กวีประชาไท: เจ้าจันทร์หลั่งเลือด...

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

 

ข้าเห็น...
เจ้าจันทร์...เธอหลั่งเลือด
เธอ...ถูกเฉือนเชือดจนใจเจ้าสูญสลาย
ทรมานเจ็บรวดร้าวจนแทบตาย
เลือดไหลออกเป็นสาย เธอตายแล้ว!

จันทร์เอ๋ย...เธอหลั่งเลือดอีกระลอก
เจ็บระยำช้ำชอกไร้แววแผ่ว
เลือดแดงฉานท่วมธรณีทั่วทุกแนว
หมดสิ้นแล้วจันทร์เอ๋ยเคยอยู่เคียง

จะมีอีกสักกี่จันทร์ต้องหลั่งเลือด
ให้แปดเปื้อนฟ้านทีไร้สุ้มเสียง
จักมีสักหนทางไหมที่จะเลี่ยง
เสียงลั่นเปรี้ยง! จากมัจจุราชบนผืนดิน

จักมีไหมสักหนทางที่จะเลี่ยง
เสียงปร้างเปรี้ยง! จากอมนุษย์เลวระยำ

 

๐๐๐๐

 

โลกเรานั้นก็เปรียบเสมือนอุปมา (The world is, but a metaphor) เมื่อมีเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้น เราก็มักจะจินตนาการภาพใดภาพหนึ่งเช่นกันไปเปรียบเทียบกับลักษณะเค้าโครงของเรื่องเฉพาะเจาะจงที่ว่า

สำหรับเหตุการณ์สุดเศร้าสลดที่เพิ่งผ่านมา ข้าพเจ้าเองก็กลับมองเห็นดวงจันทร์ไม่เป็นเหมือนเคย ไม่ยิ้มเล่นหัวเหมือนเคย มันสะอึกสะอื้นไม่หยุด ครวญครางไม่เลิก มารู้อีกที ข้าพเจ้าก็สังเกตุเห็น... มันหลั่งเลือด...

ด้วยความคารวะสุดจิตต่อคุณไม้หนึ่ง ก. กุนที

จักรวาล สายธารธรรม

 

ข่าวรอบวัน

สนับสนุนประชาไท 1,000 บาท รับร่มตาใส + เสื้อโปโล

ประชาไท

ร่วมบริจาค สนับสนุนการทำงานของ 'ประชาไท' ร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี Prachatai.com (ไม่มีขั้นต่ำ)

โอนเงิน บัญชีกรุงไทย 091-0-10432-8 "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน FCEM"

โอนเงิน PayPal / บัตรเครดิต https://PayPal.me/Prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)

ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

พื้นที่ประชาสัมพันธ์