'นิติราษฏร์ ฉ.20' ประสิทธิ์ ปิวาวัฒนพานิช: ข้อสังเกตเกี่ยวกับการตีความคำพิพากษาของศาลโลกคดีปราสาทพระวิหาร

 

บทนำ
ตามที่ข่าวแจ้งว่า รัฐบาลกัมพูชาได้เสนอให้ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ หรือศาลโลกตีความคำพิพากษาในคดีปราสาทพระวิหารที่ตัดสินเมื่อวันที่ 15 เดือนมิถุนายน  ค.ศ. 1962 (พ.ศ. 2505) นั้น มีประเด็นข้อกฎหมายที่สมควรกล่าวถึง ดังต่อไปนี้

 

1. การตีความคำพิพากษาคืออะไร
ในกรณีที่รัฐคู่ความสงสัยในความหมายหรือขอบเขตของคำพิพากษาว่ามีความหมายแคบกว้างเพียงใดหรือมีความหมายว่าอย่างไร รัฐคู่ความก็สามารถร้องขอให้ศาลทำการตีความคำพิพากษาได้ การตีความมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อเป็นการอธิบาย (explanation) หรือการทำให้กระจ่าง (clarification) ในสิ่งที่ศาลได้มีคำวินิจฉัย...

การตีความคำพิพากษามีอยู่ด้วยกันสอง ประเภทใหญ่ คือ การตีความโดยศาลที่ได้ตัดสิน และการตีความโดยศาลอื่น การตีความอย่างแรก นักกฎหมายอธิบายว่า เป็นเขตอำนาจของศาลที่จะตีความคำพิพากษาที่ตนเองได้ตัดสิน เขตอำนาจศาลแบบนี้เรียกว่า incidental jurisdiction ส่วนการตีความแบบที่สอง เป็นกรณีที่รัฐคู่พิพาททำความตกลงพิเศษเพื่อเสนอให้ศาลหรืออนุญาโตตุลาการตี ความคำพิพากษาหรือชี้ขาดซึ่งตัดสินโดยอีกศาลหนึ่ง

 

2. เงื่อนไขของการตีความคำพิพากษาตามหลักทั่วไป

2.1 ความยินยอมของรัฐ
โดยปกติแล้ว ความยินยอมของรัฐที่จะเสนอข้อพิพาทระหว่างประเทศให้ศาลหรืออนุญาโตตุลาการตัดสินนั้นเป็นคนละกรณีกับความยินยอมที่จะให้มีการตีความคำพิพากษา กล่าวอีกนัยหนึ่ง การที่รัฐให้ความยินยอมที่จะให้ศาลตัดสินข้อพิพาทระหว่างประเทศ มิได้หมายความว่ารัฐคู่พิพาทประสงค์จะให้รวมถึงหรือขยายไปถึงอำนาจในการตีความคำพิพากษาได้ด้วย หากรัฐคู่พิพาทฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องการที่จะให้มีการตีความคำพิพากษา ทั้งสองฝ่ายจะต้องทำความตกลงระหว่างประเทศอีกครั้งหนึ่งเพื่อเสนอให้ศาลได้ตีความคำพิพากษา

อย่างไรก็ตาม ในกรณีของศาลโลกนั้น ตามธรรมนูญของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ (Statute of the International Court of Justice) มาตรา 60 ได้กำหนดวิธีการตีความคำพิพากษาของศาลโลกเป็นการเฉพาะโดยข้อ 60 ซึ่งบัญญัติว่า “คำพิพากษาของศาลเป็นที่สุดและอุทธรณ์ไม่ได้ ในกรณีที่มีปัญหาเกี่ยวกับความหมายหรือขอบเขตของคำพิพากษา ศาลต้องตีความตามคำร้องขอของคู่ความฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง” 

ประเด็นหนึ่งที่มีความสำคัญมากและเป็นประเด็นที่กำลังมีการถกเถียงกันว่า ฝ่ายกัมพูชาจะเสนอคำร้องให้มีการตีความฝ่ายเดียวได้หรือไม่ หรือฝ่ายไทยจะต้องให้ความยินยอม ด้วย หากพิจารณาจากข้อที่ 60 แล้ว ตัวบทใช้คำว่า “คู่ความฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง” (any party) ซึ่งมีนัยว่า ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ว่าฝ่ายที่เป็นโจทก์หรือเป็นผู้ถูกฟ้องก็สามารถร้องขอให้มีการตีความได้ และหากพิจารณา Rules of Court ของศาลโลกประกอบด้วยก็จะเข้าใจมากยิ่งขึ้น โดยข้อที่ 98 ของ Rules of Court ของศาลโลกแบ่งวิธีการร้องขอให้ศาลโลกตีความออกเป็นสองวิธีคือการยื่นคำร้องให้มีการตีความฝ่ายเดียว (an application) กับการแจ้งให้ทราบว่ามีการทำความตกลงพิเศษ (Notification of a Special Agreement) กับรัฐคู่ความเพื่อให้ศาลโลกตีความ นอกจากนี้ ที่ผ่านมาศาลโลกก็เคยวินิจฉัยว่า คู่ความสามารถยื่นคำร้องต่อศาลโลกให้มีการตีความฝ่ายเดียวได้ คดีที่ว่านี้คือคดีระหว่างประเทศตูนีเซียกับลิเบียเกี่ยวกับไหล่ทวีปกรณีที่ตูนีเซียร้องขอต่อศาลโลกให้มีการแก้ไขคำพิพากษาและตีความคำพิพากษา (ต่อไปจะเรียกว่าคดีระหว่างตูนีเซียและลิเบีย) ในคดีนี้ ศาลโลกไม่เห็นด้วยกับการตีความของลิเบียที่ว่า การตีความคำพิพากษาตามข้อ 60 ของธรรมนูญศาลโลกต้องกระทำโดยสองฝ่าย เนื่องจากการตีความเช่นนี้เท่ากับเป็นการสกัดกั้นคู่ความอีกฝ่ายหนึ่งในการใช้สิทธิที่จะขอให้ศาลโลกตีความหากว่าอีกฝ่ายหนึ่งมิได้ให้ความร่วมมือ อนึ่ง ที่ผ่านมาในอดีต การตีความคำพิพากษาศาลโลกเกิดจากการร้องขอฝ่ายเดียวของรัฐคู่ความ

นอกจากนี้ นักกฎหมายระหว่างประเทศที่เชี่ยวชาญเรื่องเขตแดนอย่างศาสตราจารย์ Kaiyan Kaikobad เห็นว่า รัฐคู่พิพาทไม่จำเป็นต้องระบุอำนาจของศาลโลกในการตีความไว้ในความตกลงพิเศษที่เสนอให้ศาลโลกระงับข้อพิพาทหรือไม่ต้องทำความตกลงพิเศษขึ้นมาใหม่ กล่าวโดยสรุป การตีความคำพิพากษาของศาลโลกเป็นไปตามมาตรา 60 แห่งธรรมนูญศาลโลกและ Rules of Court ข้อที่ 98 หาได้ขึ้นอยู่กับการทำความตกลงพิเศษของรัฐคู่พิพาทแต่ประการใดไม่อย่างไรก็ดี ศาลจะรับการร้องขอให้มีการตีความคำพิพากษาหรือไม่นั้นเป็นดุลพินิจหรืออำนาจของศาลโลก

2.2 การมีข้อพิพาทเกี่ยวกับขอบเขตหรือความหมายของคำพิพากษา
เป็นที่ยอมรับกันในแนวบรรทัดฐานคำตัดสินของศาลโลกตั้งแต่ศาลโลกเก่า (คือคดี Chorzow Factory) จนถึงศาลโลกใหม่ว่า ขณะที่มีการร้องขอให้ตีความคำพิพากษา จะต้องมีข้อพิพาทที่เกิดขึ้นจริง (the existence of a actual dispute) ระหว่างรัฐคู่ความเกี่ยวกับขอบเขตหรือความหมายของคำพิพากษา มิใช่เพียงแค่โอกาสความเป็นไปได้ที่จะเกิดหรือมีข้อพิพาท (potential dispute) โดยคำว่า “ข้อพิพาท” (dispute) นี้เป็นถ้อยคำทางกฎหมายที่มีความหมายเฉพาะคือหมายถึงกรณีที่รัฐคู่พิพาทมีความเห็นที่ไม่ตรงกันหรือต่างกัน (divergence of view) ในเรื่องใดเรื่องหนึ่งที่เฉพาะเจาะจงอาจเป็นประเด็นข้อกฎหมายหรือข้อเท็จจริงก็ได้ ฉะนั้น ข้อพิพาทจึงมิได้มีความหมายเพียงแค่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเข้าใจว่าหรือเห็นว่า คำตัดสินของศาลนั้นไม่ชัดเจนหรือคลุมเครือ ในคำร้องขอให้ศาลโลกตีความคำพิพากษาคดี Asylum นั้น ศาลโลกกล่าวว่า ข้อพิพาทนั้นจะต้องเป็นกรณีที่มีความเห็นที่ไม่เหมือนกันระหว่างรัฐคู่พิพาทในประเด็นที่มีการกำหนดไว้ชัดเจนแน่นอน (A dispute requires a divergence of view between the parties on definite points.)

อนึ่ง มีข้อสังเกตว่า หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ต้องการให้ศาลโลกตีความคำพิพากษา หรือพูดง่ายๆก็คือ ต้องการตัดเขตอำนาจศาลโลกตั้งแต่แรก ก็จะต้องมีการคัดค้านในเบื้องต้นเสียทันทีว่า ไม่มีข้อพิพาทหรือความเห็นที่ไม่ตรงกันเกี่ยวกับขอบเขตหรือความหมายของคำพิพากษาระหว่างรัฐคู่ความ ซึ่งหากขาดเงื่อนไขข้อนี้แล้ว ศาลโลกก็ไม่สามารถที่จะดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปได้ เพราะว่าศาลโลกจะตีความได้ก็ต่อเมื่อ มีประเด็น “ข้อพิพาทที่เกิดขึ้นจริง” (actual dispute) แล้วเท่านั้น เช่นกรณีคดี Chorzow Factory ที่โปแลนด์ต่อสู้ว่า ไม่มีข้อพิพาทหรือความเห็นที่แตกต่างกันเกี่ยวกับความหมายและขอบเขตของคำพิพากษาแต่อย่างใด

2.3 วัตถุแห่งการตีความ
การตีความคำพิพากษาของศาลโลกนั้นจำกัดเฉพาะสิ่งที่ศาลได้ตัดสินในคำพิพากษาเท่านั้น รัฐจะร้องขอให้ศาลโลกตีความในประเด็นที่ศาลโลกมิได้ตัดสินไม่ได้ มิฉะนั้นแล้ว ประเด็นที่ร้องขอให้ศาลตีความอาจเป็น “คำถามใหม่” ในประเด็นนี้ ศาลโลกในคำร้องขอให้ตีความคำพิพากษาในคดี Asylum เมื่อปี ค.ศ. 1950 นั้นศาลโลกได้กล่าวว่า เป็นหน้าที่ของศาลโลกที่จะตอบคำถามที่ได้กำหนดไว้ในคำแถลงสรุปสุดท้าย (final submission) และงดเว้นที่จะไม่ตัดสินประเด็นที่ไม่ได้กำหนดไว้ในคำแถลงสรุปสุดท้าย และศาลโลกยังกล่าวอีกว่า สิ่งที่รัฐบาลโคลัมเบียเห็นว่าเป็นช่องโหว่ (gap) ของคำพิพากษานั้น แท้จริงเป็น “คำถามใหม่”  ซึ่งไม่อาจตัดสินได้ด้วยวิธีการตีความ การตีความไม่อาจเกินไปกว่าคำพิพากษาได้ ซึ่งประเด็นต่างๆนั้นได้ถูกกำหนดไว้แล้วในคำแถลงสรุปสุดท้าย

มีข้อสังเกตว่า ในคำแถลงสรุปที่ฝ่ายกัมพูชาได้เสนอระหว่างกระบวนพิจารณาภาควาจาที่ได้เพิ่มเข้าอีกสองประเด็นคือ เส้นเขตแดนระหว่างประเทศในบริเวณเทือกเขาดงรักและแผนที่ตอนเขาดงรักเป็นแผนที่ที่จัดทำขึ้นในนามของคณะกรรมการปักปันเขตแดนผสม ซึ่งคำร้องทั้งสองข้อนี้ศาลโลกไม่รับไว้พิจารณาและมิใช่เป็นข้อเรียกร้องที่จะต้องกล่าวถึงในบทปฏิบัติการของคำพิพากษา ดังนั้น หากกัมพูชาจะร้องขอให้ศาลโลกตีความในสองประเด็นนี้ย่อมมิอาจทำได้เพราะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของบทปฏิบัติการแต่อย่างใด

อย่างไรก็ดี ประเด็นต่อไปมีว่า การตีความคำพิพากษานั้นจะจำกัดเฉพาะสิ่งที่ศาลโลกได้ตัดสินเท่านั้นที่เรียกว่า “บทปฏิบัติการ” (ภาษาฝรั่งเศสเรียกว่า dispositive) หรือจะขยายไปถึงเหตุผลในคำพิพากษาด้วย ในประเด็นนี้ได้มีการกล่าวถึงในคดีของคำตัดสินระหว่างอังกฤษกับฝรั่งเศสเกี่ยวกับไหล่ทวีปที่มีการเสนอให้ศาลของอนุญาโตตุลาการ (the Court of Arbitration) ตีความโดยฝรั่งเศสเห็นว่า การตีความคำพิพากษาของศาลจำกัดเฉพาะบทปฏิบัติการอันเป็นส่วนที่ได้มีคำวินิจฉัยเท่านั้นจะขยายไปยังส่วนอื่นๆของคำพิพากษาไม่ได้ ในขณะที่อังกฤษเห็นว่า การตีความไม่ควรจำกัดเฉพาะคำตัดสินในบทปฏิบัติการเท่านั้นแต่รวมถึงวรรคอื่นๆที่เป็นเหตุผลทางกฎหมาย (reasoning) ด้วยหากว่าวรรคอื่นๆในอยู่ในคำพิพากษาเป็นส่วนสำคัญหรือมีความสัมพันธ์อย่างมากกับคำตัดสินในบทปฏิบัติการ ซึ่งในกรณีนี้ Court of Arbitration เห็นด้วยกับการตีความของอังกฤษ เช่นเดียวกันกับศาลโลก ในคดีข้อพิพาททางเขตแดนทางบกและทางทะเลระหว่างคาเมอรูนกับไนจีเรีย คาเมอรูนได้ร้องขอให้ศาลโลกตีความคำพิพากษา ซึ่งในคดีนี้ศาลโลกได้กล่าวว่า การตีความคำพิพากษาตามข้อที่ 60 ของธรรมนูญศาลยุติธรรมระหว่างประเทศนั้นต้องเกี่ยวข้องกับบทปฏิบัติการของคำตัดสินเท่านั้น จะร้องขอให้มีการตีความเหตุผลของคำพิพากษาไม่ได้เว้นแต่เหตุผลของคำตัดสินนั้นไม่สามารถแยกออกจากบทปฏิบัติการได้ (any request for interpretation must relate the operative part of the judgment and cannot concern the reasons for the judgment except in so far as these are inseparable from the operative part)

2.4 เงื่อนไขด้านเวลา
โดยปกติแล้ว การตีความคำพิพากษาหรือคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศมักจะระบุเงื่อนไขด้านเวลาไว้ว่า รัฐคู่พิพาทจะสามารถร้องขอให้มีการตีความคำพิพากษาได้ต่อเมื่อพ้นช่วงเวลาหลังจากที่ศาลหรืออนุญาโตตุลาการได้ตัดสินซึ่งอาจเป็นเวลา 3 เดือนหรือมากกว่านั้นก็ได้ อย่างไรก็ตาม ในกรณีของศาลโลกนั้น ข้อที่ 60 มิได้กำหนดเงื่อนไขเรื่องกำหนดเวลาไว้ว่ารัฐคู่พิพาทต้องยื่นคำร้องให้ศาลโลกตีความภายในกำหนดเวลาเท่าใดซึ่งต่างจากการขอให้มีการแก้ไขคำพิพากษาซึ่งต้องทำภายในหกเดือนนับแต่วันค้นพบข้อเท็จจริงใหม่หรือภายใน 10 ปีนับแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษา ดังนั้น การให้ศาลโลกตีความคำพิพากษาจึงไม่ถูกจำกัดด้วยเงื่อนเวลา กล่าวอีกนัยหนึ่ง การให้ศาลโลกตีความคำพิพากษานั้นมีลักษณะเป็น open- ended

คำถามมีว่า แล้วคำพิพากษาคดีปราสาทพระวิหารซึ่งตัดสินมานาน  50 ปีจนองค์คณะเดิมที่ตัดสินคดีนี้ต่างก็ไม่อยู่แล้ว ศาลโลกองค์คณะใหม่จะรับคำร้องหรือไม่  อย่างไรก็ดี ในอดีต อาร์เจนติน่ากับชิลีเคยทำความตกลงพิเศษเมื่อค.ศ. 1991 เสนอให้อนุญาโตตุลาการตัดสินคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการที่เคยชี้ขาดเมื่อ ค.ศ. 1902

 

3. วัตถุประสงค์ของการตีความคำพิพากษา
การตีความคำพิพากษาจะต้องรักษาความเป็นที่สุดของคำตัดสินของศาลที่มีผลผูกพันคู่ความไว้  การตีความคำพิพากษาจึงไม่อาจมีผลเป็นการเปลี่ยนแปลงผลของคำตัดสินหรือขยายไปยังประเด็นอื่นที่ศาลมิได้ตัดสินไว้

 

4. ตัวอย่างของการตีความคำพิพากษาศาลโลก
ในอดีต รัฐคู่พิพาทเคยใช้สิทธิตามมาตรา 60 ขอให้ศาลโลกตีความขอบเขตหรือความหมายของคำพิพากษาของศาลโลกหลายคดี  โดยเรียงตามลำดับเวลาล่าสุด ดังนี้

1) คำร้องขอให้มีการตีความคำพิพากษาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ปีค.ศ. 2004 (Request for Interpretation of the Judgment of 31 March 2004 in the Case concerning Avena and Other Mexican Nationals (Mexico v. United States of America) (Mexico v. United States of America)

2) คำร้องขอให้มีการตีความคำพิพากษาเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ปีค.ศ. 1998 (Request for Interpretation of the Judgment of 11 June 1998 in the Case concerning the Land and Maritime Boundary between Cameroon and Nigeria (Cameroon v. Nigeria), Preliminary Objections (Nigeria v. Cameroon)

3) คำร้องขอให้มีการตีความคำพิพากษาเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ปีค.ศ. 1982 Application for Revision and Interpretation of the Judgment of 24 February 1982 in the Case concerning the Continental Shelf (Tunisia/Libyan Arab Jamahiriya) (Tunisia v. Libyan Arab Jamahiriya) (1984)

4) คำร้องขอให้มีการตีความคำพิพากษาเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ปีค.ศ. 1950 Request for Interpretation of the Judgment of 20 November 1950 in the Asylum Case (Colombia/Peru) (1950)

5) Factory at Chorzow, Application for Revision and Interpretation of the Judgment of 24 February

 

5. ประเด็นการตีความกรณีคดีปราสาทพระวิหาร
สำหรับกรณีคดีปราสาทพระวิหาร ซึ่งศาลโลกตัดสินไว้ 3 ประเด็น นายฮอร์ นัมฮง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศเห็นว่า อาจมีการเสนอให้ศาลโลกตีความในประเด็นที่สองของบทปฎิบัติการซึ่งเกี่ยวกับพื้นที่บริเวณรอบๆปราสาทพระวิหาร (vicinity)

 

บทส่งท้าย
การที่กัมพูชายื่นคำร้องให้ศาลโลกตีความคำพิพากษาคดีปราสาทพระวิหารนั้นไม่มีใครสามารถคาดการณ์ได้อย่างแน่ชัดว่าผลจะเป็นอย่างไร ศาลโลกอาจรับหรือไม่รับพิจารณาคำร้องของกัมพูชาก็ได้ หรือหากศาลโลกรับไว้พิจารณาก็ไม่มีใครคาดหมายว่าผลของการตัดสินจะออกมาเป็นคุณกับฝ่ายใด  ดังนั้น การเตรียมการต่อสู้คดีเป็นเรื่องสำคัญซึ่งรัฐบาลไทยได้แจ้งว่าได้เตรียมนักกฎหมายไว้ต่อสู้แล้ว อย่างไรก็ดี รัฐบาลไทยอาจต้องเตรียมเรื่องการแต่งตั้ง “ผู้พิพากษาเฉพาะคดี” (judge ad hoc) ด้วยเพราะว่าธรรมนูญศาลโลกข้อที่ 31 วรรค 3 เปิดช่องให้มีการเสนอชื่อผู้พิพากษาเฉพาะคดีได้หากว่าองค์คณะปัจจุบันของศาลโลกไม่มีผู้พิพากษาที่มีสัญชาติเดียวกับรัฐคู่พิพาทโดยสถานะของผู้พิพากษาเฉพาะคดีนั้นมีศักดิ์และสถานะเท่าเทียมกับผู้พิพากษาประจำ.

 

ที่มา: http://www.enlightened-jurists.com/blog/33

 
 

 

Comments

ยอมรับจากใจว่า คุณประสิทธิ์

ยอมรับจากใจว่า คุณประสิทธิ์ มีความเชี่ยวชาญในข้อกฏหมายระหว่างประเทศ

งานเขียนหรือบทความที่ออกจากปลายปากกา จึงแน่นทุกด้าน ทั้งหลักกฏหมาย การพิจราณาคดี และตัวอย่างประกอบ

แนวคิดเรื่อง...การพิพากษาชี้ขาดโดยศาลอื่น ก็น่าสนใจไม่น้อย

จะว่าไป...ก็เป็นแนวทางที่เรากำลังพยามกันอยู่

แต่ปัญหาตอนนี้ มิใช่แค่ข้อจำกัดในเรื่องคำพิพากษา ยังรวมถึงเป็นประเด็นระหว่างประเทศอื่นๆ ด้วย

หนักมากครับ...

และแล้วก็ถึงเวลาที่ประเทศไทยส

และแล้วก็ถึงเวลาที่ประเทศไทยสูญเสียพื้นที่ทับซ้อน 4.6 ตร.กม.อย่างถาวรน่าเสียโอกาสถ้าร่วมกันพัฒนาร่วมกันเป็นเจ้าของไทยได้ประโยชน์มากกว่าจารึกไว้เป็นสุดยอดผลงานชิ้นโบว์ดำของรัฐบาลอภิสิทธิ์ ศิษย์อำมาตย์ ขอให้เป็นการเสียดินแดนครั้งสุดท้ายเพราะเสียดินแดนเพื่อการอยู่รอดของตัวกูและพวกกูมามากพอแล้ว

Benni Deutschland wrote:

[quote=Benni Deutschland] ...ก็เป็นแนวทางที่เรากำลังพยามกันอยู่ แต่ปัญหาตอนนี้ มิใช่แค่ข้อจำกัดในเรื่องคำพิพากษา ยังรวมถึงเป็นประเด็นระหว่างประเทศอื่นๆ ด้วย หนักมากครับ...[/quote]

อะไรบ้างครับ พอขยายความมากกว่านี้ หรือประเมินอุปสรรค และปัญหา แจกแจงคร่าวๆ ให้รู้กันบ้างได้มั้ย

บทความนี้เยี่ยมมากครับ

บทความนี้เยี่ยมมากครับ ในแง่การให้ความรู้แก่ผู้อ่าน

เนื้อหาสาระของบทความนี้ แตกต่างกับที่สัมภาษณ์ นักข่าวผู้เชี่ยวชาญปัญหาเขมร และ กรรมการคณะกรรมการ๗.๑ล้านของรัฐบาลแบบ ฟ้ากับเหว....เสียดายค่าจ้างเป็นอันมาก

ที่จริงผมว่า นักกฏหมายไทยอย่างประสิทธิ์ปิ และพรรคพวกในนิติราษฏร์นั้น ด้านความรู้ความสามารถนั้นเหลือพอที่จะเป็นทนายฝ่ายไทยในคดีนี้ได้....จะขาดก็เฉพาะความสามารถในด้านความเป็นทนายระดับสากล ที่จะล็อบบี้องค์คณะของศาลได้ซึ่งคนไทยไม่มี.....

ความเห็นผมเองนั้น คณะทนายฝ่ายไทยควรแถลงเปิดคดีสั้นๆง่ายๆไปเลยว่านโยบายของรัฐบาลไทยและประชาชนชาวไทยเกี่ยวกับข้อพิพาทนี้ ที่ต้องยึดถือและชี้แจงให้ทุกส่วนทุกฝ่ายได้รับทราบก็คือ

ข้อสรุปอันใดที่จะเกืดขึ้น เพื่อยุติข้อพิพาทพรมแดนไทยกับเขมรครั้งนี้ หรือครั้งอื่นอันอาจเกิดขึ้นได้ในอนาคต ต้องเป็นข้อสรุปที่ได้จากการตกลงกันในที่ประชุมทวิภาคีระหว่างไทยกับเขมรเท่านั้น...

ส่วนบทสรุปจากการตกลงอื่นๆหรือแม้แต่คำพิพากษาศาลโลก.... ฝ่ายไทยจะถือว่ามีความสำคัญระดับข้อเสนอจากกลุ่มผู้ประสงค์ดีกลุ่มหนึ่ง

...จนกว่า ไทยกับเขมรจะทำความตกลงกัน หรือยุติกรณีพิพาทด้วยวิธีอื่น ในการประชุมแบบทวิภาคี.........

แถลงเสร็จ ก็ปล่อยให้ทนายสองฝ่ายและศาลโลกทำงานกันไป............ในเวทีนักกฏหมายสากล

ส่วนเวทีอื่น อย่างเวทีการเมือง เศรษฐกิจ หรือการทหาร ก็ต่างคณะต่างต่อสู้กันไป

ภายใต้เงื่อนไขเดียว ผู้ชนะผู้แพ้ในเวทีใดต้องเกิดจากการยินยอมกันในระดับคู่กรณีสองฝ่าย คนดูคนเชียร์กรรมการไม่เกี่ยว.........

พรมแดนจีนกับรัสเซีย ยาวใหญ่และสองประเทศก็เป็นอภิมหาอำนาจ เขายังใช้ข้อตกลงแบบทวิภาคีเท่านั้น แบ่งปันกันเสร็จแล้ว ทั้งที่ดูในประวัติศาสตร์นั้น น่าจะยากเย็นกว่ากรณีไทยกับเขมรมาก.....

บางกอก wrote:

[quote=บางกอก] เนื้อหาสาระของบทความนี้ แตกต่างกับที่สัมภาษณ์ นักข่าวผู้เชี่ยวชาญปัญหาเขมร และ กรรมการคณะกรรมการ๗.๑ล้านของรัฐบาลแบบ ฟ้ากับเหว....เสียดายค่าจ้างเป็นอันมาก...[/quote] เงินเท่านั้นกับการรวบรวมเนื้อหามาครบผมว่า โอเค... ส่วนเนื้อหาจะเป็นประโยชน์กับใครก้อ้างกันไป เหมือนน้ำทำให้เรือลอยได้ ก็ล่มเรือได้ แล้วแต่จะมอง แต่ที่คุณบางกอก น่าจะเสียดายมากกว่า ควรเป็นงบจ้างคณะกรรมการปฏิรูปประเทศไทย 600 ล้าน เพราะงบต่างกันเกือบ 100 เท่า แต่มองหาเนื้ออะไรไม่เจอเลย

เป็นใครไม่สำคัญ wrote:Benni

[quote=เป็นใครไม่สำคัญ][quote=Benni Deutschland] ...ก็เป็นแนวทางที่เรากำลังพยามกันอยู่ แต่ปัญหาตอนนี้ มิใช่แค่ข้อจำกัดในเรื่องคำพิพากษา ยังรวมถึงเป็นประเด็นระหว่างประเทศอื่นๆ ด้วย หนักมากครับ...[/quote]

อะไรบ้างครับ พอขยายความมากกว่านี้ หรือประเมินอุปสรรค และปัญหา แจกแจงคร่าวๆ ให้รู้กันบ้างได้มั้ย[/quote]

ก็อย่างที่รู้กัน เวลาการอุทรณ์เพื่อเปลี่ยนคำตัดสิน ได้หมดอายุไปนานมากแล้ว

แนวทางในชั้นศาลที่เป็นได้ คือ สู้กันอีกยกในศาลอื่น

แต่จะไปวัดดวงกันศาลไหน และถ้าคำพิพากษาทับซ้อนกัน จะให้ยึดถือคำพิพากษาอันไหน

กระนั้น...ในโลกใบนี้ ทุกสิ่งมีข้อยกเว้น โดยเฉพาะคำบัญชาจากคณะมนตรีความมั่นคงฯ ที่ประกอบด้วยชาติมหาอำนาจหลัก อาทิ มะกัน รัสเซัย จีน อังกฤษ และฝรั่งเศส ถือเป็นประกาศิต ที่จะให้รื้อฟื้นคดีนี้ในศาลใด รวมทั้งจะให้ยึดถือคำตัดสินอันไหนด้วย

ตามรูปการ ณ ตอนนี้ เราค่อนข้างเสียเปรียบในเวทีศาลโลก ถ้าปล่อยให้มีการตีความคำพิพากษา ตามอย่างที่เขมรร้องขอ

เพราะเวลาเดินสายในชาติมหาอำนาจมีจำกัด และยิ่งใกล้เลือกตั้งแบบนี้ ไม่มีชาติใดเชื่อคำมั่นรัฐบาลรักษาการอยู่แล้ว

ดังนั้น...เพื่อให้ได้ชัยชนะ อย่างแรก ศาลโลกที่กรุงเฮก ต้องไม่รับคำร้องของเขมร

จากนั้นต้องเดินสายในคณะมนตรีมั่นฯ ทั้งถาวร ๕ ชาติ และไม่ถาวรอีก ๑๐ ชาติ

เมื่อเราได้เสียงสนับสนุนมากพอ ก็ให้มีการรื้อฟื้นคดี โดยต้องนำหลักฐานใหม่ที่เด็ดกว่าเดิมไปแสดง

ซึ่งโดยปกติ ในระหว่างพิจารณาคดี ก็ต้องเดินสายให้มั่นใจอีกรอบ

พอคำตัดสินเป็นอย่างที่เราหวังแล้ว คำถาม คือ ความสัมพันธ์ไทยเขมรจะเป็นอย่างไร เพื่อนบ้านจะมองหน้ากันติดหรือเปล่า

หลังเสร็จศึกในเวทีโลก เราจะต้องเข้าไปแทรกแซงเขมรให้เปลี่ยนตัวผู้นำอีกหรือเปล่า เพื่อรื้อฟื้นความสัมพันธ์

แล้วต้องทุ่มทุนเท่าไร่ เพื่อให้ได้มาซึ่งชัยชนะ และจะได้คุ้มเสียหรือไม่

ถ้าเป็นทวีภาคี เราก็จ่ายให้แค่เขมร แต่ถ้าเป็นคณะมนตรีความมั่นคงฯ ไม่รู้ว่าต้องเททั้งหน้าตักให้หรือเปล่า

เกิดมีการปิดด่านระหว่างขึ้นศาล ชายแดนที่มีการค้ากันวันละหลายล้าน ภาคธุรกิจส่งออกจะสูญเงินเท่าไร่

เงินชดเชยให้กับ ปชช. ที่หนีภัยสงครามอีกเท่าไร่

เงินอุดหนุนทหาร เพื่อให้สู้ยืดเยื้ออีกเท่าไร่

ยิ่งรบนาน ดึงเรื่องนาน เราก็เสียหายหนัก

ผมไม่กล้าประมาณตัวเลขว่าจะไปหยุดที่ใด

หนักมากครับ ถ้าจะสู้กันตามเกมที่ว่า

ดีที่สุด คือ เปลี่ยนใจผู้นำเขมร หรือไม่ก็เปลี่ยนตัวผู้นำเขมร

ให้เค้ายอมมาเจรจากัน แบบสองต่อสอง

แต่ด้วยเสถียรทางการเมืองที่อ่อนแอของไทย

ไม่ว่าพรรคไหน ที่จะขึ้นมาหลังเลือกตั้ง ก็จะอ่อนแอจนไม่แรงพอจะขับดันให้ไปถึงฝั่ง

นอกจากหนักมากแล้ว ก็ยังหนักใจด้วยครับ...คุณเป็นใครไม่สำคัญ

ครับ คุณ"Benni Deutschland "

ครับ คุณ"Benni Deutschland " สรุปได้ค่อนข้างตรงกับสิ่งที่ผมจะเสนอ เพราะแนวทางการแก้ไขปัญหาข้อพิพาทเขตแดนมันมีหลายช่องทาง ที่ต่างกรรมต่างวาระกัน(แม้จะเรื่องเดียวกัน)

เงื่อนไขคือ ปัญหาข้อพิพาทมีจริงไหม?คำตอบคือจริงเพราะ คำตัดสินศาลโลกต่อกรณีนี้ด้วย ทั้งมติความไม่ชัดเจนเรื่องดินแดน เพราะมุ่งตอบโจทย์ตามคำร้อง(อธิปไตยเหนือพระวิหาร)

แต่โจทย์ใหม่ของข้อพิพาทคือเรื่องเขตแดน ตรงนี้เนื้อหาคนล่ะส่วนกับคำพิพากษาเก่า มันจึงกลายเป็นข่องทางใหม่ในการใช้ทางอ้อมพูดเรื่องเก่าเพื่อเป้าหมายคำตัดสินเก่าที่ผิดพลาดจนคือสาเหตุที่ไม่สามารถยุติปัญหาพิพาทเขตแดน

เพราะเงื่อนไขคือตัวคำพิพากษา ขาดหลักฐานข้อมูลที่ครบถ้วนทุกมิติ จน มีเนื้อหาให้เปิดช่องทางรวบรวมพยายามหลักฐานใหม่

เพื่อใช้ตอบโจทย์เงื่อนไขข้อพิพาทเรื่องใหม่(เขตแดน)ที่ศาลตอบได้ของจากเก่าแค่อธิปไตยมันจึงไม่สามารถตอบโจทย์ข้อพิพาทนี้ให้เคลียร์หรือจบได้

ดังนั้นสรุปช่องทางทวงคืนพระวิหารที่นอกจากสิทธิขอสงวนฯ ยังมีหลายช่องทางครับ บนเนื้อหาคือข้อพิพาทใหม่มีจริงไหม?ที่ตรงกับเจตนารมณ์ม.60 ที่ประสิทธิชี้ไว้

นั้นคือ กรณีข้อพิพาทใหม่มีจริงไหม? ซึ่งตรงนี้พิสูจน์ชัดว่ามีจริง นี่คือช่องทางหนึ่งจากเจตนารมณ์มาตรา60 ที่เน้น เนื้อหาข้อพิพาทเป็นตัวตั้ง

ดังนั้นการชงหาช่องทางใหม่ในการอ้างเนื้อหาข้อพิพาทใหม่(ไม่ใช่อธิปไตย) แต่คือเนื้อหาคำตัดสินเดิมที่มีปัญหา แต่เราไม่เล่นตรงๆแบบนั้นมันตัน เราชงผ่านช่องทางใหม่

ในข้อพิพาทใหม่(เขตแดนอันเกิดจาการการตีความแผนที่1/200000) ของศาลไม่ชัดเจน แล้วเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการพิสูจน์สถานภาพของแผนที่1/200000 ใหม่ บนข้อมูลที่ผมชี้ไว้ในนี้

เพื่อใช้โอกาศนี้ทำลายความชอบธรรมและตัวตนของแผนที่เก้นี้ของเขมรและฝัร่งเศษ ในการทำลายหมัดเด็ดเขมรที่เคยน็อคเราคราวที่แล้วด้วยกกหมายปิดปาก

แต่ข้อมูลที่จะพิสูจน์ แผนที่เก้(ยังไม่มีการรับรองขั้นสุดท้ายในการรับรองแบบ จากJBCหรืองานเขตรับรองงานต่อเติมหรือผลงานทางชายแดน) แม้เราจะเคยยอมรับเชิงพฤตินัย แต่ผลจะมีได้ต้อง รับรองทางนิตินัยจากขั้นตอนสุดท้ายหรือเสร็จสิ้นกระบวนการ

และหรือผลงานค้านแบบหลัก(สันปันน้ำ)ชัดเจนและถ้าแก้ไขจริง หน้างานต้องมีการกำกับด้วยหลักเขตใหม่ตรงระวางดงรัก

คือแนวทางการพิสูจน์แผนที่เก้ในเงื่อนไขข้อพิพาทใหม่ที่มีจริง และต่างจากกรณีพระวิหาร(ตรงนั้นพิสูจน์แค่อธิปไตยเหนือพระวิหาร) แต่งานนี้พิสูจน์แผนที่เก้1/200000คนล่ะกรณีกัน

แต่ผลไฟนอลคือเรื่องเดียวกัน นี่คือแนวทางในการชงเข้าสู่ศาลใหม่อีกแบบในไก้ด์ไลน์เพื่อเป้าหมายเรื่องเดียวกันนั้นคือเอาพระวิหารคืนจากผลพิสูน์สุดท้ายว่าแผนที่1/200000เก้ เพราะตอนนี้มันยังไม่มีใครชี้ชัดได้ว่ามันเก้ ดังนั้นการกีกัน ด้วยMOU43 ของพธม. มันจึงเป็นแนวทางปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือง่ายกว่า เพราะมันเคยมีน้ำหนักถึงในศาลโลก

แต่แนวทางที่จะฝังหรือฌาปาณฯถาวรคือ ให้ศาลชี้แผนที่เก้อันนี้???

อยากให้พันธมิตรที่เวทีราชดำเน

อยากให้พันธมิตรที่เวทีราชดำเนินได้อ่านและทำความเข้าใจ ในข้อกฏหมาและข้อเท็จจริงจะได้ไม่ฟังความทางเดียวจากบรรดาผู้ที่อ้างตัวเป็นอาจารย์เทพทั้งหลาย...ขอให้ประเทศไทยโชคดี

อะตอม wrote:ครับ คุณ"Benni

[quote=อะตอม]ครับ คุณ"Benni Deutschland " สรุปได้ค่อนข้างตรงกับสิ่งที่ผมจะเสนอ เพราะแนวทางการแก้ไขปัญหาข้อพิพาทเขตแดนมันมีหลายช่องทาง ที่ต่างกรรมต่างวาระกัน(แม้จะเรื่องเดียวกัน)

เงื่อนไขคือ ปัญหาข้อพิพาทมีจริงไหม?คำตอบคือจริงเพราะ คำตัดสินศาลโลกต่อกรณีนี้ด้วย ทั้งมติความไม่ชัดเจนเรื่องดินแดน เพราะมุ่งตอบโจทย์ตามคำร้อง(อธิปไตยเหนือพระวิหาร)

แต่โจทย์ใหม่ของข้อพิพาทคือเรื่องเขตแดน ตรงนี้เนื้อหาคนล่ะส่วนกับคำพิพากษาเก่า มันจึงกลายเป็นข่องทางใหม่ในการใช้ทางอ้อมพูดเรื่องเก่าเพื่อเป้าหมายคำตัดสินเก่าที่ผิดพลาดจนคือสาเหตุที่ไม่สามารถยุติปัญหาพิพาทเขตแดน

เพราะเงื่อนไขคือตัวคำพิพากษา ขาดหลักฐานข้อมูลที่ครบถ้วนทุกมิติ จน มีเนื้อหาให้เปิดช่องทางรวบรวมพยายามหลักฐานใหม่

เพื่อใช้ตอบโจทย์เงื่อนไขข้อพิพาทเรื่องใหม่(เขตแดน)ที่ศาลตอบได้ของจากเก่าแค่อธิปไตยมันจึงไม่สามารถตอบโจทย์ข้อพิพาทนี้ให้เคลียร์หรือจบได้

ดังนั้นสรุปช่องทางทวงคืนพระวิหารที่นอกจากสิทธิขอสงวนฯ ยังมีหลายช่องทางครับ บนเนื้อหาคือข้อพิพาทใหม่มีจริงไหม?ที่ตรงกับเจตนารมณ์ม.60 ที่ประสิทธิชี้ไว้

นั้นคือ กรณีข้อพิพาทใหม่มีจริงไหม? ซึ่งตรงนี้พิสูจน์ชัดว่ามีจริง นี่คือช่องทางหนึ่งจากเจตนารมณ์มาตรา60 ที่เน้น เนื้อหาข้อพิพาทเป็นตัวตั้ง

ดังนั้นการชงหาช่องทางใหม่ในการอ้างเนื้อหาข้อพิพาทใหม่(ไม่ใช่อธิปไตย) แต่คือเนื้อหาคำตัดสินเดิมที่มีปัญหา แต่เราไม่เล่นตรงๆแบบนั้นมันตัน เราชงผ่านช่องทางใหม่

ในข้อพิพาทใหม่(เขตแดนอันเกิดจาการการตีความแผนที่1/200000) ของศาลไม่ชัดเจน แล้วเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการพิสูจน์สถานภาพของแผนที่1/200000 ใหม่ บนข้อมูลที่ผมชี้ไว้ในนี้

เพื่อใช้โอกาศนี้ทำลายความชอบธรรมและตัวตนของแผนที่เก้นี้ของเขมรและฝัร่งเศษ ในการทำลายหมัดเด็ดเขมรที่เคยน็อคเราคราวที่แล้วด้วยกกหมายปิดปาก

แต่ข้อมูลที่จะพิสูจน์ แผนที่เก้(ยังไม่มีการรับรองขั้นสุดท้ายในการรับรองแบบ จากJBCหรืองานเขตรับรองงานต่อเติมหรือผลงานทางชายแดน) แม้เราจะเคยยอมรับเชิงพฤตินัย แต่ผลจะมีได้ต้อง รับรองทางนิตินัยจากขั้นตอนสุดท้ายหรือเสร็จสิ้นกระบวนการ

และหรือผลงานค้านแบบหลัก(สันปันน้ำ)ชัดเจนและถ้าแก้ไขจริง หน้างานต้องมีการกำกับด้วยหลักเขตใหม่ตรงระวางดงรัก

คือแนวทางการพิสูจน์แผนที่เก้ในเงื่อนไขข้อพิพาทใหม่ที่มีจริง และต่างจากกรณีพระวิหาร(ตรงนั้นพิสูจน์แค่อธิปไตยเหนือพระวิหาร) แต่งานนี้พิสูจน์แผนที่เก้1/200000คนล่ะกรณีกัน

แต่ผลไฟนอลคือเรื่องเดียวกัน นี่คือแนวทางในการชงเข้าสู่ศาลใหม่อีกแบบในไก้ด์ไลน์เพื่อเป้าหมายเรื่องเดียวกันนั้นคือเอาพระวิหารคืนจากผลพิสูน์สุดท้ายว่าแผนที่1/200000เก้ เพราะตอนนี้มันยังไม่มีใครชี้ชัดได้ว่ามันเก้ ดังนั้นการกีกัน ด้วยMOU43 ของพธม. มันจึงเป็นแนวทางปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือง่ายกว่า เพราะมันเคยมีน้ำหนักถึงในศาลโลก

แต่แนวทางที่จะฝังหรือฌาปาณฯถาวรคือ ให้ศาลชี้แผนที่เก้อันนี้???[/quote]

/////////////////////////////////////////////////////////////////////

เอากันอีกแล้วไอ้พวกเวรตะไล....
รู้กันหรือเปล่าว่ะว่าสันปันน้ำมีหน้าตาอย่างไร สภาพเป้นอย่างไร เอาน้ำลาย พธม. มาพุดกันเลอะเทอะ....
สันปันน้ำไปเกี่ยวอะไร แผนที่จะระวางเท่าใด มาตราส่วนเท่าใด มันจะทำให้สันปันน้ำมันเปลี่ยนแปลงได่หรือไงว่ะ
พูดกันอยู่ได้ หนึ่งต่อแสนสอง หนึ่งต่อหนึ่งแสน หนึ่งต่อห้าหมื่น สันปันน้ำมันขยับเปลี่ยนแปลงได้ตามอัตราส่วนของแผนที่หรือไง ทำไมแสดงโง่ แสดงควายกันจัง
สันปันน้ำสมมุติเป็นสิ่งที่คงที่ว้อย หากจะมาเน้นกันใหม่ว่าสันปันน้ำอยู่ตรงไหนล่ะก้อค่อยน่าฟังหน่อย..ใครอย่าสะเอ่อะมาพูดว่าสันปันน้พคือแนวหน้าผ่าน่ะโว้ย อย่าโง่กันให้มากนัก
ฃหากใครรู้ว่าสันปันน้ำเป้นอย้างไรให้ดุหลังคาบ้านทรงแหลมนั่นแหระจะเข้าใจว่ามันปันน้ำอย่างไร แนวสันปันน้ำไม่ใช่ขอบหลังคาน่ะโว้ย
แนวธรรมชาติอย่างนี้ชัดเจนแล้วเขาจึงไม่ต้องปักหลักเขต ดันจะไปพูดถึงหลักเขตตรงแนวธรรมชาตินี้อีก แมร่งยิ่งอ่านยิงเห็นเขางอกจากหัวคุรมึงจริง ๆ เลย
ไป กลับบ้านไปดูหลังคาบ้านคุรมึงก่อน แล้วค่อย ๆ คิด แล้วค่อยกลับมาแสดงความเห็นใหม่ แมร่ง กระบือทั้งคู่เลย ไม่ว่าจะเป็นคุณมึง อะตอม และคุณมึง Benni Deutschland ตัวหนึ่งเขาตู้ ตัวหนึ่งเขาโง้ง.แต่อ่าน ๆ แล้วก้อกระบือเหมือนกันเลย ไปเจาะจมุกที่ไหนกันมาฟ๊ะ...

อ้อพึ่งมีเวลาได้กลับมาอ่าน

อ้อพึ่งมีเวลาได้กลับมาอ่าน เจ้าคุณนู๋จันแดงฯ อยากรู้ใช่ไหมสันปันน้ำมันเป็นอย่างไร? มานี่สิเอากะบาลเอ็งมาไกล้ๆกูสิ ? จะเอาขวานทองจามมันตรงเขามออีแดงให้พวกคุณมึง พิสูจน์ทฤษฎีสันปันน้ำกันดูสิ ?ว่าเลือดบนหัวพวกมึงคนไทยใจเขมรแบบพวกมึงจะไหลไปทางไหน? ถ้าเลือดมึงไหลไปหาเขมร ก้สรุปให้เอาโคตรพ่อโคตรแม่มึงไปอยู่เขมรเลย?

แต่ถ้าบังเอิญมันไหลมาทางเขตไทย ?มึงมานี่เลย? ไอ้ส้นตีน? จะได้เทศนาสั่งสอน ให้เข้าใจว่า วิธีคิดที่จะไปโกงพยานธรรมชาติแบบนั้น? สันเขามออีแดงแบบนั้นมันแยกไม่ออกว่าสันเขา หรือสันขขวานเป็นอย่างไร? มึงมานี่เลย? ขวานทองกูนี่จะจามหัวมึงเพื่อพิสูจน์ทฤษฎีสันปันน้ำให้จะจะที่เวลาขวานจามหน้าพวกมึงไงว่าเลือดสดๆพวกมึงจะไหลไปทางไหน?ไอ้โง่???