สัมภาษณ์สมบัติ บุญงามอนงค์: “ถ้าจะกรุณา ก็ควรจะจับผมในวันอาทิตย์ ผมจะดีใจมาก”

ประชาไทสัมภาษณ์ สมบัติ บุญงามอนงค์ หรือ บ.ก.ลายจุดผู้เคลื่อนไหวเรียกร้องความทรงจำให้กับคนตายในเหตุการณ์เดือนพฤษภาคมอย่างขะมักขะเม้นอยู่เฟซบุ๊ก โดยให้เขาวิเคราะห์จุดอ่อนที่ผ่านมาของคนเสื้อแดง และมองภาพตัวเองในอนาคตอันใกล้ว่าเขาจะทำอย่างไรต่อ หลังจากอัยการยื่นฟ้องต่อศาลในความผิดฐานละเมิดพ.ร.ก.ฉุกเฉิน

ประชาไท: อยากให้ช่วยขยายความเรื่องความพลาดของเสื้อแดงในเรื่องการต่อสู้เชิงวัฒนธรรม
สมบัติ: เพิ่งเขียนโน้ตเรื่องนี้ไปวานนี้ (12 ก.ค.) ในเฟซบุ๊ค เรื่องทำไมคนชั้นกลางหรือสลิ่มถึงต่อต้านเสื้อแดง แต่เรามองมิติทางเศรษฐกิจนะ คือมันไม่ใช่สงครามของเขา และโลกทรรศน์ของคนกรุงเทพฯ ก็อยู่แค่อาณาบริเวณ แต่ถ้าเราทำ symbolic กันแล้ว สีลม ราชประสงค์นี่คือแปลงนาดีๆ นี่เอง ไปยึดแปลงนาเขาเขาก็สู้ตาย มันเป็นการคุกคามที่แตะต้องได้ จริงๆ แล้วสลิ่มไม่ได้มีปัญหากับเสื้อแดงด้วยตัวเขาเอง เขาเป็นพวกที่ไม่ถึงขนาดจะต้อง take side เลือกข้าง คือมันมีส่วนหนึ่งที่ take side ไปแล้วเป็นพวกเหลือง เขาเป็นแล้ว แต่ส่วนใหญ่เหลืองอยู่ไม่มาก

ประชาไท: แปลว่า ประเมินว่า การไปบุกสีลม ราชประสงค์เป็นความพลาด?
สมบัติ: ถูก การคาราคาซังอยู่นานเป็นความพลาดอย่างถึงที่สุด วาทกรรมที่ว่า "เรามีเพียงเรา" มันถูกตีความเกินกว่าที่ตอนณัฐวุฒิ (ไสยเกื้อ) พูดตอนแรก ณัฐวุฒิพูดถึงชนชั้นสูง แต่พอมวลชนเสื้อแดงเอาไปพูดหลายๆ ครั้ง ทำให้กลายเป็นไม่มีใครเลย แม้แต่คนชั้นกลางก็ไม่ใช่ มันเป็นการผลักไสไล่ส่งให้คนชั้นกลางหรือคนเมืองเป็นอื่น แล้วเราไม่มีความพยายามในการทำแนวร่วม ความอดทนความพยายามจะสื่อสารก็ไม่มี ไม่มียุทธศาสตร์กับชนชั้นกลางเลย

ประชาไท: จริงๆ อาจไม่ได้เริ่มจากศูนย์ แต่เริ่มจากติดลบก็ได้ คือชนชั้นกลางไม่ใช่เพียงเพิกเฉย ไม่ใส่ใจ แต่โน้มเอียงไปทางไม่ค่อยชอบสิ่งที่เสื้อแดงสื่อสารอยู่แล้วด้วยหรือเปล่า
สมบัติ: ใช่ แต่ว่าเขาไม่รู้สึกแอคทีฟถึงขนาดปฎิเสธนะ เขาอาจจะดูไม่บวกไม่อะไร แต่ไม่ได้รู้สึกต้องกระทำต่อคนเสื้อแดง แต่รอบนี้คนพวกนี้กระทำเลย เช่น การออกบัตรเชิญ แสดงให้เห็นว่าการทำแนวร่วมของพันธมิตรฯ กับชนชั้นกลางประสบความสำเร็จ เป็นการช่วงชิงภาพของคนเมืองมาใช้ได้ ที่มาชุมนุมจริงๆ พันธมิตรฯ ทั้งนั้นแหละ แต่ว่าสามารถช่วงชิงภาพได้
คอนโทรลภาพได้ และมันพูดได้ มีมิติที่ง่ายกว่า คือพันธมิตรฯ สามารถโน้มน้าวให้คนชั้นกลางเข้าใจพันธมิตรฯ ได้มากกว่าที่คนเสื้อแดงทำให้คนชั้นกลางเข้าใจคนเสื้อแดง

ประชาไท: อะไรตรงไหนที่บอกว่าคนชั้นกลางจะเข้าใจพันธมิตรฯ ได้มากกว่า
สมบัติ: เรื่องความสงบสุข มันเป็นแกนแท้ของชนชั้นนี้เลย เพราะเขาอยู่ในโครงสร้างทางสังคมที่เขาพอใจ นี่ไม่ใช่สงครามของเขา คนชั้นกลางได้เข้าร่วมต่อสู้แล้ว และได้ชัยชนะมาแล้วเมื่อปี 16 และ 35 และเขาได้ส่วนแบ่งทางอำนาจมาแล้ว มันก็เหลืออยู่กลุ่มสุดท้ายที่ยังไม่ได้ส่วนแบ่งอำนาจและกำลังขอแชร์อำนาจในเกมอำนาจนี้

ทีนี้จิตสำนึกหรือรูปการสำนึกของคนชั้นกลางคือเขาไม่ได้เดือดร้อนอะไร เขาสามารถมีเสรีภาพ ดำรงอยู่ได้โดยไม่เดือดร้อน ยังไม่ถึงยุคข้าวยากหมากแพง จริงๆ ก็ถึงบ้างแล้ว ได้รับผลกระทบบ้างแล้ว แต่การที่คนเสื้อแดงมาอยู่ที่ราชประสงค์ กลายเป็นคนเสื้อแดงที่ทำให้เกิดปัญหาทางเศรษฐกิจ การทำมาค้าขาย โดดมารับดาบพอดี มันก็ลงตัวมากเลย ก็เลยไปเป็นแบบนี้

ประชาไท: ถ้าเช่นนั้น จุดอ่อนของเสื้อแดงที่ผ่านมา คืออะไร
สมบัติ: ในเชิงขบวน ผมเห็นโครงสร้างส่วนล่างมีปัญหา พิสูจน์ได้จากเมื่อแกนนำโดนจับไป 40-50 คน โครงสร้างส่วนล่าง มวลชนส่วนล่าง ซึ่งอยู่ครบก็ระส่ำเลย ไปไม่เป็น ไม่สามารถปฎิบัติการอะไรได้ ภาวะนี้สะท้อนว่า การจัดตั้งหรือแนวคิดเรื่องขบวนการประชาธิปไตยมันยังลงไม่ถึงที่สุด มวลชนแค่มานั่งชุมนุมทางการเมือง ทั้งๆ ที่พวกเขามีศักยภาพมาก 3-4 ปีนี้ไม่ได้ทำเรื่องพวกนี้เลย เป็นเรื่องของแต่ละคน แต่ละกลุ่มแค่เอาคนมาร่วมชุมนุม ไม่ได้คิดอ่านหรือสร้างกิจกรรมของกลุ่มตัวเองขึ้นมา ทำให้พอเขาเด็ดหัวเสร็จ ขบวนนี้ก็ไม่สามารถขยับได้

นี่เป็นเรื่องที่ผมรู้สึกว่าต้องเปลี่ยนแปลง ต้องสร้างวาทกรรมแกนนอนขึ้น ทำให้เกิดกลุ่มที่ในแวดวงเอ็นจีโอเรียกว่ากลุ่มสหาย ขนาด 5-20 คนเป็นกลุ่มคนเล็กๆ ที่สามารถรวมตัวกันได้ โดยไม่ต้องใหญ่ ทำให้การบริหารจัดการเป็นไปได้อย่างสะดวก เคลื่อนไหวเร็วและไม่เล็กเกินไปจนทำอะไรไม่ได้เลย ไซส์ขนาดนี้มันอยู่ได้ทุกจังหวัดและในกรุงเทพฯ ทุกซอย คือทุกซอยในกรุงเทพฯ ต้องมีเสื้อแดงไม่ต่ำกว่า 5-20 คน ถ้าโมเดลนี้ทำสำเร็จ มันพลิกเลย เพราะมันจะเป็นไปตามทฤษฎีมวลชนเป็นฐานราก ถ้าทำเรื่องนี้สำเร็จ มันจะแข็งแรงมากเลย จะปูพื้นฐานไปสู่การต่อสู้ที่ยืดเยื้อยาวนานและทำเรื่องที่ยากๆ ได้

ประชาไท: ข้อจำกัดของการเป็นแกนนอน เป็นเรื่องศักยภาพของตัวประชากรด้วยไหม คือที่ผ่านมาของกลุ่มคุณที่เคลื่อนไหว ส่วนมากเป็นนักศึกษา ชนชั้นกลาง?

สมบัติ: ไม่ใช่ มันเป็นปัญหาเรื่องวัฒนธรรมแกนนอน เรามีวัฒนธรรมแกนตั้ง พอเรารู้ว่าข้างบนขยับอะไร เราก็เดินตาม พอเราไม่ได้ปลูกฝังวัฒนธรรมแกนนอน มันทำให้ไม่คุ้น ทั้งที่แต่ละคนมีศักยภาพ ตื่นตัวแอคทีฟ เราจะไปจัดตั้งอะไรได้ง่ายขนาดนี้ ปกติไปทำงานมวลชน เขายังหลับอยู่เลย แต่นี่ทั้งตื่นทั้งแอคทีฟ แต่จับกลุ่มกันไม่ถูก ปฎิบัติการกันไม่เป็น มันขาดวัฒนธรรมและตัวอย่างความรู้

แต่วัฒนธรรมแบบแกนนอนไม่ใช่วัฒนธรรมแบบเหมือนกัน แบบในวัฒนธรรมแนวดิ่ง ที่สั่งมาแล้วก็กระจายและเลียนแบบกัน แต่วัฒนธรรมแนวนอนเป็นวัฒนธรรมนวัตกรรมต่อยอด มีการออกแบบความเป็นเฉพาะของแต่ละกลุ่ม ซึ่งมีลักษณะเป็นธรรมชาติกว่า ดังนั้น แนวนอนจึงเป็นระบบที่ยืดหยุ่นและสามารถปลดปล่อยศักยภาพของปัจเจกได้ แนวตั้งนี่มีปัญหา พอสั่งลงมาต้องมีการชุมนุมนะ แต่พอไปถึง แต่เรามีศักยภาพนะ แต่ไปนั่งแค่เป็นหนึ่งในผู้ชุมนุม มันไม่ได้ปลดปล่อยศักยภาพเลย แต่ทำให้คนๆ หนึ่งเป็นแค่จำนวนนับทางสถิติเท่านั้น มีค่าน้อยมาก

ประชาไท: ที่ทำอยู่นี่เป็นการทำเป็นตัวอย่าง
สมบัติ: ถูก ทำตัวอย่าง (เช่นกินกาแฟ?-ประชาไท) ถูกแล้วก็ขยาย เวลากินกาแฟเสร็จให้แต่ละคนที่มาร่วม ขยายและร่วมสร้างกิจกรรมของเขาเอง อย่างไทยแลนด์มิลเลอร์ มีแรลลี่ คาราโอเกะ ใครไปทางไหนไปเลย ไม่ต้องมาปรึกษากัน ยกเว้นเรื่องจำเป็นที่จะต้องปรึกษา แต่ว่าแต่ละกลุ่มย่อย ควรจะดำเนินการได้เอง ไม่อย่างนั้นมันจะเข้าไปสู่ทางตัน ระบบการนำในอดีตมีปัญหาเรื่องคอขวด มี information จำนวนมากขึ้นไปรอประมวลที่ข้างบนแล้วรอสั่งการลงมา ซึ่งผิด

ประชาไท: มองว่าที่ผ่านมาเสื้อแดงเป็นแบบนั้น?
สมบัติ: ในฐานะผู้บริหารองค์กร ผมสนใจเรื่องระบบโครงสร้างการบริหารจัดการ ผมคิดว่านี่มันไม่ใช่องค์กร แต่เป็นขบวน คือผมคิดว่าสามเกลอเขาเต็มประสิทธิภาพเขาแล้ว

ประชาไท: แปลว่าไม่ใช่ความผิดพลาดของเขาหรือ
สมบัติ: ไม่ อาจจะมีบ้าง แต่มันเป็นการมองที่ผิด มันเป็นรูปแบบที่โบราณ มันไม่มันส์ มันยังเป็นแค่การต่อสู้ในการช่วงชิงอำนาจ มันไม่ใช่ขบวนการประชาธิปไตย จะมีบ้างก็ตอนเสนอโรงเรียน นปช. นั่นมาถูกทางแล้ว แต่การลงทุนเรื่องพวกนี้ต่ำมาก แล้วก็ไปให้ความสำคัญกับการต่อสู้ที่สร้างแรงปะทะกดดัน

ถ้าไปดูประวัติศาสตร์ตอนเหมารบกับญี่ปุ่น ตอนพรรคคอมมิวนิสต์รบกับญี่ปุ่น เจียงไคเช็คก็แบ่งประเทศกัน เป็นเหนือ-ใต้ เหมาขณะที่ทำพันธมิตรฯ กับเจียงไคเช็ค ไปรบกับญี่ปุ่น แต่จริงๆ แล้ววันๆ เอาแต่คุยกับชาวบ้าน จัดตั้งทางความคิดกับชาวนา พอหลังสงครามโลก เหมามีฐานกำลังมหาศาล ทฤษฎีแข็งแรง ไม่ใช่ผมชื่นชมคอมมิวนิสต์นะ ผมชื่นชมวิธีการในการจัดการศึกษา ผมคิดว่าเราต้องทำ แต่ไม่ใช่แค่การศึกษาเท่านั้น แต่การทำกลุ่มเล็กจะบูรณาการทุกเรื่อง นี่เป็นระบบที่ควรจะเป็นในการต่อสู้ของภาคประชาชนเพื่อเรียกร้องประชาธิปไตย นี่เป็นข้อเสนอของเสื้อแดงที่เป็นเอ็นจีโอ

ประชาไท: ที่ผ่านมาได้เสนอกับแกนนำบ้างไหม
สมบัติ: เสนอ แต่ไม่ทัน มาไม่ทัน และผมไม่คิดว่าข้อเสนอของผมเป็นที่ยอมรับ ข้อเสนอผมมันดูหน่อมแน้ม คำถามคือจะชนะยังไง เช่น ผมเคยเสนอว่า การรีบยุบสภาไม่ใช่ข้อดี ผมกลับเห็นว่าเราควรจะเปิดโอกาสให้อภิสิทธิ์อยู่ให้นานที่สุดเท่าที่เขาพอจะมีความสามารถในการอยู่ มันเป็นวิทยาศาสตร์ เพราะถ้าเราเชื่อว่าอภิสิทธิ์ไม่มีศักยภาพและอยู่ในระบบที่ล้าหลัง มันจะเปิดเผยตัวเอง และเรามีโอกาสในการศึกษา พัฒนา ทำข้อเสนอ ปรากฎว่าเกมกลายเป็นว่าเราไม่สามารถปล่อยให้อภิสิทธิ์อยู่เย็นเป็นสุขได้ ต่อไปนี้อย่าอยู่เย็นเป็นสุขเลย นี่คือสิ่งที่ณัฐวุฒิประกาศตอนที่มีการเปลี่ยนรัฐบาล เนื่องจากเขาเจ็บแค้นมากจากการถูกกระทำ แกนนำมีความรู้สึกว่า เมื่อเขาเคยถูกกระทำเช่นนี้จากฝ่ายตรงข้าม ฝ่ายตรงข้ามต้องลิ้มรสการหนีหัวซุกหัวซุน การม็อบจนอยู่ทำเนียบไม่ได้ หรือการคุกคามจากทุกส่วน นี่เป็นวิธีคิดของศัตรูที่ตรงข้ามกัน

ประชาไท: แรงขับเคลื่อนของแกนนำหลักเป็นเรื่องความคับแค้นมากกว่าเรื่องของการเมือง?
สมบัติ: มีความคับแค้นอยู่มาก ทำให้ท่วงทำนองมันแรง พอคิดว่ามีกำลังเพียงพอปุ๊บก็รู้สึกว่าจะเอา

ประชาไท: ซึ่งมันไปสอดคล้องกับอารมณ์ของคนเสื้อแดงด้วย?
สมบัติ: อารมณ์คนเสื้อแดงเป็นอีกแบบหนึ่ง เนื่องจากเขาเป็นคนชั้นล่าง กลางล่างลงมา ดังนั้น การต่อสู้ยืดเยื้อยาวนานมีผลกระทบต่อเศรษฐกิจของเขา การต่อสู้ยาวๆ ไม่ใช่เรื่อง ดังนั้นเราจะเห็นว่า ท่วงทำนองการปะทะกันของมวลชนกับทหารในยุค 35 กับ 53 ต่างกันมาก ถ้าเป็นยุค 35 พอยิงปุ๊บ ชนชั้นกลางถอยหมอบ แต่พอปี 53 ไม่ใช่ วิ่งเข้าใส่ เพราะถ้าไม่ชนะครั้งนี้ก็จะไม่มีโอกาสกลับมาชนะอีก คนก็จะเลือกอย่างนี้เพราะหมดตัวแล้ว มันเป็นปัจจัยเรื่องเศรษฐกิจ เขาไม่คิดหลังอะไรแล้ว เรียกว่าสละได้

ไม่ใช่ว่าเขาคิดน้อยนะ ผมไม่เชื่อว่าใครคิดน้อยกว่าใครในเรื่องของชีวิต เช่น มาบอกว่าคนชั้นกลางคิดมากกว่าผมว่าไม่ใช่ แต่เป็นการดีดลูกคิดกันคนละแบบ มันมีการประเมินความคุ้มค่า ผมคิดว่าคนที่เขาวิ่งเข้าไปเสี่ยงความตาย เขาก็ได้ประเมินความคุ้มค่าแล้ว เขาคิดว่ามันคุ้ม ขณะที่คนชั้นกลางคิดแล้วมันไม่คุ้ม เพราะเขามีต้นทุนสูงกว่า มีหน้าตักสูงกว่า เขามีชีวิตที่ดีกว่าได้แม้ว่าจะพ่ายแพ้ แต่ว่าคนชั้นล่างเขาคิดว่าเขาไม่สามารถมีชีวิตที่ดีกว่าได้ถ้าเขาพ่ายแพ้ และเขาไม่มีทุนพอที่จะกลับมาสู้อีกครั้งหนึ่ง ผมว่านี่เป็นวิธีคิดที่ทำให้แลกกันแรง

ประชาไท: นี่กำลังให้ความชอบธรรมกับการเพิกเฉยต่อชีวิตของมวลชนที่หลายฝ่ายประณามแกนนำหรือเปล่า คือหลายฝ่ายก็ประณามว่าแกนนำก็รู้อยู่แล้วว่าชาวบ้านสู้ตายแต่ก็ยังพามาถึงจุดนี้
สมบัติ: ผมคิดว่าแกนนำต้องรับผิดชอบ แต่มันไม่ได้เกิดจากการที่แกนนำดำเนินการโดยคนเดียว แต่มันเกิดจากภาวะของขบวนของมวลชนที่เมื่อประมวลภาพทั้งหมดแล้วเราจะเห็นว่า แกนนำทำเกินทักษิณ และมวลชนก็ทำเกินแกนนำ ล้ำหน้าแกนนำไปแล้ว ดังนั้น เมื่อต่างคนต่างทำเกินกัน ตัวละครสุดท้ายคือมวลชนจึงเป็นตัวกำหนด ทำให้ดาวน์ม็อบไม่ลง เพราะทุกครั้งที่บอกว่าไม่ปรองดองก็จะมีขวดน้ำกระเด็น หรือหลังเวที ดูไม่ได้เลย มีการเดินมาด่าแบบโกรธแค้น หรือแม้แต่วันสุดท้ายที่ไปกันแล้ว ก็ยังมีคนยืนแบบโกรธแค้น อยากจะสู้ตายอยู่ คนพร้อมจะแลก มันมีภาวะแบบนั้นจริงๆ มันมาถึงจุดนั้นจริงๆ

มันมีประโยคพูดหนึ่งตอนที่พูดถึงปรองดองแล้วถูกด่า ที่แกนนำประกาศบนเวทีว่า จำเป็นต้องปรองดองเพื่อป้องกันการสูญเสีย ที่หลังเวทีมีคนตะโกนบอกว่า เราสูญเสียไปแล้ว มันไม่ใช่ป้องกันการสูญเสียนะ มองมุมหนึ่งเป็นสปิริตของแกนนำ ที่ตัดสินใจไปโดยเคารพต่อการตัดสินใจของมวลชน อีกมุมหนึ่ง เพราะว่าคุณแพ้ ความพ่ายแพ้ก็ต้องแสดงสปิริต ทบทวน ผมไม่รู้หรอกว่าเขาจะทบทวนอย่างไร แต่ผมคิดว่าเขาต้องทบทวนและตอบคำถามนี้ เพราะคุณพาคนมาเป็นล้านแล้วตายกันแบบนี้และแพ้ คุณต้องตอบคำถามในฐานะแกนนำ หลบไม่พ้น พูดอย่างนี้ผมไม่มีความรับผิดชอบพอจะทำสิ่งนี้ได้นะ แต่ทุกคนที่อยู่บนเวทีต้องตอบให้ได้ว่าทำไม และจะแสดงความรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไร แน่นอนแม้เขาจะไม่ได้เป็นคนยิง แต่ในฐานะเป็นแกนนำต้องตอบ

ประชาไท: ก่อนหน้านี้คุณเคลื่อนไหวอิสระ พอแกนนำเข้าคุกไปหมดแล้ว คุณค่อนข้างโดดเด่นขึ้นมาในโลกออนไลน์ และถูกจับไป การถูกจับครั้งนี้เป็นโทษหรือเป็นประโยชน์อย่างไรต่อการเคลื่อนไหวของตัวเอง
สมบัติ: อันดับแรก ผมไม่ได้มีเจตนาอยากจะถูกจับและไม่ได้ประเมินสถานการณ์ว่าจะเป็นแบบไหน ผมหลบๆ ซ่อนๆ อยู่พอประมาณ (หัวเราะ) เป็นที่รู้กันในวงการว่าผมไม่ปรากฎในที่ไหนนอกจากออนไลน์ผ่านพร็อกซี่ เบอร์โทรศัพท์ไม่รับ โยกเอาโทรศัพท์ไปไว้ที่อื่น ทำทุกอย่างเพื่อไม่อยากจะถูกจับ และผมไม่ได้ประเมินอะไร ทุกอย่างเป็นไปตามสถานการณ์

เมื่อผมถูกจับ มันกลายเป็นปรากฎการณ์ที่เกิดการเคลื่อนไหวบางอย่างขึ้น ทำไปทำมา กลายเป็นประเด็นขึ้นมา เพราะมันชี้ชัดว่า แม้แต่การต่อสู้ที่มันดู...ดูจะไม่มีอะไรที่สุด แม้แต่พวกแกนนำ ยังบอกว่า พี่เป็นพวกหน่อมแน้ม หมอเหวงบอกว่าหนูหริ่งคุณเป็นคนดีนะ มองโลกในแง่ดี คือจะด่าเรานั่นแหละ (หัวเราะ) แต่ว่า นึกภาพออกไหม คนที่ใช้ไม่ได้ที่สุดในการนำเสนอยุทธศาสตร์น่ะ (หัวเราะ) เออ รัฐบาลแม่งเอา (หัวเราะ) เล่นเว้ย เป็นเรื่องตลก คือขำด้วย สมเพชตัวเองด้วย แล้วมันก็ปะปนกันไป คือผมพูดไม่ถูกอะ

คือถ้าไม่มีการเคลื่อนไหวจากภายนอก แล้วพี่โดนเข้าไปแบบนี้ แบบเสียผู้เสียคน มันหมดสภาพเลยนะ มันจะพิสูจน์ได้เลยว่าสิ่งที่เราเชื่ออยู่ วิธีการที่เราทำอยู่ ไม่มีใครเอาเลย มันหน่อมแน้มจริงๆ จนไม่มีใครเอา แต่ว่าเราเชื่อฉิบหายเลยนะ

ประชาไท: คุณเชื่ออะไร
สมบัติ: เราเชื่อวิธีการต่อสู้ทางการเมืองที่หลากหลายและทรงพลังได้โดยมีวิธีการหลายรูปแบบ และเราต้องการนวัตกรรม ที่มูลนิธิกระจกเงา เราก็พูดเรื่องนี้เยอะ ผมเป็นเจ้าสำนัก ที่เวลาจะขึ้นโครงการอะไรมันเรื่องใหญ่มาก ต้องคุยว่างานที่จะทำมีนวัตกรรมอย่างไร และผมเป็นเจ้าสำนักเรื่องนวัตกรรม แต่พอมาทำงานทางการเมือง นวัตกรรมของผมเป็นเรื่องหน่อมแน้ม นี่เป็นเรื่องที่ผมก็สับสน มันไม่มีใครซื้อเลย ก็เดินขายหลายทีแล้วนะ เดินขายไอเดียแกนนำไม่มีใครซื้อ สุดท้ายผมเลยต้องมาทำเอง

ประชาไท: ก็เลยโดนจับ?
สมบัติ: ผมคิดว่าเขาไม่ได้จับผม เพราะเห็นว่าผมมีศักยภาพอะไร

ประชาไท: แล้วเขาจับทำไม
สมบัติ: ใครแหลมก็จับทั้งนั้น ไอ้นี่ดันแหลม มันยังไม่เลิก

ประชาไท: ไม่คิดว่าเขาจับเพราะเขาเพ่งเล็งว่าคุณกำลังรวบรวมมวลชนอยู่ในโลกออนไลน์หรือ
สมบัติ: หลังจากนั้น ผมคิดว่าเขาคิด เขามอนิเตอร์พอสมควร เพราะมันยังเหลืออยู่ไม่กี่คนที่เคลื่อนไหวอยู่ แต่ช่วงที่เขาออกหมายจับ ผมคิดว่าเขายังไม่มีความคิดจะไล่จับอะไรกันชัดเจน จนเราไม่เลิก และผมคิดว่าการติดตามอย่างเข้มข้น เริ่มขึ้นหลังจากที่ผมยังอยู่ในโลกออนไลน์แล้วเริ่มขายวันอาทิตย์สีแดง ผมคิดว่าเขามอนิเตอร์แบบถี่เลย

ประชาไท: แปลว่าเขาเห็นจากผลที่เกิดตามมา
สมบัติ: ผมคิดว่าเขามอนิเตอร์ผมชัดขึ้น หลังจากเห็นว่าการเคลื่อนไหวของผมในโลกออนไลน์มันมีความชัดเจนขึ้น เนื่องจากในภาคสนามมันไม่มีพื้นที่แล้ว มันก็เหลือแต่โลกออนไลน์ แล้วมีสีสันมากเลย แบบมันเอาใหญ่เลย ทวิตเตอร์วันอาทิตย์เปลี่ยนโลโก้กันกระจาย
(สมบัติรณรงค์เปลี่ยนภาพ avatar ในเฟซบุ๊คและทวิตเตอร์เป็นภาพพระอาทิตย์สีแดงในทุกวันอาทิตย์ - ประชาไท)

ประชาไท: เกิดคำว่า "วันอาทิตย์สีแดง" ขึ้น
สมบัติ: ถูกๆ ผมคิดว่ามันถูกตาม ถูกมอนิเตอร์ แทนที่ผมจะมีสถานะเท่ากับคนที่ถูกหมายจับคนอื่นทั่วๆ ไป เขาก็เริ่มติดตามควานหาและจับให้ได้ เพราะมีหมายแล้ว มีความชอบธรรม โชคร้ายของเขาคือไปจับผมตอนที่ผมไปผูกผ้า

ประชาไท: ก็เลยยิ่งกลายเป็นสัญลักษณ์
สมบัติ: ถูก มันถูกจับในหลายองค์ประกอบนะ ผมคิดว่ากระแสที่เกิดขึ้นมันไม่ได้เกิดจากว่าผมไปผูกผ้าอย่างเดียว หรือความเป็นตัวผมเพียงลำพัง การไม่มีแกนนำ หรือแม้แต่แนวทางที่ผมดำรงอยู่มาตลอด สิ่งเหล่านี้มันถูกควบรวมกันไว้ หรือถ้าไม่มีเฟซบุ๊ค มันก็อาจจะไม่เกิดสิ่งนี้นะ พอเกิดเครือข่ายทางสังคมปุ๊บ ทันทีที่มันถูกกระทำ เกิดเรื่องปุ๊บ มันยกกำลังได้เร็วมากเลย แล้วมันคากระแสไว้อย่างไม่ยอมหยุด และมันก็เชื่อมโยงไปสู่มิติอื่นๆ คือถ้าผมไม่มีเฟซบุ๊คนี่ยุ่งเลย

ในเฟซบุ๊คมันมีแฟนคลับ มีเพื่อนที่อ่านผมทุกวัน ช่วงที่ยังไม่โดนจับ ผมทำหน้าที่เป็น counseling ทำการบำบัดทางจิต ความเจ็บป่วยของคน หลายคนแนะนำว่า ถ้าทุกข์มาก ลองแอด บ.ก. ดูสิ แล้วเขาจะรู้สึกว่าไอ้มันยังเฟรชได้ ยังรู้สึก ยังกวนประสาทได้ ไม่ต้องใช้ชื่อปลอม ยังเล่นในที่เปิดได้ ไม่อยู่ในภาวะความกลัว ยังคิดอะไรใหม่ๆ บ้าๆ บอๆ ยังตลกได้อยู่ ในเฟซบุ๊ค ผมก็มีสองบุคลิก นิ่งๆ ไปเลยกับแบบตลกเลย คนก็รู้สึกว่าแอดมาแล้ว สุขภาพจิตดี

ประชาไท: ทำไมแม้แต่โดนจับก็ยังสุขภาพจิตดี
สมบัติ: ส่วนหนึ่ง ผมคิดว่าผมเป็นคนบุคลิกแบบนี้อยู่แล้ว ผมไม่รู้จะทำตัวเองให้รันทดไปทำไม ยกเว้นมันรันทดจริงๆ แต่ครั้งนี้ไม่รันทดเท่าไหร่ คือมันเล่นได้มากกว่าหลายครั้ง รู้วิธีการเล่นอาจจะเพราะโดนหลายครั้งก็ได้ นี่ครั้งที่สามแล้ว มีความกังวลน้อยมาก อารมณ์ผม ผมตัวเองว่ามาออกค่าย ไม่มีอะไรเลย ก็ใช้ชีวิต แล้วผมจะไม่ยอมให้อะไรมาคุกคามชีวิต ผมจะไม่ยอมเสียสติ ผมรู้ว่าผมกำลังสู้กับอะไร เขาควบคุมตัวผม เพื่อให้ผมรู้สึกกลัว ด้อยค่า ต้องมาทบทวนตัวเองเพื่อจะถดถอย เรารู้ว่าคำสั่งเหล่านี้หมายความว่าอย่างไร พอเรารู้ความหมายนี้ปุ๊บ เราต้องตอบโต้ด้วยการไม่ถดถอย และยังสวนกลับได้ ยังสามารถขีดเขียน แต่ตอนแรกนึกไม่ออกนะ มันก็ไปของมันเอง ตอนแรกมีเจ้ามาเอากระดาษเอาสมุดโน้ตมา เอาปากกาสีแดงมาเรียบร้อยเลยนะ แล้วก็แนะนำให้ผมเขียน ผมก็เขียนแบบเฟซบุ๊ค ตอนแรกเขียนจดหมายถึงกรรมการสิทธิฯ ก่อน พอจดหมายฉบับนั้นออกมามีคนบอกว่ามัน public นะ น่าจะเขียนต่อ กูจะเขียนจดหมายหาใครวะเนี่ย ไลฟ์สไตล์เราคืออะไร วัฒนธรรมเราคือเขียนความคิดใส่เฟซบุ๊ค แต่เราไม่สามารถเขียนใส่เฟซบุ๊คได้ ผมก็เขียนใส่กระดาษแบบที่เขียนในเฟซบุ๊ค via (หัวเราะ) มันสนุกมากเลย แล้วผมรู้สึกว่ามันได้อารมณ์มากเลยนะ เขียนแล้วมันดี

ประชาไท: ที่ออกมานี่คือการออกมาชั่วคราวนะ อัยการสั่งฟ้องไปแล้ว แล้วระหว่างนี้จะใช้ชีวิตอย่างไร จะรณรงค์ต่อไป?
สมบัติ: ฟังดูเหมือนจะดูบ้าๆ หน่อยนะ คือผมคิดว่า ชีวิตผมจะเหมือนให้เขาจับเราอีกทีหนึ่ง มันต้องเดินอย่างนี้ เดินไปเลย เดินตรงๆ ออกมาก็ทำซ้ำ ไม่ซับซ้อน ไปเรื่อยๆ อาทิตย์นี้ไม่จับ ไม่จับใช่ไหม ทำได้ ทำได้ทำอีก

ประชาไท: จะท้าทายเขาหรือ
สมบัติ: ก็ตีความได้ว่าเป็นการท้าทาย แต่ว่าก็เป็นการใช้ชีวิตน่ะ ชีวิตเราก็เป็นเรื่องการท้าทายอยู่แล้ว แต่ผมไม่มีเจตนาที่จะทำให้เกิดความวุ่นวายนะ แต่ว่าเราต้องรักษาพื้นที่ทางการเมืองที่เราเชื่อว่ามีความชอบธรรม ไม่อย่างนั้นเขาจะกดจนไม่มีพื้นที่เลย และผมเชื่อว่า การกดโดยไม่มีพื้นที่เลยจะเป็นโทษกับทุกฝ่าย เสื้อแดงก็จะพาตัวเองมุดลงดินและมันก็จะผิดพลาด จะเดินทางผิด ด้วยความรับผิดชอบต่อพี่น้องเสื้อแดงด้วยกัน ผมคิดว่าผมควรจะสร้างทางเลือกให้กับพวกเขา และก็ยังพอเห็นเส้นทางในการต่อสู้ อย่างน้อยก็ใส่เสื้อสีแดงวันอาทิตย์ ซึ่งผมเชื่อสุดใจเลยว่าจะชนะรัฐบาลชุดนี้ด้วยการใส่เสื้อแดงทุกวันอาทิตย์ แค่นั้นเอง เชื่อสุดใจขาดดิ้น ไม่ต้องไปม็อบ ขนกำลังคนมา ไม่จำเป็น

ประชาไท: วันอาทิตย์นี้จะทำอะไร
สมบัติ: วันอาทิตย์นี้ครบรอบ 2 เดือนเหตุการณ์ราชประสงค์ก็จะไปผูกเหมือนเดิม หนึ่งก็ผูกผ้า สองก็ซื้อคอนเซ็ปท์พี่สมยศ (พฤกษาเกษมสุข) จุดเทียนแดง แล้วก็อาจจะมีเพอร์ฟอร์มานซ์ ตรงหน้าเกษรพลาซ่า แต่ไม่ใช่การชุมนุมทางการเมืองนะ เป็นการไว้อาลัยแต่ว่าอาจจะมากันเยอะหน่อย

ประชาไท: มีการประเมินว่า ทำได้อีกไม่กี่ครั้ง เดี๋ยวก็ต้องโดนจับอีก เตรียมตัวอย่างไร
สมบัติ: การจับผมไม่ต้องเตรียม นี่ไม่ใช่ภาระผม การจับตอนนี้คนที่เป็นภาระคือคนจับ นี่เป็นภาระเขาไม่ใช่ภาระผม ผมใช้ชีวิตปกติ คือผมไม่มีปัญหา ผมไม่ต้องหลบแล้ว ผมใช้ชีวิตแบบนี้แหละ เส้นทางตรงๆ แบบนี้ คุณจะเจอผมทุกวันอาทิตย์ ถ้าอยากจะจับผม ถ้าจะกรุณา ก็ควรจะจับผมในวันอาทิตย์ ผมจะดีใจมาก และเมื่อถูกจับแล้วจะทำอะไรต่อก็ไม่ใช่หน้าที่ผมอีก คือผมว่าผมก็ได้ทำหน้าที่แล้ว

ผมก็แค่ วันธรรมดาผมก็ใช้เฟซบุ๊ค เขียนสัก 10 สเตตัส ข้อความสั้นๆ ลงทุนน้อย แล้ววันอาทิตย์ก็ไปผูกผ้า เทียนนี่ผมก็จะไม่ซื้อนะ ผมก็เชื่อว่าจะมีคนซื้อเทียนมาให้ ทำกันเองทุกอย่าง ผมไม่ต้องทำอะไรแล้ว ผมก็คิดว่าผมก็ทำแค่นี้แหละ ไม่เห็นชีวิตจะต้องลำบากอะไรเลย ถูกจับ ที่นั่นก็เคยไปแล้ว เราก็รู้แล้วมันเป็นยังไง เปลี่ยนที่ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก คุณข่มผม คุณจะข่มผมยังไง คุณจะซ้อมผมเหรอ คุณจะพาผมไปสระบุรี อยู่ค่ายทหาร คุณคิดดีกว่าอยู่ ตชด. ใช่ไหม คิดว่าทำอย่างนั้นแล้วดีกว่าใช่ไหม คิดว่าจะจบใช่ไหม

ประชาไท: ไม่กลัวว่าเขาจะพาไปทำอะไรหรือ
สมบัติ: จะทำอะไรผม ผมทำอะไร ผมไปผูกผ้า (หัวเราะ) ผมไม่ได้ไปซ่องสุมกำลัง ผมแค่ผูกผ้านะ ผมทำอะไร บ้ารึเปล่า ผมไม่เข้าใจ จะทำอะไรผมอะ โทษฐานที่ผมไปผูกผ้า? ก็ผมไปผูกผ้า (พูดกลั้วหัวเราะ) ถ้าผมแบบไปหลบหนี ไปเตรียมถังอ้อแอ้ ประเภทไปซื้อถังแก๊สมาแล้วกำลังดาวน์โหลดสูตรสำเร็จซีโฟร์นี่ไปอย่าง ผมไม่มีเลย ใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป เพียงแต่ว่าแทนที่จะไปเสี่ยงเซียมซี จุดธูปไหว้พระ ก็แค่นั้นน่ะ ผมว่าถ้ารัฐบาลเต้นกับผมนะ เล่นเกมนี้กับผมนะ ผมสนุกเลย เกมนี้ผมเขียนเอง มันเป็นเกมฝั่งของเรา ผมไม่เดินเข้าเกมเขานะ

ประชาไท: เกมนี้ชัยชนะอยู่ตรงไหน คือทำอย่างนี้รัฐบาลก็คงไม่ยุบสภา?
สมบัติ: เราไม่ต้องการให้เขายุบสภา ก็จนคุณหมดเวลา ไขลานมันต้องหมดใช่ไหม พอหมดเวลาเราก็ไปคูหา เพียงแค่ว่าระหว่างจะหมดเวลาเราก็นวดไปเรื่อยๆ เราก็ใส่เสื้อสีแดงแบบยกกำลังในแต่ละสัปดาห์ ซึ่งผมว่ามันขยายตัว ผมว่ามันแดงขึ้นทุกสัปดาห์แล้วนะ แต่ไม่ใช่แคมเปญใหญ่ แบบใส่กันทั่วประเทศ ไม่ใช่ แต่เนื่องจากว่าผมไม่เร่งไง คุณอยู่ได้ปีเจ็ดเดือน ผมก็อาทิตย์สีแดงได้ปีเจ็ดเดือน ยิ่งอยู่นานก็ยิ่งเสร็จผม เพราะผมมีโอกาสขยายความคิดยกกำลัง แล้ววันเลือกตั้งต้องเป็นวันอาทิตย์ใช่ไหม ผมเห็นภาพเลย โอ้โห มันจะแดงงงง (ลากเสียง) ภาพสุดท้ายของวันสิ้นสุดวันอาทิตย์สีแดงก็คือวันที่ประชาชนไปใช้สิทธิเลือกตั้ง มันก็จะแดงมาก

ระหว่างนี้ก็ใส่เสื้อแดงแก้ขัด คือคนใส่เสื้อแดงวันอาทิตย์ไม่ธรรมดานะ ใส่เสื้อแดงไปเดินห้าง เดินตลาด เดินอย่างกับไปประท้วงกล่าวปราศรัย คือใส่เสื้อแดงในความรู้สึกว่าเป็นการเคลื่อนไหวทางการเมือง สำนึกนี้สำคัญมาก แล้วยิ่งประเภทนัดกัน 2-4 คนไปนั่งกินสเวนเซ่น กินก๋วยเตี๋ยว กินกาแฟ มันคูลอะ มันเหมือนเป็นการประท้วง แต่ไม่ได้ทำอะไร แค่ซดกาแฟ กินก๋วยเตี๋ยว หรือกินพิซซ่า แต่ว่ามันเป็นภาพทางการเมืองของคน 3-4 คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ ผมเคยไปนั่งกิน คนนี่หันขวับ

มันเป็นการใช้ต้นทุนที่ต่ำมาก ใช้คนน้อยๆ แต่มันมีอิทธิพลต่อคนจำนวนมากที่เห็น อาจจะ 1 ต่อ 10 หรือ 20 เท่าตัว เป็นปฎิบัติการที่ต้นทุนต่ำ สอดรับกับวัฒนธรรมวิถีชีวิตของคน คุณไม่ได้แก้ผ้านี่ คุณใส่เสื้อ เพียงแต่ว่าคุณใส่เสื้อสีแดง ถ้าแก้ผ้านี่ขัดวัฒนธรรม แต่การใส่เสื้อเป็นสีต่างๆ ไม่ขัดกับวัฒนธรรม แล้ววันอาทิตย์สีแดงอยู่แล้ว ตามราศี มันไม่ได้ขัดอะไรเลย มันเป็นข้อเสนอที่เป็นไปได้ อย่างเรียบง่าย แล้วเมื่อไหร่ที่คนเข้าใจรหัสนี้เมื่อไหร่ มันมีนัยยะทางการเมืองทันที

เกิดเป็นเสื้อแดงนี่มันดีนะ

เกิดเป็นเสื้อแดงนี่มันดีนะ ไปกินกาแฟก็ได้ ไม่มีใครทำอะไร คุณรู้ไม๊ ที่ๆผมอยู่นี่ แสดงออกว่าเป็นเสื้อเหลืองไม่ได้เลย ถ้าพลาดพลั้งขึ้นมา ไปที่เปลี่ยวๆหน่อย โดนกระทืบทันที ยิ่งที่หน่วยงานของผม ผู้บังคับบัญชาออกไปทางโทนแดงๆ สายคุณนายแดงน่ะ การจะทำอะไรก็ต้องระมัดระวังเพราะแค่นี้ ผมก็โดนไม่น้อยแล้ว

ผมจบปริญญาตรี ใช้วุฒิปวช. ปวส. และท้ายสุดใช้วุฒิปริญญาตรีสอบเข้าบรรจุรับราชการ ผมสอบเองทุกครั้ง ติดทุกครั้ง เวลาผ่านมายี่สิบกว่าปีแล้ว ผมยังซีหกอยู่เลย ขณะที่น้องๆเพิ่งเข้ารับราชการทีหลัง สอบเข้าบ้าง ไม่ต้องสอบบ้าง(สัมภาษณ์เอา)เข้าบรรจุได้เลย ทำงานมาไม่ถึงสิบปีได้เป็นซีแปดได้เป็นผอ.กันแล้ว ตอนนี้เป็นผู้บังคับบัญชาผมแล้ว ผมอาจจะโง่อาจจะทำงานไม่เป็นก็ได้ แต่มันก็ไม่มีหลักฐานเพราะผมสอบเข้ารับราชการได้ด้วยตัวเอง ไม่ได้ใช้เส้นสายใคร แต่เวลาเลื่อนตำแหน่งในตอนนี้ มันไม่มีช่องทางเลย ผมไม่รู้ว่าจะเลื่อนขึ้นซีเจ็ดได้ยังไง เพราะมันไม่มีการสอบ ทำได้แค่คอยเสนอชื่อไปกับเขาตอนที่เขาบอกให้เสนอชื่อ แล้วก็นั่นรออย่างเดียว รอว่าเมื่อไหร่จะมีคำสั่งลงมาว่า ให้ผมได้เลื่อนระดับ ส่วนกฏเกณฑ์นั้นมันก็มี แต่สรุปคือเป็นรูปคณะกรรมการ อกพ. อะไรนี่แหละพิจารณา แต่เท่าที่เห็นๆ เด็กๆรุ่นน้องจบปวช. ปวส. เงินเดือนยังไม่ถึงสองหมื่น หรือสองหมื่นต้นๆได้เลื่อนเป็นซีเจ็ดก็มีเยอะแยะ ส่วนผม เงินเดือน 25000 ยังไม่ได้เลื่อนซักที แถม เป็นซีหกกระจอกๆ ไม่ได้เป็นหัวหน้างานอีกด้วย ในที่สุด เร็วๆมานี้ ผมก็ได้บรรลุธรรม ผมรู้ว่าจะต้องทำยังไง ผมไปกราบกรานกองการเจ้าหน้าที่ของผม ประจบประแจงจนได้รู้ว่้ามีตำแหน่งซีหกระดับหัวหน้างานว่างอยู่ แล้วผมก็ไปยังหน่วยงานต้นสังกัดนั้น ขอพบ ท่านรองผอ. กราบกราน ขอร้อง วิงวอน ขอลงตำแหน่งที่ว่างนั้น จนท่านใจอ่อน รับปากว่าจะพูดกับผอ.ให้ แล้วผมก็กลับมาที่ต้นสังกัดผม ขอร้องวิงวอนผู้บังคับบัญชาผม ผอ.ส่วนของผม ซึ่งที่จริงก็รุ่นน้องกว่าผมเยอะ ตอนผมซีหกท่านผอ.ผม ยังซีสี่อยู่เลยนั่งโต๊ะติดกันกับผม อาศัยว่าผมแก่กว่าท่านคงจะเกรงใจก็เลยอนุญาตให้ผมย้ายได้ จากนั้นก็พากันไปหาท่านผอ.สำนัก เจรจาปน อ้อนวอน ร้องขอความกรุณา ความเห็นใจ และขอความอนุเคราะห์ในเรื่องอื่นๆอีกนิดหน่อย ในที่สุดท่านก็ตกลงยินยอมให้ย้าย แล้วผมก็มานั่งรอคำสั่งใจตุ้มๆต้อม ว่า จะไม่มีอะไรพลิกล็อก ท่ามกลางข่าวลือเป็นระยะๆ ว่า เดี๋ยวจะมีคนโน้น คนนี้ มาเสียบแทนที่ จะโยกผมไปอีกที่หนึ่ง แทนที่ๆผมแจงความประสงค์ ผมต้องคอยฟังข่าวลือ ซึ่งมักจะเป็นเรื่องจริง และต้องคอยวิ่งวุ่นเคลียร์ตัวเองกับว่าที่ต้นสังกัดใหม่ ให้ความมั่นใจว่า ผมทำงานได้แน่ ผมไม่เหลาะแหละ ผมจะตั้งใจทำงาน เวลาผ่านมาเกือบเดือน ในที่สุดคำสั่งก็ออก ผมได้ตำแหน่งซีหก หัวหน้างานตามที่ต้องการ ในขณะที่ยังมีตำแหน่งแบบนี้ว่างอยู่อีกหลายตำแหน่งเพราะ ราชการเริ่มขาดคน ตามนโยบายไม่รับคนเพิ่มของรัฐบาล ในคำสั่งเดียวกันนี้ ผมเห็นหัวหน้างานระดับเดียวกับผม ยังเด็กๆกันทั้งนั้น เงินเดือนหมื่นสองน้อยกว่าผมเกินเท่าตัว แถมเป็นหัวหน้าก่อนผมอยู่แล้วเพียงแค่สับเปลี่ยนเลขอัตรากันเท่านั้นเอง

คำถามคือเกิดอะไรขึ้นกับผม หรือ ผมควรจะถามว่า เกิดอะไรขึ้นกับระบบราชการดี ผมสำรวจตัวผมเอง ผมรับราชการด้วยความซื่อสัตย์สุจริต ไม่เคยทุจริต เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ ไม่เล่นการพนัน ไม่เที่ยวกลางคืน ไม่มีเรื่องอบายมุข ไม่เคยเอาเวลาราชการไปทำงานนอก ไม่มีงานส่วนตัว ทำงานราชการอย่างเดียว ภรรยาก็รับราชการอยู่ด้วยกัน หน่วยงานเดียวกัน มีลูกสองคน ยังเล็กๆอยู่ แต่จนบัดนี้ก็ยังไม่มีบ้านเป็นของตัวเองยังต้องอาศัยบ้านหลวงอยู่ เพราะต้องเอาเงินไปจ่ายค่าเทอมลูก สองคนค่าเทอมสามหมื่นกว่าเป็น โรงเรียนเอกชน ผม เคยพยายามไปเข้าโรงเรียนของรัฐแต่จับสลากไม่ได้ เงินเดือนผมขึ้นช้ามากไม่ทันค่าใช้จ่าย ภรรยาก็เช่นเดียวกัน คนอื่นได้สองขั้นบ่อยๆ ผมและภรรยาไม่เคยได้แถมเกือบโดนบล็คลิสต์ เพียงเพราะผมยึดมั่นในหลักการ ผมไม่ยอมซิกแซก ไม่ยอมวิ่งเต้น ไม่ยอมเข้าหาคนมีอำนาจ เพราะผมหวังว่าผมจะได้ไม่ต้องเป็นหนี้บุญคุณใคร จะได้ก้มหน้าก้มตาทำงานให้ทางราชการได้เต็มที่ แต่ผมก็ได้แต่รอๆๆๆๆๆๆ อย่างไม่มีวันสิ้นสุด และล้าหลังคนอื่นๆไปทุกทีๆๆ จน ในที่สุด อย่างที่บอก ผมก็ได้บรรลุธรรม สาเหตุเพราะมันไม่มีการสอบ ในเมื่อไม่มีการสอบ แล้วผมมัวแต่รออยู่ ใครหน้าไหนจะมาเลื่อนตำแหน่งให้ผม เขาก็เอาแต่คนของเขากันทั้งนั้น ผมถึงได้เริ่มขยับวิ่งเข้าหากองการเจ้าหน้าที่และก็ซิกๆแซกๆ อย่างที่เล่ามาตอนต้น ซึ่งกว่าจะได้ตำแหน่งนี้มา ผมต้องเป็นหนี้คนอื่นๆ ประมาณเกือบสิบคนทั้งผู้บังคับบัญชาและอีกาคาบข่าวทั้งหลาย หลังจากนี้ ผมต้องมีหน้าที่ชดใช้บุญคุณคนเหล่านี้ผมคงไม่สามารถทำงานรับใช้ทางราชการได้อย่างเต็มที่ ผมอาจจะเริ่มด้วยการ หาเวลาเหมาะๆ เอาลูกน้อง เอาคนงาน ไปตัดหญ้า ตัดต้นไม้ ที่สนามบ้านท่านผอ. บ้านท่านรอง ช่วยซ่อมแซมบ้านท่านผอ.ส่วน ที่กรุณาสนับสนุนผม ให้ผมได้ย้าย แล้วยามที่ท่านเหล่านี้ หรือญาติพี่น้องท่านไปเที่ยวในท้องที่ๆผมรับผิดชอบ ผมคงต้องออกไปคอยรับรองแขกเหล่านั้น จัดหาที่พัก และอาจจะต้องเอารถยนต์ของหลวงไปบริการให้ท่านบ้างตามสมควร ผมคงต้องตื่นเสียที่ ผมจะไม่ยอมเป็นตัวประหลาด ดักดานอยู่อีกต่อไปแล้ว ทั้งหมดนี้ สำหรับผม ผมโทษไอ้เหลี่ยม แต่เพียงผู้เดียว มัน เข้ามาบงการ ครอบงำ ข้าราชการ ผ่านสำนักงานกพ.โดยอาศัยคำว่าปฏิรูประบบราชการ เป็นเครื่องมือ กดคนลงเป็นทาสของมัน แม้มันจะไปแล้ว แต่มรดกระบบทาสของมันยังอยู่ ทำไมผมจึงคิดแบบนั้น เหตุผลก็คือ ตัวผมเอง ก่อนหน้าไอ้เหลี่ยมจะเข้ามาเป็นใหญ่ ผมเคยช่วยเหลือตัวเองได้ ผม สอบเข้าเอง รับราชการเอง เลื่อนตำแหน่งเอง อยากจะย้ายไปไหนๆก็ทำได้ มีเปิดสอบเป็นระยะๆ ข่าวคราวโปร่งใสพอสมควร แม้จะมีการใช้เส้นสายบ้างแต่ ผมไม่เดือดร้อน ยังมีที่ให้ผมบ้าง แต่พักหลังๆ ไม่มีที่ว่างเหลือให้ผมเลย มันใช้วิธีการง่ายมากๆ มันไม่ให้มีการสอบ เพียงแค่นี้ ข้าราชการก็ตกอยู่ใต้อุ้งตีนของพวกมันโดยอัตโนมัติ คุณอาจจะสอบเข้ามาได้ แต่หลังจากนั้น การเจริญเติบโต ไม่มีการสอบอีกต่อไป อยู่ที่ปลายนิ้วของพวกมันเท่านั้น จะชี้ให้ใครได้ดี หรือดักดาน.....แค่นี้แหละ ประเทศไทยจงเจริญ ......

*วันอาทิตย์ สีแดง

*วันอาทิตย์ สีแดง แจ้งประจักษ์
สัญลักษณ์ การต่อสู้ ผู้ยิ่งใหญ่
จุดเทียนแดง แสงสว่าง กระจ่างใจ
ผูกผ้าแดง ประกาศไป ให้โลกรู้

*ราชประสงค์ แห่งนี้ มีคนตาย
ศพเรียงราย รับแค้น แสนอดสู
การชุมนุม เรียกร้อง ต้องตายหมู่
ขอโลกรู้ โลกเห็น เป็นพยาน

*จุดเทียนแดง แห่งประชาธิปไตย
บอกหัวใจ ยังสู้ ผู้สังหาร
ขอสาปแช่ง ทรราช เผด็จการ
ขอหมู่พาล สลายไป ไม่ยืนยง

*วันอาทิตย์ สีแดง แจ้งประจักษ์
แห่งความรัก เพื่อนมนุษย์ สุดสูงส่ง
ขอประชาธิปไตย ได้ดำรง
อย่างมั่นคง คู่ปวงชน ตลอดกาล

ผมเป็นข้าราชการที่ประสบความสำ

ผมเป็นข้าราชการที่ประสบความสำเร็จในการรับราชการคนหนึ่ง สอบบรรจุได้โดยไม่ต้องใช้เส้น ผมรับราชการอย่างซื่อสัตย์สุจริต ใช้ความรู้ความสามารถ ความคิดอ่านในกรอบและบางทีก็นอกกรอบเพื่อนำไปสู่เป้าหมายความสำเร็จของงานที่ทำ บางทีก็มีปัญหาขัดแย้งกับผู้บังคับบัญชาบ้าง แต่ก็โต้แย้งโดยใช้เหตุผล ข้อเท็จจริง และ ความจริงใจ ผมเจริญก้าวหน้าในชีวิตราชการตามที่ตนเองพอใจ

ตอนที่แปะลิ้มออกมาเดินขบวนไล่รัฐบาล และเรียกร้องให้ข้าราชการเลือกข้างนั้น ผมเห็นว่าเป็นความคิดยุแยงให้เกิดความแตกแยกอย่างแท้จริง ต่อมาพอมีการรัฐประหาร 19 กันยา ผมไม่เห็นด้วยเพราะมันเป็นการพาประเทศถอยหลังเข้าคลอง และทำลายประชาธิปไตย

การปฎิรูประบบราชการมีมาก่อนสมัยทักษิณ พอมาสมัยทักษิณได้นำแนวคิดว่าข้าราชการต้องเป็นผู้รับใช้ประชาชน ผมสัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงได้อย่างชัดเจน ข้าราชการไม่ใช่จ้าวนายอีกต่อไป ผมชอบมาก ปัจจุบันนี้ระบบเส้นสายระบบเจ้านายได้กลับมาอีก ยิ่งกว่าสมัยทักษิณมากนัก

ในที่ทำงานของผมไม่มีปัญหาเรื่องเสื้อเหลืองเสื้อแดง ผมใส่เสื้อแดงสบายตามโอกาสอันควรตามที่ผมพอใจ เจ้านายชอบเสื้อเหลืองก็เป็นเรื่องของจ้าวนาย แม้ผมจะรับราชการ ผมก็คือคือเสรีชนคนหนึ่ง รักสิทธิความเป็นมนุษย์ และความเท่าเทียมกัน

ขอให้เดินหน้าสู้ต่อไป

ขอให้เดินหน้าสู้ต่อไป คราวที่แล้วผิดพลาดอย่างไร เชื่อว่าบรรดาแกนนำเสื้อแดงคงสรุปกันได้ และคนที่เป็นต้นเสียงที่นำไปสู่ความผิดพลาด( พ่ายแพ้) ก็ควรพิจารณาตัวเอง ถอยหลังลงมาสักก้าวสองก้าว ให้คนอื่นขึ้นไปนำแทน(หากมี) ที่สำคัญ อย่าทับถมกันเอง แต่ละคนแต่ละกลุ่มก็มีทิศทางและแนวคิดของตนอยู่แล้ว เรามีปลายทางอย่างเดียวกัน คือ ประชาธิปไตยที่แท้จริง ไม่ใช่ประชาธิปไตยแบบไทยๆนะครับ

ถ้าเป็นเรื่องจริง

ถ้าเป็นเรื่องจริง ผมก็ดีใจกับคุณรักเสื้อแดงด้วย นับว่าคุณเป็นคนเก่งและโชคดีอย่างแท้จริง ผมมีเห็นต่างอยู่นิดเดียว คือ ผมเห็นว่า ระบบทาสนี้ เริ่มในสมัยทักษิณ ก่อนหน้านี้เขาตั้งใจจะปฏิรูประบบราชการจริง แต่พอมายุคทักษิณ ก็มีการสอดใส้ ตัดต่อพันธุกรรมใหม่ ผลออกมาเลย กลายเป็นใช้ระบบอุปถัมภ์ กันแบบเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ จะเห็นได้ว่า ปัจจุบัน ข้าราชการเกือบทั้งหมดกลายเป็นพวกเสื้อแดงกันทั้งนั้น เพราะถูกครอบงำโดยระบบอุปถัมภ์ ตำรวจมะเขือเทศ ทหารแตงโม คือตัวอย่างที่ีปรากฏออกมาให้เห็น ข้าราชการหน่วยอื่นๆยังมีอีกไม่น้อย เพียงแต่ยังไม่มีเหตุให้ต้องแสดงตัวออกมา คุณมีอุดมการณ์ดีมาก และมีความเสียสละมากกว่าผม ที่อยากจะรับใช้ประชาชน ผมไม่ได้คิดไกลไปถึงขนาดนั้น ผมคิดแค่อยากทำงานของผมให้ดีที่สุด ถ้าผมตรวจแล้วพบว่าเรื่องนี้ไม่ถูกต้อง สร้างไปแล้วไม่คุ้มค่า สิ้นเปลืองงบประมาณ ก็ไม่ควรสร้าง ไม่ควรอนุญาต ไม่ใช่ มัวแต่ เกรงใจเจ้านาย เกรงใจนักการเมือง สจ. สส. ขอมาก็ ต้องให้ไป ทั้งๆที่ เห็นๆอยู่ว่า ได้ไม่คุ้มเสีย ซึ่งแน่นอนว่าอันนี้ผมได้แต่คิดฝันเพ้อเจ้อเอาเอง ทำจริงๆไม่ได้ เรื่องจริงก็ต้อง แล้วแต่เจ้านาย สร้างดีหรือไม่ดี ถ้านายว่าดีก็คือดี คือรับใช้เจ้านายเป็นหลัก งานของผมส่วนใหญ่ก็เป็นลักษณะนี้ ถ้างานผมเสร็จ ก่อสร้างได้ถูกต้องมีคุณภาพ คนที่ได้ใช้ประโยชน์ก็คือประชาชน แต่ผมไม่ได้ไปรับใช้ประชาชนตรงไหน ผมเพียงแค่ซื่อสัตย์สุจริตให้มากที่สุด อย่าปล่อยปละละเลย อย่าชุ่ย งบประมาณที่ได้มาก็ จะถูกใช้อย่างคุ้มค่า อีกประการ ตรงกันข้าม นอกจากผมจะไม่ได้รับใช้ประชาชนโดยตรงแล้ว ยังต้องมีหน้าที่กำหราบประชาชนบางพวกด้วย คือคนดีๆเขาก็ไม่ได้มามีปัญหากับผมหรอก แต่ มีประชาชนจำนวนหนึ่งเยอะพอสมควร มักจะเข้ามาบุกรุกที่ของราชการ แอบขโมยทรัพย์สินของทางการบางส่วน ยึดครองพื้นที่ของทางการตั้งเป็นแผงค้าขายทำมาหากิน งานของผมส่วนหนึ่ง มีหน้าที่ต้องดูแลทรัพย์สมบัติของทางราชการด้วย แต่คนที่บุกรุกพวกนี้ก็คือประชาชน หาเช้ากินค่ำ ถ้าจะทำอะไรเฉียบขาดลงไปก็สงสาร ถ้าปล่อยเอาไว้ เดี๋ยวก็ลุกลามบานปลาย แล้วผมก็จะโดนข้อหา ว่าแอบไปมีผลประโยชน์ด้วย ตอนนี้ผมยังไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นไม่อยากมีเรื่อง ลูกน้องบางคนก็แอบขโมยน้ำมันหลวง ผมต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ เพราะไม่กล้าไปไล่บี้สอบสวนเอาเรื่องเอาราว เพราะส่วนใหญ่ก็เด็กของผู้ใหญ่กันทั้งนั้น ขืนไปยุ่มย่ามมากๆ เดี๋ยวผมนั่นแหละจะโดนเชือด ที่ผมเขียนๆมานี่ คือ อยากบอกให้รู้ว่า ลึกๆแล้ว ผมอาจจะอยากรับใช้ประชาชนเหมือนกัน แต่เท่าที่ผ่านมายี่สิบกว่าปีนี่ งานของผม ไม่ค่อนไปทางรับใช้อะไรกับประชาชนเลย แถม จะทำให้ผมเสมือนหนึ่งเป็นศัตรูของประชาชนซะมากกว่า นี่ถ้าผมซื่อสัตย์และเถรตรงมากกว่านี้อีกซักหน่อย ได้มีประชาชนที่แอบบุกรุกที่หลวง ตกงานอีกเป็นร้อยคน ส่วนพวกลูกน้องผม ผมคงไม่กล้าไปแตะเขาหรอก ผมเกรงใจเจ้านาย อีกอย่างผมก็เป็นหนี้บุญคุณเขาอยู่ ไว้ รอให้ใกล้ๆเกษียณก่อน นายเขาไปหมดแล้ว ค่อยว่ากัน อิ อิ.

คุณรักสีเหลืองครับ

คุณรักสีเหลืองครับ ถ้าลำบากใจมากกับการทำงานในขณะนี้ แนะนำให้ลาออกมาปลูกผักหาเลี้ยงชีพจะสบายใจกว่านะคับ อยากจะใส่เสื้อเหลืองก็ใส่ได้ทุกวันเลยไม่ต้องเกรงใจใคร เพราะถ้าอยู่ต่อไปนอกจากจะไม่ค่อยจะเจริญก้าวหน้าแล้วยังไม่ได้ทำงานให้ประชาชนอย่างเต็มที่ก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมกัน จริงมั้ยคับ

ผมรักเสื้อเหลือง..อิ อิ

[quote=ผมรักเสื้อเหลือง..อิ อิ]เกิดเป็นเสื้อแดงนี่มันดีนะ ไปกินกาแฟก็ได้ ไม่มีใครทำอะไร คุณรู้ไม๊ ที่ๆผมอยู่นี่ แสดงออกว่าเป็นเสื้อเหลืองไม่ได้เลย ถ้าพลาดพลั้งขึ้นมา ไปที่เปลี่ยวๆหน่อย โดนกระทืบทันที ยิ่งที่หน่วยงานของผม ผู้บังคับบัญชาออกไปทางโทนแดงๆ สายคุณนายแดงน่ะ การจะทำอะไรก็ต้องระมัดระวังเพราะแค่นี้ ผมก็โดนไม่น้อยแล้ว

ผมจบปริญญาตรี ใช้วุฒิปวช. ปวส. และท้ายสุดใช้วุฒิปริญญาตรีสอบเข้าบรรจุรับราชการ ผมสอบเองทุกครั้ง ติดทุกครั้ง เวลาผ่านมายี่สิบกว่าปีแล้ว ผมยังซีหกอยู่เลย ขณะที่น้องๆเพิ่งเข้ารับราชการทีหลัง สอบเข้าบ้าง ไม่ต้องสอบบ้าง(สัมภาษณ์เอา)เข้าบรรจุได้เลย ทำงานมาไม่ถึงสิบปีได้เป็นซีแปดได้เป็นผอ.กันแล้ว ตอนนี้เป็นผู้บังคับบัญชาผมแล้ว ผมอาจจะโง่อาจจะทำงานไม่เป็นก็ได้ แต่มันก็ไม่มีหลักฐานเพราะผมสอบเข้ารับราชการได้ด้วยตัวเอง ไม่ได้ใช้เส้นสายใคร แต่เวลาเลื่อนตำแหน่งในตอนนี้ มันไม่มีช่องทางเลย ผมไม่รู้ว่าจะเลื่อนขึ้นซีเจ็ดได้ยังไง เพราะมันไม่มีการสอบ ทำได้แค่คอยเสนอชื่อไปกับเขาตอนที่เขาบอกให้เสนอชื่อ แล้วก็นั่นรออย่างเดียว รอว่าเมื่อไหร่จะมีคำสั่งลงมาว่า ให้ผมได้เลื่อนระดับ ส่วนกฏเกณฑ์นั้นมันก็มี แต่สรุปคือเป็นรูปคณะกรรมการ อกพ. อะไรนี่แหละพิจารณา แต่เท่าที่เห็นๆ เด็กๆรุ่นน้องจบปวช. ปวส. เงินเดือนยังไม่ถึงสองหมื่น หรือสองหมื่นต้นๆได้เลื่อนเป็นซีเจ็ดก็มีเยอะแยะ ส่วนผม เงินเดือน 25000 ยังไม่ได้เลื่อนซักที แถม เป็นซีหกกระจอกๆ ไม่ได้เป็นหัวหน้างานอีกด้วย ในที่สุด เร็วๆมานี้ ผมก็ได้บรรลุธรรม ผมรู้ว่าจะต้องทำยังไง ผมไปกราบกรานกองการเจ้าหน้าที่ของผม ประจบประแจงจนได้รู้ว่้ามีตำแหน่งซีหกระดับหัวหน้างานว่างอยู่ แล้วผมก็ไปยังหน่วยงานต้นสังกัดนั้น ขอพบ ท่านรองผอ. กราบกราน ขอร้อง วิงวอน ขอลงตำแหน่งที่ว่างนั้น จนท่านใจอ่อน รับปากว่าจะพูดกับผอ.ให้ แล้วผมก็กลับมาที่ต้นสังกัดผม ขอร้องวิงวอนผู้บังคับบัญชาผม ผอ.ส่วนของผม ซึ่งที่จริงก็รุ่นน้องกว่าผมเยอะ ตอนผมซีหกท่านผอ.ผม ยังซีสี่อยู่เลยนั่งโต๊ะติดกันกับผม อาศัยว่าผมแก่กว่าท่านคงจะเกรงใจก็เลยอนุญาตให้ผมย้ายได้ จากนั้นก็พากันไปหาท่านผอ.สำนัก เจรจาปน อ้อนวอน ร้องขอความกรุณา ความเห็นใจ และขอความอนุเคราะห์ในเรื่องอื่นๆอีกนิดหน่อย ในที่สุดท่านก็ตกลงยินยอมให้ย้าย แล้วผมก็มานั่งรอคำสั่งใจตุ้มๆต้อม ว่า จะไม่มีอะไรพลิกล็อก ท่ามกลางข่าวลือเป็นระยะๆ ว่า เดี๋ยวจะมีคนโน้น คนนี้ มาเสียบแทนที่ จะโยกผมไปอีกที่หนึ่ง แทนที่ๆผมแจงความประสงค์ ผมต้องคอยฟังข่าวลือ ซึ่งมักจะเป็นเรื่องจริง และต้องคอยวิ่งวุ่นเคลียร์ตัวเองกับว่าที่ต้นสังกัดใหม่ ให้ความมั่นใจว่า ผมทำงานได้แน่ ผมไม่เหลาะแหละ ผมจะตั้งใจทำงาน เวลาผ่านมาเกือบเดือน ในที่สุดคำสั่งก็ออก ผมได้ตำแหน่งซีหก หัวหน้างานตามที่ต้องการ ในขณะที่ยังมีตำแหน่งแบบนี้ว่างอยู่อีกหลายตำแหน่งเพราะ ราชการเริ่มขาดคน ตามนโยบายไม่รับคนเพิ่มของรัฐบาล ในคำสั่งเดียวกันนี้ ผมเห็นหัวหน้างานระดับเดียวกับผม ยังเด็กๆกันทั้งนั้น เงินเดือนหมื่นสองน้อยกว่าผมเกินเท่าตัว แถมเป็นหัวหน้าก่อนผมอยู่แล้วเพียงแค่สับเปลี่ยนเลขอัตรากันเท่านั้นเอง

คำถามคือเกิดอะไรขึ้นกับผม หรือ ผมควรจะถามว่า เกิดอะไรขึ้นกับระบบราชการดี ผมสำรวจตัวผมเอง ผมรับราชการด้วยความซื่อสัตย์สุจริต ไม่เคยทุจริต เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ ไม่เล่นการพนัน ไม่เที่ยวกลางคืน ไม่มีเรื่องอบายมุข ไม่เคยเอาเวลาราชการไปทำงานนอก ไม่มีงานส่วนตัว ทำงานราชการอย่างเดียว ภรรยาก็รับราชการอยู่ด้วยกัน หน่วยงานเดียวกัน มีลูกสองคน ยังเล็กๆอยู่ แต่จนบัดนี้ก็ยังไม่มีบ้านเป็นของตัวเองยังต้องอาศัยบ้านหลวงอยู่ เพราะต้องเอาเงินไปจ่ายค่าเทอมลูก สองคนค่าเทอมสามหมื่นกว่าเป็น โรงเรียนเอกชน ผม เคยพยายามไปเข้าโรงเรียนของรัฐแต่จับสลากไม่ได้ เงินเดือนผมขึ้นช้ามากไม่ทันค่าใช้จ่าย ภรรยาก็เช่นเดียวกัน คนอื่นได้สองขั้นบ่อยๆ ผมและภรรยาไม่เคยได้แถมเกือบโดนบล็คลิสต์ เพียงเพราะผมยึดมั่นในหลักการ ผมไม่ยอมซิกแซก ไม่ยอมวิ่งเต้น ไม่ยอมเข้าหาคนมีอำนาจ เพราะผมหวังว่าผมจะได้ไม่ต้องเป็นหนี้บุญคุณใคร จะได้ก้มหน้าก้มตาทำงานให้ทางราชการได้เต็มที่ แต่ผมก็ได้แต่รอๆๆๆๆๆๆ อย่างไม่มีวันสิ้นสุด และล้าหลังคนอื่นๆไปทุกทีๆๆ จน ในที่สุด อย่างที่บอก ผมก็ได้บรรลุธรรม สาเหตุเพราะมันไม่มีการสอบ ในเมื่อไม่มีการสอบ แล้วผมมัวแต่รออยู่ ใครหน้าไหนจะมาเลื่อนตำแหน่งให้ผม เขาก็เอาแต่คนของเขากันทั้งนั้น ผมถึงได้เริ่มขยับวิ่งเข้าหากองการเจ้าหน้าที่และก็ซิกๆแซกๆ อย่างที่เล่ามาตอนต้น ซึ่งกว่าจะได้ตำแหน่งนี้มา ผมต้องเป็นหนี้คนอื่นๆ ประมาณเกือบสิบคนทั้งผู้บังคับบัญชาและอีกาคาบข่าวทั้งหลาย หลังจากนี้ ผมต้องมีหน้าที่ชดใช้บุญคุณคนเหล่านี้ผมคงไม่สามารถทำงานรับใช้ทางราชการได้อย่างเต็มที่ ผมอาจจะเริ่มด้วยการ หาเวลาเหมาะๆ เอาลูกน้อง เอาคนงาน ไปตัดหญ้า ตัดต้นไม้ ที่สนามบ้านท่านผอ. บ้านท่านรอง ช่วยซ่อมแซมบ้านท่านผอ.ส่วน ที่กรุณาสนับสนุนผม ให้ผมได้ย้าย แล้วยามที่ท่านเหล่านี้ หรือญาติพี่น้องท่านไปเที่ยวในท้องที่ๆผมรับผิดชอบ ผมคงต้องออกไปคอยรับรองแขกเหล่านั้น จัดหาที่พัก และอาจจะต้องเอารถยนต์ของหลวงไปบริการให้ท่านบ้างตามสมควร ผมคงต้องตื่นเสียที่ ผมจะไม่ยอมเป็นตัวประหลาด ดักดานอยู่อีกต่อไปแล้ว ทั้งหมดนี้ สำหรับผม ผมโทษไอ้เหลี่ยม แต่เพียงผู้เดียว มัน เข้ามาบงการ ครอบงำ ข้าราชการ ผ่านสำนักงานกพ.โดยอาศัยคำว่าปฏิรูประบบราชการ เป็นเครื่องมือ กดคนลงเป็นทาสของมัน แม้มันจะไปแล้ว แต่มรดกระบบทาสของมันยังอยู่ ทำไมผมจึงคิดแบบนั้น เหตุผลก็คือ ตัวผมเอง ก่อนหน้าไอ้เหลี่ยมจะเข้ามาเป็นใหญ่ ผมเคยช่วยเหลือตัวเองได้ ผม สอบเข้าเอง รับราชการเอง เลื่อนตำแหน่งเอง อยากจะย้ายไปไหนๆก็ทำได้ มีเปิดสอบเป็นระยะๆ ข่าวคราวโปร่งใสพอสมควร แม้จะมีการใช้เส้นสายบ้างแต่ ผมไม่เดือดร้อน ยังมีที่ให้ผมบ้าง แต่พักหลังๆ ไม่มีที่ว่างเหลือให้ผมเลย มันใช้วิธีการง่ายมากๆ มันไม่ให้มีการสอบ เพียงแค่นี้ ข้าราชการก็ตกอยู่ใต้อุ้งตีนของพวกมันโดยอัตโนมัติ คุณอาจจะสอบเข้ามาได้ แต่หลังจากนั้น การเจริญเติบโต ไม่มีการสอบอีกต่อไป อยู่ที่ปลายนิ้วของพวกมันเท่านั้น จะชี้ให้ใครได้ดี หรือดักดาน.....แค่นี้แหละ ประเทศไทยจงเจริญ ......[/quote]

คุณยังดีที่ได้ซี 6 แล้ว แม่ง ผมซวยอยู่ซี 4 มาตั้งแตปี 42 รูไหมเพราะอะไร เพราะเสือกไปกัดกับ ผอ.สำนักฯ รองธิบดี และ อธิบดี เลยต้องระวังตัวไม่ประเมินเพื่อเลื่อนระดับ แต่ฐานะการเงินผมไม่เดือดร้อนนะ ไม่ทุจริตคตโกง ผมมีบ้าน มีที่ดิน มีรถยนต์ 2 คัน มีมอไซด์ 3 คัน มีครบหมดแหละ คอมฯอีก 6 เครือง ผมไม่เข้าใจทำไมคุณเหล้าไม่กินบุหรี่ไม่สูบ เหมือนผม ทำไมคุณต้องไปเลียพวกมันด้วยล่ะไอ้พวกผู้บังคับบัญชา มันไม่ใช่นายจ้างคุณ ไอ้ยศฐาบรรดาศักดิ์อย่าไปหวังมันมากนัก ถ้ารู้จักเก็บมีเงินซะอย่างใครก็มาดูถูกคุณไม่ได้เพราะไม่ไปขอใครแดก ดูตัวอย่างผมนี่ มันกลัวผมจะตาย ผมร้องเรียนจนมันโดนตัดเงินเดือน ด่าแม่งไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นแหละ จนไม่มีใครกล้ามายุ่งกับผม ไม่กล้าย้าย ได้ขั้นคริ่งแม่งทุกปี จนเงินเดือนจะตันอยู่แล้ว เพื่อนไป ซี 6-7 กันหมดแล้ว ผมสบายใจเฉิบไม่เห็นเดือดร้อนอะไรเลย ไม่มีแผลซะอย่างอย่าไปกลัวพวกมัน ยึดหลักเศรฐกิจพอเพียง รับรองไม่จนหรอกครับ อย่าไปคิดมากตายไปเอายศฐาบรรดาศักดิ์ไปไม่ได้หรอกครับ ยึดมั่นในความดีเป็นหลักดีกว่าอย่าไปเปลี่ยนอุดมการณ์ เคยมีพระกรรมฐานท่านพยากรณ์ผมไว้วันข้างหน้าผมจะได้กลับไปใหญ่ที่บ้านเกิด นี่ก็เหตุการณ์ใกล้จะเป็นไปตามคำพยากรณ์แล้ว นั่งสมาธิมากๆซิครับ ความดีจะรักษาคุณ แต่อย่าไปทุจริตคตโกงนะไม่ดี

ผม ต้องขอแสดงความนับถือ

ผม ต้องขอแสดงความนับถือ คุณขาประจำ จริงๆ แสดงว่าคุณ ใจคอเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าผมมาก เดี๋ยวนี้ การจะดูว่าใครดีเลวกว่ากันดูไม่ยาก ใครที่โดนแป๊กมานานๆ นั่นแหละ คนเก่ง คนดี ทั้งนั้น ขออนุโมทนากับคุณด้วย ส่วนผมสู้ไม่ไหวแล้ว ขอตามน้ำก็แล้วกัน คือ มันจำเป็นต้องอยู่ร่วมกัน ทุกวันนี้มันทำซะผมกลายเป็นตัวล้มเหลว มากขึ้นไปทุกทีแล้ว ปีที่แล้วผมโดนแบล็คลิสต์ ได้ขั้นเดียว คนอื่นๆได้สองขั้น กับขั้นครึ่งกันหมด ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ผมอาจจะโดนข้อหาไร้สมรรถภาพก็ได้ เลยต้องไปของานเขาทำ ทั้งๆที่ ความจริง เขาต้องให้งานผมทำมากกว่า แต่ผมไม่อยากทะเลาะกับกรมฯ

ขอบคุณมากสำหรับคำเตือน และคำแนะนำที่ดีๆแบบนี้ ผมเอง ก็พยายามนั่งสมาธิอยู่เหมือนกัน ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไง ตื่นขึ้นมาตอนตีสี่ตีห้าแทบทุกวัน แล้วไม่รู้จะทำอะไรก็เลยมา นั่งสมาธิ นั่งได้นานพอสมควร ปกติ นั่งได้สิบห้านาทีก็สับปะหงกแล้ว การที่คุณแนะนำผมแบบนี้ ผมคิดว่า คงจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ยังไงๆ ผมก็ไม่คิดจะคดโกงแน่นอน แต่คงจะไม่ถึงกับไปขวางทางคนอื่นเขา ใครจะทำอะไรก็ ตามใจเขา ผม กำลังตีความคำว่า อย่าไปยึดมั่นถือมั่นอยู่ ไม่รู้ว่า ต้องตีความแบบไหน ถึงจะไม่เข้ารกเข้าพงก็ไม่รู้ ขอบคุณครับและขอเป็นกำลังใจให้คุณ ส่วนผม ตัดสินใจ ยอมจำนนกับระบบไปแล้ว.

PrinzEugen

[quote=PrinzEugen]คุณรักสีเหลืองครับ ถ้าลำบากใจมากกับการทำงานในขณะนี้ แนะนำให้ลาออกมาปลูกผักหาเลี้ยงชีพจะสบายใจกว่านะคับ อยากจะใส่เสื้อเหลืองก็ใส่ได้ทุกวันเลยไม่ต้องเกรงใจใคร เพราะถ้าอยู่ต่อไปนอกจากจะไม่ค่อยจะเจริญก้าวหน้าแล้วยังไม่ได้ทำงานให้ประชาชนอย่างเต็มที่ก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมกัน จริงมั้ยคับ[/quote]

ถ้าผมลาออก ผมก็ไม่รู้จะไปทำมาหารับประทานอะไรได้ โดนดองมาหลายปี ทำงานก็ไม่ค่อยจะเป็นแล้ว ที่ทางก็ไม่มี ขืนไปปลูกผัก ก็คงจะอดตาย เสื้อเหลืองผมก็เลิกใส่ไปแล้ว ตอนนี้เขาฮิตเสื้อหลากสีกัน ชีวิตนี้ ผมทำเป็นอยู่อย่างเดียว คือ คอยขวางทางพวกตัวเหี้ย ตัวตะกวด ไม่ให้มันสวาปามชาติบ้านเมืองได้ถนัดจนเกินไป แต่ตอนนี้ เห็นทีจะเหลือวิสัยแล้ว บ้านเมืองถึงคราจะฉิบหายล่มจม ขืนเอาไม้จิ้มฟันไปค้ำก็คงจะไม่ช่วยอะไรได้ ผมคงไม่ลาออกแน่นอน เพราะถึงจะไม่ได้ทำงานให้ประชาชนอย่างเต็มที่ ผมก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร ที่จริงผมไม่รู้ว่าคุณอยู่ในประเทศไหน อาจจะอยู่ในโลกแห่งความฝันมากไป ใครบอกคุณหรือว่า ถ้าผมอยู่ต่อไปแล้วจะไม่เจริญ ตรงกันข้าม เพราะมันไม่มีหรอกข้าราชการที่ทำงานให้ประชาชน แล้วได้ดี มีแต่พวกที่ทำงานให้เจ้านายเท่านั้นที่ได้ดี ซึ่ง ต่อจากนี้ไป ผมยิ่งเลิกทำงานเพื่อประชาชนเท่าไหร่ ผมจะยิ่งได้ดี ยิ่งเจริญก้าวหน้า แถมเหนื่อยน้อยลง และผมจะกลายเป็นเสื้อแดง ระดับหัวแถว มีขี้ข้าคอยรับใช้ผมเยอะแยะ อย่างน้อยๆตอนนี้ ผมก็มีลูกน้องและคนงานใต้บังคับบัญชา ร่วมๆห้าสิบคนแล้ว จากผลงานแค่ขยับลิ้นสองสามทีแค่นั้น คนงานของผม น่ะ ส่วนใหญ่ ก็เสื้อแดงทั้งนั้น ผมจะสบายภายใต้ระบบอุปถัมภ์ใหม่ ของ พณ ท่าน หน้าเหลี่ยม ผมเข้าใจแล้วทำไม พวกคุณถึงชอบเป็นเสื้อแดง มันง่ายดี ไม่ต้องใช้ความรู้ความสามารถอะไร แค่ว่าไงว่าตามกันแค่นั้น เรื่องอะไรผมจะลาออกให้โง่ พวกคุณไม่ ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่คนนี้เลยหรือไง หือ อิ อิ อิ

แปลกอย่างหนึ่ง

แปลกอย่างหนึ่ง ไม่เข้าใจว่าคนที่นิยมเสื้อเหลืองทำไมถึงได้เกลียดอดีตนายกทักษิณมากนัก อะไร อะไรก็ไปลงที่ทักษิณหมด โดยส่วนตัวสนับสนุนความคิดแบบเสื้อแดง โดยที่เราแน่ใจตัวเองว่าไม่เกี่ยวกับทักษิณเลยแม้แต่น้อย สังคมแบบที่คุณเสื้อเหลืองว่านี่อยู่แถวไหนเหรอในกลุ่มคนเสื้อแดง ที่ใส่สีเหลืองไม่ได้เลย ไม่เคยเจอ ในแถบอีสานและทางเหนือ เขาเป็นสีแดงแต่เขาก็ใจกว้างนะไม่ได้เป็นอย่างที่คุณพูดเลย ตรงข้ามถ้าอยู่ในสังคมกรุงเทพฯ คุณจะไม่สามารถกล้าพูดแม้แต่เห็นด้วยบางสิ่งกับสีแดงเลย เพราะคุณจะถูกไล่ล่าและเสียบประจาน น่ากลัวมาก ที่เจอเห็นแต่แบบนี้นะ

พี่ บ.ก. สู้ต่อไป

พี่ บ.ก. สู้ต่อไป สู้เพื่อความยุติธรรมและความถูกต้อง เป็นกำลังใจให้ ด้วยจิตคารวะ

คุณ mm

คุณ mm ผมไม่อยากจะเปิดเผยที่อยู่เดี๋ยวโดนตื้บ ทุกสิ่งที่ผมพูด คือ ความจริง

คุณพูดถึงความใจกว้างแบบหนองประจักษ์รึเปล่า สงสัยมันไม่ได้อยู่ที่อิสาน

คุณเคยได้ยินเรื่อง คุณเทอดศักดิ์ เจียมกิจวัฒนารึเปล่า พ่อเขา โดนบุกเข้าไปฆ่า ถึงหมู่บ้านเขา

คุณจะมาตอแหลหาพระแสงอะไรว่า พวกเสื้อแดงจิตใจดี ใจกว้าง แล้วหมาที่ไหนมันเผาห้าง หือ อิ อิ อิ

ถ้าคุณจะมามุกกวนตรีน ทำเป็นอีเดียด ทำเป็นไร้เดียงสา ยั่วให้คนโกรธ ก็ตามใจคุณเถอะ เชิญคุณทำตัวปัญญาอ่อน บริสุทธิ์ไร้เดียงสาไปคนเดียว ผมเจอมุกนี้มาเยอะแล้ว จบการสนทนา.

คุณ mm

คุณ mm ผมไม่อยากจะเปิดเผยที่อยู่เดี๋ยวโดนตื้บ ทุกสิ่งที่ผมพูด คือ ความจริง

คุณพูดถึงความใจกว้างแบบหนองประจักษ์รึเปล่า สงสัยมันไม่ได้อยู่ที่อิสาน

คุณเคยได้ยินเรื่อง คุณเทอดศักดิ์ เจียมกิจวัฒนารึเปล่า พ่อเขา โดนบุกเข้าไปฆ่า ถึงหมู่บ้านเขา

คุณจะมาตอแหลหาพระแสงอะไรว่า พวกเสื้อแดงจิตใจดี ใจกว้าง แล้วหมาที่ไหนมันเผาห้าง หือ อิ อิ อิ

ถ้าคุณจะมามุกกวนตรีน ทำเป็นอีเดียด ทำเป็นไร้เดียงสา ยั่วให้คนโกรธ ก็ตามใจคุณเถอะ เชิญคุณทำตัวปัญญาอ่อน บริสุทธิ์ไร้เดียงสาไปคนเดียว ผมเจอมุกนี้มาเยอะแล้ว จบการสนทนา

ผมรักเสื้อเหลือง..อิ อิ

[quote=ผมรักเสื้อเหลือง..อิ อิ]เกิดเป็นเสื้อแดงนี่มันดีนะ.....แค่นี้แหละ ประเทศไทยจงเจริญ ......[/quote]

Oh...I see.

I'm 100% Thai citizen who got service from government office but I saw the changes on government office different from you.

Long long time ago, we were living with government office who was the boss of citizen but after that we feel we are boss of government office.

Thailand must be developed.

Thai Citizen

[quote=Thai Citizen][quote=ผมรักเสื้อเหลือง..อิ อิ]เกิดเป็นเสื้อแดงนี่มันดีนะ.....แค่นี้แหละ ประเทศไทยจงเจริญ ......[/quote]

Oh...I see.

I'm 100% Thai citizen who got service from government office but I saw the changes on government office different from you.

Long long time ago, we were living with government office who was the boss of citizen but after that we feel we are boss of government office.

Thailand must be developed.[/quote]

ดีใจด้วยที่คุณรู้สึกแบบนั้น เพราะเดี๋ยวนี้ผมก็เข้ากับระบอบนี้ได้แล้ว ต่อไปผมกะว่าจะสะด๊วบให้จั๋งๆ ตามอย่างคนอื่นๆเขา ถ้าคุณว่ามันดี ผมก็จะได้สบายใจ จะได้ไม่ต้องยั้งมือ ผมมีภาระต้องชดใช้บุญคุณใครบางคนอยู่ด้วยสิ อิ อิ.

ผมรักเสื้อเหลือง..อิ อิ

[quote=ผมรักเสื้อเหลือง..อิ อิ]คุณ mm ผมไม่อยากจะเปิดเผยที่อยู่เดี๋ยวโดนตื้บ ทุกสิ่งที่ผมพูด คือ ความจริง

คุณพูดถึงความใจกว้างแบบหนองประจักษ์รึเปล่า สงสัยมันไม่ได้อยู่ที่อิสาน

คุณเคยได้ยินเรื่อง คุณเทอดศักดิ์ เจียมกิจวัฒนารึเปล่า พ่อเขา โดนบุกเข้าไปฆ่า ถึงหมู่บ้านเขา

คุณจะมาตอแหลหาพระแสงอะไรว่า พวกเสื้อแดงจิตใจดี ใจกว้าง แล้วหมาที่ไหนมันเผาห้าง หือ อิ อิ อิ

ถ้าคุณจะมามุกกวนตรีน ทำเป็นอีเดียด ทำเป็นไร้เดียงสา ยั่วให้คนโกรธ ก็ตามใจคุณเถอะ เชิญคุณทำตัวปัญญาอ่อน บริสุทธิ์ไร้เดียงสาไปคนเดียว ผมเจอมุกนี้มาเยอะแล้ว จบการสนทนา[/quote]

คุณเสื้อเหลือง คุณเป็นคนประเภทนั้นหรือ ถึงต้องคิดว่าคนอื่นจะต้องเป็นอย่างคุณ ฉันก็แสดงความคิดเห็นแย้งไปตามความเห็นความคิดความเชื่อของฉัน ฉันเห็นและประสบอย่างไร ฉันก็ว่าไปอย่างนั้น ทุกสิ่งก็คือความจริง เช่นเดียวกับที่คุณบอกนั่นและ แต่ฉันไม่ได้เจออย่างคุณ ฉันถึงถาม คิดว่าต้องมีจริง แต่จะเหมารวมไม่ได้ มีบางส่วนแต่ไม่มาก ถ้าเทียบกับกรณีของนักล่าแม่มดของฝั่งพันธมิตรเสื้อหลากสี และมันก็ไม่แปลกถ้าคุณจะอินกับมัน เพราะมันเป็นประสบการณ์ตรง ฉันมีวิถึชีวิตที่ต้องเกี่ยวข้องอย่างมากกับสามภาคนี้ ฉันรักและภูมิใจทั้งหมด เรื่องคุณเทอดศักดิ์ ฉันรู้และได้ยินได้ฟังได้เห็น คนที่กระทำก็ชัดเจนใส่เสื้อสีแดง แล้วคุณเคยได้ยินได้เห็นข่าวที่ชาวบ้านบนดอยและชาวบ้านอีสานที่มีทั้งเสื้อแดงและเสื้อเหลืองอยู่ร่วมกันไหม เขาก็อยู่ร่วมกันได้ คนเสื่อเหลืองก็ไม่ได้อยู่อย่างหลบซ่อน สังคมชนบทเปิดกว้างอยู่นะ แต่สังคมเมืองบางที่ไม่ใช่ (ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น) แล้วคุณได้ยินข่าว ชาวบ้านที่กลับจากราชประสงค์ โดนขุ่มขู่ โดนตามล่าจากคนกลุ่มหนึ่งที่มีความชำนาญเฉพาะทางในการใช้อาวุธสงคราม ต้องระเหเร่ร่อนอยู่บ้านตัวเองไม่ได้ เร็วๆนี้ที่จังหวัดหนึ่งแถวอีสานเหนือก็โดนยิงตายไปแล้วต่อหน้าลูกชาย มีพยานเห็นหลายคน ยังมีชาวบ้านอีกหลายคนที่ถูกเก็บ เพียงเพราะพวกเขาเป็นแกนนำคนหนึ่งของเสื้อแดง(ไม่ได้เป็นลูกน้องนักการเมืองระดับไหนด้วยซ้ำ) แต่ไม่มีข่าวเลยใช่ไหม ตายก็ตายไป ก็แค่ชาวบ้านชีวิตคงไม่มีราคาเท่าไร เหล่านี้ก็คือความจริงส่วนหนี่งของทุกวันนี้ในประเทศไทยเรา ฉันนำเสนอความคิดของฉันธรรมดา (ฉันว่าตัวเองสุภาพกับคุณนะ) คุณก็ว่าฉันกวนตรีนคุณ ว่าตอแหล มามุกอีเดียด บริสุทธิ์ไร้เดียงสา ว่าไปโน่น ฉันเห็น คุณเข้าไปเขียนความคิดเห็นหลายโพสอยู่ เวปนี้เข้ามาแบบปกติไม่ได้ คุณก็รู้ คนที่เข้ามาโพสในนี้ก็ไม่มีคนโง่ ไม่ว่าจะอยู่ฝั่งไหน คุณก็ทราบ มีคนโพสเท่าทันคุณ เขาดักทาง คุณก็โอดว่า คุณแค่สงสัยต้องการความรู้ คุณผิดหรือ แล้วก็หาว่าเขามั่ว เขาใช้มุกนั้นมุกนี้กับคุณ หาว่าเขาไม่ประชาธิปไตย ไล่ตะเพิดคุณ ทำไมคุณไม่สังเกต มีคนหลายคนในนี้ที่เขาก็สนับสนุนสีเหลือง เขาก็โอเคทุกอย่างนะ ดังนั้นเราจึงเคารพในความเป็นเขา เราต่างแลกเปลี่ยนกัน ไม่ได้มากระแนะกระแหน ด่าทอ เหมือนในบางเวป ซึ่งน่าเบื่อ อย่างนั้นต่างคนต่างอยู่ดีกว่า คุณกำลังคิดและทำอะไรคุณย่อมรู้แก่ใจตนเองดีที่สุด ไม่มีใครอยากพูดกับเรา ถ้าเราไม่พาดพิงถึงเขาหรือพูดอะไรที่มันล่อเป้า ทุกคนมีสิทธิ์เสรีภาพในสิ่งพื้นฐานนั้น ทั้งคุณและฉันด้วย บาย