“ดา ตอร์ปิโด” ขอบริจาค “วารสารและหนังสือ” เข้าห้องสมุดแรกรับ “ทัณฑสถานหญิงกรุงเทพฯ”

 

ดารณี ชาญเชิงศิลปกุล กล่าวผ่านทนายขอบริจาคหนังสือเข้าห้องสมุดทัณฑสถานหญิงกรุงเทพฯ (คลองเปรม) โดยระบุว่าสิ่งที่ต้องการตอนนี้คืออยากได้อ่านวารสารใหม่ๆ บ้าง เพราะวารสารที่มีอยู่ในห้องสมุดของส่วนแรกรับทัณฑสถานหญิง ซึ่งเป็นคนละส่วนกับห้องสมุดสำหรับนักโทษที่ถูกตัดสินคดีเด็ดขาดแล้วนั้นมีหนังสือให้อ่านจำนวนน้อย และส่วนใหญ่เป็นหนังสือเก่า โดยเฉพาะวารสารซึ่งส่วนใหญ่เป็นวารสารที่ตีพิมพ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2548

ดารณีระบุว่า หนังสือที่บริจาคจะต้องไม่มีเนื้อหาทางการเมือง ผู้ที่สนใจจะบริจาคจึงสามารถบริจาคหนังสืออื่นๆ เช่น นิยาย หนังสือธรรมะ ประวัติศาสตร์ สำหรับวารสารที่ห้องสมุดส่วนแรกรับอนุญาตให้ผู้ต้องขังอ่าน ได้แก่ แพรว สกุลไทย สุดสัปดาห์ คู่สร้างคู่สม อสท. ค.ฅน ชีวจิต และสารคดี

ผู้ที่สนใจจะบริจาคหนังสือ สามารถบริจาคไปที่ ผู้ปกครองส่วนแรกรับทัณฑสถานหญิงกลาง (คลองเปรม) โดยถือเป็นการบริจาคให้กับผู้ต้องขังหญิงในส่วนแรกรับซึ่งสามารถมาใช้บริการห้องสมุดส่วนแรกรับได้วันละ 2 ชั่วโมง
 

Comments

นึกถึงเรื่อง

นึกถึงเรื่อง ชอว์แชงค์
ที่พระเอกใช้เวลาในคุกพัฒนาห้องสมุด
ดีกว่าปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยไร้ประโยชน์
ขอชมเชยครับ

ขอชื่นชม

ขอชื่นชม เดี๋ยวจะช่วยกระจายข่าวครับ

อำมาตย์คุมคุกมาเป็นหลายสิบปีไ

อำมาตย์คุมคุกมาเป็นหลายสิบปีไม่เคยคิดเรื่องดีๆแบบนี้ให้มนุษย์ที่ต้องโทษเลยกลับให้คนธรรมดาที่ไปเจอแล้วช่วยคิดให้ทำให้
นี่แหละครับวิธีการที่เกิดขึ้นมากับประเทศชาติมานมนาน

.............................

.....................................ในห้วงยามความหม่นหมอง................

..........ในยามยากคุกยะเยือกนอนเกลือกกลั้ว........ม่านหม่นมัวมืดมิดปิดรับแสง

ได้ต้อนรับขับสู้คนเสื้อแดง................................มีกำแพงพันธนาชะตากรรม

เข้ามาแต่งแต้มสีใหม่ให้ชาวคุก..........................ผู้ไร้สุขไร้ศักดิ์ศรีที่ถลำ

จบป.4 ส่วนใหญ่อ่านไม่จำ..............................ความผิดย้ำต่ำต้อยด้อยราคา

..........ความทุกข์สุขสับสนทนหม่นหมอง.............ทุกข์ครอบครองชีวิตปริศนา

เฝ้าหมกมุ่นครุ่นคิดอวิชชา.................................คิดวนมาวนไป....ไปไม่เป็น

ฝากชีวิตให้ชะตาพาสู่ทิศ..................................ฟ้าลิขิตติดคุกเข้ายุคเข็ญ

หมอดูหยอกบอกว่าเลือดตากระเด็น......................กว่าจะเห็นหฤหรรษ์ตะวันงาม

แต่มีดา ตอร์ปิโดไม่โง่งม..................................ในทุกข์ตรมบ่มนักสู้รู้สอบถาม

ผองคนคุกทุกข์เศร้าล้วนวาววาม..........................ฝันอยากข้ามภูเขาความเขลาเอย.........