อัพเดทล่าสุดเมื่อ 10 ชั่วโมง 50 นาที ที่ผ่านมา
ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

กวีประชาไท: ผีคนเป็น

 

มัดปากกาตราสังนั่งสงบ
ถูยางลบลบคำจำต้องถู
เงียบสนิทปิดห้องทุกร่องรู
กลัวเขารู้ห้องนี้มีคนเป็น

มืดม่านดำคลี่คลุมตะคุ่มหลอน
หมาโหยหอนสะท้อนทุกข์บ่งยุคเข็ญ
ตาลปัตรวิปริตบิดประเด็น
หลอนให้เห็นเมืองโล่งล้วนโครงคน

สนเข็มสอยร้อยด้ายคล้ายเย็บผ้า
เขาเย็บตาเย็บหูอย่ารู้หน
ห้ามคิดเขียนยลยินห้ามดิ้นรน
เหลือค่าคนพอหมายเพียงหายใจ

ถูกตัดทอนรอนสิทธิมืดมิดทั่ว
กดให้กลัวกักกันให้หวั่นไหว
กาลเวลาไหลเอื่อยเปล่าเปลือยไป
รอสิ้นวัยซ้ำหนหรือคนเป็น?