กวีประชาไท: อยู่เป็น

 

อยู่อย่างไรถึงเรียกได้ว่าอยู่เป็น?
อยู่ท่ามกลางทุกข์ลำเค็ญไม่ปริบ่น
อยู่ในความเงียบงันและอดทน
อยู่อย่างไม่มีตัวตนบนถิ่นตัว

อยู่เหมือนซากหมาเน่าตายในสายน้ำ
อยู่อย่างไร้ซึ่งคำถามถึงความชั่ว
อยู่กับรอยบาดแผลลึกและหวาดกลัว
อยู่กับใจเต้นระรัวด้วยคับแค้น

อยู่กับใบหน้าเรียบเฉยนิ่งสนิท
อยู่ภายใต้ซากชีวิตที่ไร้แก่น
อยู่กับคำพูดโป้ปดเพื่อทดแทน
อยู่ไปเถิดหากว่าแม้นยังหายใจ

อยู่อย่างนี้ถึงจะเรียกว่า "อยู่เป็น"
อยู่แม้เขาขู่ฆ่าเข่นยังอยู่ไหว
อยู่อย่างคนที่ไม่เหลือคุณค่าใด
อยู่ก็เพื่อจะตายไป..อย่างไร้เงา

อยู่บนความอัปยศสลดใจ
อยู่เพื่อตายจากกันไป..ไร้ทรงจำ