กวีประชาไท: ชมเชยฮูบปั้นหล่อเจ้าอะนุวง

ทอดแขนชี้ลงสู่เบื้องน้ำแม่ของ
อะโหสิลบโสกหมองพะยาบาด
ตายยากแสน ท่ละมานการฮวมชาด
สงคามเพื่อเอกะลาดปดป่อยลาว

อะโหสิเดลัดสานหมู่ช้างม้า
คบเลี้ยวกินชิ้นมังสาข้าพะเจ้า
เฮือล่องของหลายเติบนำหัวลาวเฮา
ไผจุดเผานะคอนหลวงเวียงจัน

สุดอาลัย พะแก้วพากหอพะ
แต่ก่จะอดไจย่างอึดกั้น
ส้างสามิดคตะพาบไหม่ฮ่วมกัน
ข้ามก่ายความคัดง้างบั้นตะกี้

เพื่อนำพา สากนสู่สะไหมไหม่
ลึกสึ้งไกกว้างกะแสแผ่ฮังสี
อินดูจีนแจ้งขะหยายมั่นไมตี
สามักคีพูมิพากสู่ฮักแพง

เจ้าอะนุวง มื้อนี้ยืนตะหง่าน
ตอกย้ำพีละกำอาดหานเพิ้นก้าแก่น
โฮมดินดอนต้อนเหย้าพิกพื้นแดน
ลาวอิดสะหละแม่นปึกแผ่นสิวิไล
 

บทกวีโดย บัวละพา  ไชยะวาปี
ในกานโอกาสสะเหลิมสะหลองฮูบปั้นหล่อเจ้าอะนุวง
ชมเชยกานส้างตั้งนะคอนหลวงเวียงจัน 450 ปี
ชมเชยวันปดป่อยและส้างตั้ง สปป.ลาว คบฮอบ 35 ปี

ชื่นชมกวีศรีเมืองลาว บัวละพาท

ชื่นชมกวีศรีเมืองลาว
บัวละพาท้าวท่านจึ่งสรรเสริญ
จิดใจงามสมควรคู่ผู้เจริญ
แม้เผชิญความรันทดอดสูใจ

พระแก้วแท้ที่ดลใจให้สงบ
หอพระพบความร่มเย็นหลังหม่นไหม้
อโหสิกรรมนำอารยะสู่จิตใจ
จึงยิ่งใหญ่ไร้กิเลศอาเพทภัย

บ้านเมืองลาวราวทิพยภพ
ประสพสุขสบายดีศรีผ่องใส
เป็นปึกแผ่นแม่นแท้แดนศิวิไลซ์
ด้วยดวงใจใสพิสุทธิ์ของผู้คน

ร่วมฮักแพงส่งแรงใจให้พี่น้อง
ไทยลาวต้องประคองรักให้เกิดผล
ที่เคยแตกแยกร้าวก้าวให้พ้น
มิตรภาพดลคนลาวไทยใจเดียวกัน.

ถ้าให้รากหญ้าคนอีสานอ่านคงดีน

ถ้าให้รากหญ้าคนอีสานอ่านคงดีนะ คงจะอินกว่านี้ จะได้รู้ว่าลาวอีสาน ลาวเหนือกับลาวอื่นๆ ล้วนเป็นพี่น้องกัน

ถ้าให้คนอีสานอ่านก็คงจะรู้สึก

ถ้าให้คนอีสานอ่านก็คงจะรู้สึกอินกับกวีนี้นะ เราต้องภาคภูมิใจในเชื้อชาติตัวเอง ไม่ดูถูกตัวเองว่าเป็นลาว ไม่ว่าลาวเหนือ อีสาน กับประเทศลาวล้วนเป็นพี่น้อง