Skip to main content
sharethis

 


 

ล่วงลับแล้วไปเป็นประชาทิพย์
เป็นดวงดาว พราวระยิบ บนฟากฟ้า
เป็นเนินดิน ถิ่นลำธาร เป็นลานหญ้า
เฝ้าปกปักรักษาประชาชน

ตายแล้วเกิด ตายแล้วเกิด ไม่มีหยุด
ไม้หนึ่งทรุด ไม้หนึ่งรับ นับท่วมท้น
คมกระสุนสามารถปลิดชีวิตคน
แต่ไม่อาจปิดถนนแห่งเสรี

เมื่อสถาบันประชาชนสถาปนา
ต่างรู้ว่าประชาชนคือคนนี้
ผู้ทุกข์ยากมากมายในปฐพี
ล้วนสร้างโลกอัปรีย์ให้โสภา

ณ ที่นั่น บางเราในนคร
ต่างบอดใบ้นั่งนอนบนความบ้า
บางรูปทรงมวลสารจัดวางมา
สร้างมายาเล่ห์กลจำนนใจ

กวีลุก เดินจากเขียงสับเป็ด
วิหารน้อยนกระเห็จไปแห่งไหน
ไปสู่ฟ้าแสงทองผ่องอำไพ
หรือมหาชลาลัยผู้ทุกข์ระทม 

กวีต้อง มีสำนึกทางการเมือง
ใช่ประเทืองเปลืองอัตตามาคลุมห่ม
นั่งมโนฟุ้งฝันกลางสายลม
จ่อมจมเงาความคิดปิดโลกจริง

เป็นกวีประชาทิพย์หน่วยเล็กๆ
สร้างปลุกเสกจากผีกวีสิง
คือวิญญาณประชาธิปไตยที่แท้จริง
ประชาชนบูชาหิ้งกวีกานต์

ล่วงลับแล้วไปเป็นกวีประชาทิพย์
ไม้หนึ่งสิบ ร้อยพัน หมื่นแสนล้าน
กระจายสิงทั่วสากลจักรวาล
เฝ้าพิทักษ์ปณิธานวีรชน.

 

หลับให้สบายนะพี่

Homo erectus


 

สแกน QR Code เพื่อร่วมบริจาคเงินให้กับประชาไท

ร่วมบริจาคเงิน สนับสนุน ประชาไท โอนเงิน กรุงไทย 091-0-10432-8 "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน FCEM" หรือ โอนผ่าน PayPal / บัตรเครดิต (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)

ติดตามประชาไท ได้ทุกช่องทาง Facebook, X/Twitter, Instagram, YouTube, TikTok หรือสั่งซื้อสินค้าประชาไท ได้ที่ https://shop.prachataistore.net