ้มฆ่าแกนนำหนุ่มสาวจำนวนมาก นำไปสู่บทสรุป—ไม่มีบทเรียนการแปลงความทรงจำบาดแผลให้เป็นพลังในอุษาคเนย์