อัพเดทล่าสุดเมื่อ 49 นาที 31 วินาที ที่ผ่านมา

กวีประชาไท

2010-06-24 22:44
หลายครั้งเรา ไม่อาจรู้.. แสงหรุบหรู่อยู่ต่อหน้า คือรุ่งอรุณหรือสนธยา เช้า ? หรือเย็น ? ความมืดมิด เมื่อยาวนาน การข้ามผ่าน ย่อมยากเข็ญ เรางุนงงหลงประเด็น ไม่เห็นทาง ความทรงจำ อันรางเลือน ยิ่งเสมือนดังความต่าง ภาพและคำ ล้วนอำพราง ความเป็นไป แต่..รุ่งอรุณหรือสนธยา ห้วงเวลา สำคัญไฉน ? ในเมื่อมีคนมากมาย เคยมุ่งหน้า..มาก่อนกาล ...............................
2010-06-19 21:01
ปรองดองต้องปรีดี ใช่กดขี่ชี้นิ้วชัง เกรี้ยวกราดประกาศดัง ออกคำสั่งให้คืนดี ปรองดองต้องปรีดา มือยื่นมาหมดไมตรี หัตถาฆ่าหัตถี มือคุณนี้มีค่าไฉน ปรองดองต้องปรองธรรม ก่อเวรกรรมคร่ำแค้นใด กรงขังยังบ่ไข ปรองดองไปเพื่อใครกัน ปรองดองต้องปรองใจ บาดแผลใหญ่ไยลงทัณฑ์ ห่วงภาพไทยสร้างสรรค์ ชาติคงมั่น คนสั่นคลอน ปรองดองต้องเท่าเทียม หยุดเล่ห์เหลี่ยมเลิกเสี้ยมสอน ใส่ร้ายป้ายข่าวร้อน เสรีรอนถูกล่วงล้ำ ปรองดองลองตรองดู ใครคือผู้ถูกกระทำ คิดคิดแล้วก็ขำ ทั้งเช้าค่ำพร่ำ “ปรองดอง”  
2010-06-18 22:08
บทกวีของ "ปทุม อุทุมพร" ที่สั่นสะเทือนคนทำงานเอ็นจีโออิสานมาทั้งภาค จากตัวจริงคนจริงของภาคประชาชนแดนที่ราบสูง  
2010-06-17 22:05
อื่อ อื่อ จา จา หลับสองต๋าป้อไปนานอกบ้าน    ไปเก็บบ่าส้านใส่ซ้ามาแขวน เก็บดอกเหินคำตี้ยอดเขาเมืองแมน   แวะเก็บบ่าแข่นตี้ตางดอยดิน
2010-05-11 14:28
บางอย่างบนเส้นทาง ผมเดินไปเห็น บางสิ่งบนถนน อะไรสักอย่าง ผมไม่เข้าใจ ผมไม่เคยพบเห็น มันดูประหลาดมาก ผมพลันหวนคิด วันในวัยเยาว์ บางสิ่งที่ดูเหมือนจะเคยเกิด แต่มันช่างรางเลือน เหมือนสิ่งที่กำลังจะเกิด และเคยเกิด แต่ผมประกันได้เลย ผมไม่รู้จักไอ้สิ่งที่อยู่เบื้องหน้านั่น อยู่อยู่ความปวดร้าวจู่โจมผม ท้ายทอยของผมเหมือนมีระฆังพันใบ ระรัวเสียงที่สวรรค์และนรกไม่เคยรังสรรค์ ผมจะบอกอย่างไรดี ผมอธิบายมันไม่ได้ เสียงก้องทำให้หัวผมแทบระเบิด เหมือนระดับของเหลวในหูผมไหลทะลัก
2010-05-11 11:10
กานต์ ณ กานท์ 10 พฤษภาคม 2553 เกิดอย่างไพร่ - เราจึงตายอย่างไพร่?   ตายบนแดนศิวิไลซ์อันขื่นขม เกิด บนดิน - ตายบนดินทุกข์ระทม       ทับถมอยู่กับดินทั้งวิญญาณ เกิดอย่างไพร่จึงเข้าใจใดคือทุกข์       ใดคือสุขใครสร้างไว้ - ใครล้างผลาญ ใครสู้พลีตัวเป็นงัวงาน           สร้างทิพย์วิมานเปรอปรนใคร เกิด อย่างไพร่ - เป็นไพร่ทั้งโคตรเหง้า       หาค่ำกินเช้ามายาไส้ หา เดือนชนเดือนตะบันไป           ยังต้องหาเลี้ยงนายอีกหลายคน
2010-05-08 21:42
แดงคือสีแห่งเสรีภาพ            นกกระจาบ นกกระจอก ออกเคลื่อนไหว นกกระจิบ โพกผ้าแดง อย่างมั่นใจ ถึงเวลา รื้อไล่ เผด็จการ   แดงคือสีแห่งความเสมอภาค คนจนยาก กู่ก้อง ร้องขับขาน เสียงของกู ถูกมึงกด มาช้านาน ไม่จ้างวาน กูก็สู้ และสู้ตาย   แดงคือสีแห่งภราดรภาพ เป็นเหมือนญาติ เป็นเหมือนเพื่อน เหมือนสหาย ตีนหนึ่งตบ ตีนหนึ่งตอบ ยิ้มทักทาย รอยยิ้มพราย ทั่วพ้อง ทั้งแผ่นดิน   แดงคือสีแห่งประชาธิปไตย เด่นชัดไกล แม้ยามมืด ยุคทมิฬ คนคือคนเท่ากัน คือความจริง
2010-04-18 14:08
 "เพียงคำ ประดับความ" ใช้ท่วงทำนองเพลงกล่อมลูกอันอบอุ่นอ่อนหวานของภาคอีสานมาอธิบายความรู้สึกอันโศกเศร้าทว่าอาจหาญสำหรับประชาชนที่สละแล้วซึ่งทุกสิ่งต่อสู้เพื่อสิทธิและความเท่าเทียมของพวกเขา --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- "แด่...นักสู้ผ่านฟ้า"

Pages

Subscribe to กวีประชาไท