อัพเดทล่าสุดเมื่อ 59 นาที 7 วินาที ที่ผ่านมา

กวีประชาไท

2010-06-29 04:54
    สันติภาพบนคราบเลือด   มือกวีมีไว้ใช้กล่อมโลก  จารึกโศกนาฏกรรมบนผืนหล้า  ใช่ยกนิ้วพลิ้วประจบนบวันทา  อักษราอย่ารับใช้ทรชน    ศิลปินเพ่งเนตรเจตน์พินิศ  คร่ำครวญคิดอิสรีย์มีเหตุผล  ใช่เพ้อฝันตัณหาอัตตาล้น  เฝ้าเปรอปรนคนพาลคอยหว่านเงิน    ศักดิ์ศรีแห่งศิลปินนั้นยิ่งใหญ่  อาจฆ่าได้หยามไม่ได้มานานเนิ่น  เปรียบพันธะดวงฤทัยได้เผชิญ  แม้ถูกมองเป็นส่วนเกินของสังคม   
2010-06-26 17:53
  กรุงเทพมหานรก สกปรกแสนอัปรีย์ เทพาคว้าเทพี กระเจิดหนีกระเจิงไหน  ผ่านฟ้าเหมือนพ้นฝัน ผ่านคืนวันวิเวกใจ คอกวัวหรือคอกใคร ขังคนไว้ในขื่อคา  บ่อนไก่แท้บ่อนเหยี่ยว ขย้ำเขี้ยวขยุ้มฆ่า สวนลุมสังหารา แสนแสบคร่าร่ำอาลัย  ล่ามโซ่ราชประสงค์ ราชดำรงด้วยเกียรติใด ปรารภกี่ศพไซร้ ดำเนินไฉนไกลราษฎร
2010-06-25 12:00
เมื่อเรื่องเศร้า...ของเราต่างกัน น้ำตาของฉันให้ผู้ยากไร้ ชาวไร่ชาวนาจากบ้านมาไกล ขอประชาธิปไตย...ไม่ใช่ลูกปืน ถูกกดขี่บีฑา...เดินทางมาร้องทุกข์ ขอคืนความสุขใช่บุกมาฝ่าฝืน กรุงเทพฯ เมืองฟ้ามาขอแบ่งปันที่ยืน เมื่อความขมขื่น...ถูกเยียวยาก็จะไป น้ำตาของเธอ...แด่มหานครที่รัก แด่ซากปรักตึกโค่นหักใจหาย เมื่อความทรงจำตกอยู่กลางกองไฟ อกเธอหมองไหม้...ร้องไห้อยู่ทั้งคืน โจรถ่อยหยาบช้า...การศึกษาก็ต่ำ ยกขบวนรุกล้ำมาคุกคามข่มขืน ละเมิดพรมแดนเธอแสนกล้ำกลืน จึงขอทวงคืน...พื้นที่ศิวิไลซ์
2010-06-24 22:44
หลายครั้งเรา ไม่อาจรู้.. แสงหรุบหรู่อยู่ต่อหน้า คือรุ่งอรุณหรือสนธยา เช้า ? หรือเย็น ? ความมืดมิด เมื่อยาวนาน การข้ามผ่าน ย่อมยากเข็ญ เรางุนงงหลงประเด็น ไม่เห็นทาง ความทรงจำ อันรางเลือน ยิ่งเสมือนดังความต่าง ภาพและคำ ล้วนอำพราง ความเป็นไป แต่..รุ่งอรุณหรือสนธยา ห้วงเวลา สำคัญไฉน ? ในเมื่อมีคนมากมาย เคยมุ่งหน้า..มาก่อนกาล ...............................
2010-06-19 21:01
ปรองดองต้องปรีดี ใช่กดขี่ชี้นิ้วชัง เกรี้ยวกราดประกาศดัง ออกคำสั่งให้คืนดี ปรองดองต้องปรีดา มือยื่นมาหมดไมตรี หัตถาฆ่าหัตถี มือคุณนี้มีค่าไฉน ปรองดองต้องปรองธรรม ก่อเวรกรรมคร่ำแค้นใด กรงขังยังบ่ไข ปรองดองไปเพื่อใครกัน ปรองดองต้องปรองใจ บาดแผลใหญ่ไยลงทัณฑ์ ห่วงภาพไทยสร้างสรรค์ ชาติคงมั่น คนสั่นคลอน ปรองดองต้องเท่าเทียม หยุดเล่ห์เหลี่ยมเลิกเสี้ยมสอน ใส่ร้ายป้ายข่าวร้อน เสรีรอนถูกล่วงล้ำ ปรองดองลองตรองดู ใครคือผู้ถูกกระทำ คิดคิดแล้วก็ขำ ทั้งเช้าค่ำพร่ำ “ปรองดอง”  
2010-06-18 22:08
บทกวีของ "ปทุม อุทุมพร" ที่สั่นสะเทือนคนทำงานเอ็นจีโออิสานมาทั้งภาค จากตัวจริงคนจริงของภาคประชาชนแดนที่ราบสูง  
2010-06-17 22:05
อื่อ อื่อ จา จา หลับสองต๋าป้อไปนานอกบ้าน    ไปเก็บบ่าส้านใส่ซ้ามาแขวน เก็บดอกเหินคำตี้ยอดเขาเมืองแมน   แวะเก็บบ่าแข่นตี้ตางดอยดิน
2010-05-11 14:28
บางอย่างบนเส้นทาง ผมเดินไปเห็น บางสิ่งบนถนน อะไรสักอย่าง ผมไม่เข้าใจ ผมไม่เคยพบเห็น มันดูประหลาดมาก ผมพลันหวนคิด วันในวัยเยาว์ บางสิ่งที่ดูเหมือนจะเคยเกิด แต่มันช่างรางเลือน เหมือนสิ่งที่กำลังจะเกิด และเคยเกิด แต่ผมประกันได้เลย ผมไม่รู้จักไอ้สิ่งที่อยู่เบื้องหน้านั่น อยู่อยู่ความปวดร้าวจู่โจมผม ท้ายทอยของผมเหมือนมีระฆังพันใบ ระรัวเสียงที่สวรรค์และนรกไม่เคยรังสรรค์ ผมจะบอกอย่างไรดี ผมอธิบายมันไม่ได้ เสียงก้องทำให้หัวผมแทบระเบิด เหมือนระดับของเหลวในหูผมไหลทะลัก

Pages

Subscribe to กวีประชาไท