อัพเดทล่าสุดเมื่อ 1 ชั่วโมง 25 นาที ที่ผ่านมา

กวีประชาไท

2010-11-06 10:30
หนาวลมเหนือล่อง...มาจากห้องหุบเขา โศกเสียงกาเหว่า...พลัดลูกเมียผัว ฝนเม็ดสุดท้าย...ขาดสายใบบัว ผ่านชั้นฟ้ารั่ว...รัวล่มจมเมือง หยาดเลือดรอยนั้น...เหมือนสิ้นกลิ่นคาว ดวงดาวหน้าหนาว...เล่าทอแสงเหลือง ร่ายพิธีกรรม...ร่ำความเปล่าเปลือง ท่องมนต์เป่าเมือง...เรื่องร้อนตกตาย
2010-11-06 09:06
           คือตราชู ผู้ชี้ เสรีสิทธิ      คือศาลสถิต ยุติธรรม นำสมัย      คือหลัก ประกัน ประชาธิปไตย      มิใช่  อภิชน  คนชั้นฟ้า !                 ครุยที่สวม นั้นมา จากภาษี       รถที่ขี่  เงินใคร ให้หรูหรา       ข้าวที่กิน ดินที่ย่ำ บ้านงามตา       ล้วนแต่เงิน ของมหา ประชาชน                มิได้ อวตาร มาโปรดสัตว์        แต่เป็น "ลูกจ้างรัฐ"  ตั้งแต่ต้น        ให้อำนาจ แล้วอย่าหลง ทนงตน        ว่าเป็นคน เหนือคน  ชี้เป็น-ตาย                     เสาหลัก ต้องเป็นหลัก อันศักดิ์สิทธิ์
2010-11-05 00:30
                   1 พันธกิจ  ติดแน่นตรึง  ซึ่งหนักหน่วง แบกรับช่วง  ความใฝ่ฝัน  โชติฉานฉาย ธงปิติราษฎรพรรณราย 15 ปี ปลิวสลาย สูญสายลม                  2 หาบไม้คาน  คนเสรี  ไร้ยศศักดิ์ หาญจ้วงตัก  วักท้อง  ทะเลขม มุ่งบรรเทาโศกหมองของสังคม หมายชื่นชม 1 สิทธิ์เสียงประชาชน                  3 ทำการค้า ที่ลงทุน ทั้งชีวิต ดีดลูกคิด รางดิน สิ้นไร้ผล ??? มีสักน้อย หรือกำไร ลำพังตน หยัดอยู่อย่าง ไม่จำนน เดชเดโช
2010-11-03 23:45
ความแค้นคลั่งดั่งหนามแหลมแทงดวงจิต หลายชีวิตสิ้นลงตรงเบื้องหน้า แผ่นดินแดงด้วยเลือดอาบพสุธา ช้ำเกินกว่าจะจำนรรศพเรียงราย ความขมขื่นของทุกคนครั้งครานี้ หากไหลรี่ดั่งสายธารหลายร้อยสาย หลายพันถิ่นที่เจ็บช้ำมิวางวาย เป็นดั่งสายนทีที่เกรียงไกร ความชอกช้ำระกำจิตที่ท่วมท้น ย่อมเอ่อล้นท้นฝั่งเกินขานไข ท่วมแผ่นดินสิ้นสมจมลงได้ กว้างเพียงไรไหลไปถึงทุกถิ่นนาม แม้นภูผาสง่างามตระหง่านฟ้า อาจเปื่อยตมล่มลาน้ำล้นหลาม ค่อยค่อยเซาะเจาะพื้นจนลุกลาม ก็พังพาบดั่งสนามลงพังภิณ
2010-10-28 22:13
บ่สูญแสงสูรย์ผ่าว           อาบพื้น พิภพเอย บ่สิ้นดาราพราย              พรากฟ้า ความหวังยังอาจคืน        มิคลาด ย่อมจักเผยมิช้า               จนชัด    ถนัดเห็น   ฟ้าบ่ครองฟากฟ้า            อยู่ผืน เดิมเดียว คนแหละคนที่ยืน            หยัดนิ่ง จักปลิดฟ้าหากฝืน           จักฟาด ย่อยแหละยับดับทิ้ง         ทาบพื้น สามัญ      คราวนี้คนบ่ค้อม             ยอมทน แล้วเวย! คนจักยืนผงาดงึม           อกท้า เพราะคนย่อมเป็นคน       ใช่ทาส มืออันไกรฉกาจคว้า         หักคว่ำ แอกคน  
2010-10-27 00:54
ประชาธิปไตยไม่ใช่พระพุทธรูป กระถางธูปไม่ได้หมายถึงศรัทธา ต้นไม้ใหญ่หน้าศาสนสถานแผ่กิ่งสง่า โค้งฟ้าไม่เคยกดครอบมนุษย์ดวงอาทิตย์กว้างแค่เพียงฝ่าตีน* เวิ้งน้ำทุกแห่งมีจุดสิ้นสุด ไม่ผลักไส ไม่ยื้อยุด บาทพระพุทธไม่นิ่งหยุดแต่หยุดนิ่ง ! * จากบทกวี “ดวงอาทิตย์” ของคิมชีฮา แปลโดยจิระนันท์ พิตรปรีชา
2010-10-24 17:35
                                                             ฟ้าสูง ดินต่ำ คำคน                      แค้นข้น คำข้าว มิกลืนได้                      มืดดำ  ข้าวตอก ดอกไม้                      ชดใช้ เท่าไหร่ ไม่เคยพอ  
2010-10-24 14:31
    1 นี่คือ  น้ำตา  ผู้ตกตาย โหยไห้ร่ำ ชำระ ชะล้างฟ้า ฝนควบแน่น แค้นเคือง เมืองมารยา เปื่อยจอมปลวกขัตติยะปราสาททราย 2 เจ็บจดจำ  มิยอมไป  ปรโลก สะอิดสะเอียน สกปรก  ผู้เป็นใหญ่ โศกโสมม  โกสินทร์  นครไทย ผีเสื้อไพร่หลาวหลวง  ทางชีวิต !  3 โลกอาเพท  กู่นาม  ความเป็นธรรม ยิน อนันตริยกรรม อำมหิต เรียกรวมเหล่า  คนทุกข์ทั่วสารทิศ สะสางชนอภิสิทธิ์...สุดสะอาด
2010-10-20 01:50
                               ซากศพทารกนิรามถูกทิ้งข้างกองขยะ             สุนัขจรจัดทึ้งร่างท่ามกลางแมลงวันหึ่ง             กลิ่นเน่าเหม็นแห่งยุคสมัยโชยอวลน่าอาเจียน             สายตาเย็นชาด่าทอสาปแช่ง             ใครกันช่างใจร้ายอำมหิต
2010-10-18 16:04
เมื่อทนายความอาสา ‘อานนท์ นำภา’ สะท้อนความรู้สึกของนักโทษการเมืองเสื้อแดงหลากหลายคนที่เขาตระเวนช่วยเหลือด้านคดีความตามจังหวัดต่างๆ  

Pages

Subscribe to กวีประชาไท