นิทานจากห้องขังของ ‘กอล์ฟ เด็กปีศาจ’: Little Foot ตอน 5

ทัณฑสถานหญิงกลาง R 1/6

เรือนนอนเพชร Date: 23-2-58

สวัสดีเด็กโข่ง เด็กโข่งทั้งหลายคงได้อ่านนิทานก่อนเด็กๆแน่ๆ 555++ ตอนต่อไปมาแล้วนะ++พอผ่านพ้นเส้นทางไปได้นิดนึง เจ้าเท้าเล็กก็จัดการค้ากลูกพลับแห่งชัยชนะนั้นออกมาแล้วก็กัดกรวม!เข้าปากแล้วก็รีบถุยออกมา “ฝาด ให้ตายเถอะลูกพลับนี่ยังไม่สุก เจ้าเท้าเล็กโมโหเขวี้ยงลูกพลับทั้งหมดไปคนละทิศละทาง มันแหงนมองท้องฟ้าเตรียมจะกล่าวโทษ แต่มันก็พบว่าตะวันไม่ได้อยู่ในจุดที่ควรจะอยู่ มันเสียเวลากับการเล่นสนุกมากเกินไป เจ้าดวงตะวันไม่เคยรอใครอยู่แล้ว วิ่ง” คือสิ่งที่มันตัดสินใจ ใช่ ถ้าไม่วิ่งมันก็คงจะไปไม่ถึงไหน+ถ้าคนเล่าไม่เปลี่ยนใจให้มันลับไป ดูผลงานจากอึของมัน มันก็คงไม่ต้องวิ่งจนเหนื่อยหอบ การที่บางอย่างหายไปทำให้มันรู้ว่ามันต้องวิ่งแล้วล่ะ+ในขณะที่มันวิ่งๆๆ ทางเดินที่มันย่ำมาเริ่มกลายเป็นดินลูกรังมากขึ้นและมันก็เจ็บมากถ้าจะวิ่งบนก้อนหินหน้าตาขรุขระพวกนี้ แถมคงต้องเหนื่อยถ้าจะต้องคอยหลบหลุมบ่อที่มีน้ำขังมันจึงค่อยๆ หยุดวิ่งแล้วแหงนมองดูท้องฟ้าอีกครั้ง แสงตะวันค่อยๆ หลบไหล่เขาไปเรื่อยๆ ทางสูงชันเริ่มลาดลง พร้อมกับที่เท้าเล็กๆ ค่อยๆ อ่อนแรงลงแล้วมาหยุดอยู่ตรงรอยต่อของทางลูกรังสีแดงกับทางสีดำแข็งๆ ข้างทางไม่มีภูเขาและแนวป่าแล้ว มีแต่บ้านหน้าตาแปลกๆ สลับกับทุ่งนาที่มีมนุษย์ 2-3 คน ก้มๆ เงยๆ อยู่ในนาราบเรียบไม่มีชั้น มันหันกลับไปมองดูที่ๆ มันจากมา ภาพภูเขาสลับซับซ้อนเบื้องหลังไม่อาจรั้งมันกลับไปได้ มันต้องหยุดเพื่อเลือกจริงๆ ว่าจะเดินต่อหรือหันหลังกลับแต่ถ้ามันจะกลับมันคงไม่มาตั้งแต่แรกจริงไหม แต่ความลังเลมักเข้ามาหาทุกคนได้เสมอนั่นแหละ ถ้ามันเดินกลับไปมันก็จะได้อยู่กับพ่อแม่ มีข้าวกิน มีบ้าน แต่ความลังเลอยู่กับมันได้ไม่นานเมื่อรถกระบะคันหนึ่งวิ่งตรงมาจากข้างหลังมุ่งหน้าสู่ถนนสีดำ เบรกดัง “เอี๊ยด”! ให้ลูกหมาหน้าตาน่าสมเพชตัวนึงข้ามถนน ลูกหมากลัวจนสั่นหยุดอยู่กับที่ตรงกลางถนนนั่นแหละ คนขับรถทนไม่ไหวจึงโผล่หน้าออกมาไล่มัน “นั่นมันรถขายกับข้าวที่ขึ้นไปที่หมู่บ้านเมื่อวานนี่นา” เจ้าเท้าเล็กจำได้มันรีบหลบหน้าขณะที่รถเคลื่อนไป “รถออกจากหมู่บ้านตอนเที่ยงมาถึงพร้อมเราและตอนนี้ก็แซงเราไปแล้ว 55” มันรู้ว่ามันมาไกลเกินจะหวนกลับไปแล้วละ มันจึงเดินเลาะข้างทางตามหาลูกหมาที่ยังตัวสั่นแต่ยังแยกเขี้ยวน้อยๆ ออกมาขู่พร้อมเดินถอยหลัง รูปร่างผอมโซกับสะเก็ดแผลตามตัวทำให้เจ้าเท้าเล็กต้องหยิบข้าวกำสุดท้ายของมันให้ลูกหมานั่นแล้วค่อยๆ ถอยออกมา มันไม่มีอะไรกินตอนเย็นแน่ๆ แต่ลูกหมานั่นน่าเวทนากว่า แล้วเจ้าเท้าเล็กก็มุ่งสู่ถนนสีดำที่มันไม่คุ้นเคยเลย+อีก2-3 ตอนก็น่าจะจบแล้วมีเรื่องใหม่เต็มเลยค่ะ

 

ปล.โปรดใช้ถ้อยคำสุภาพและถูกหลักภาษาไทย

                                                                       

 ข.ญ.ภรณ์ทิพย์ มั่นคง

 

===============

หมายเหตุ: นิทานจากผู้ต้องขังคดีมาตรา 112 ภรณ์ทิพย์ หรือ กอล์ฟ วัย 26 ปี เพื่อนๆ มักเรียก กอล์ฟ เด็กปีศาจ ปัจจุบันถูกคุมขังอยู่ที่ทัณฑสถานหญิงกลาง เธอถูกตัดสินจำคุก 2 ปี 6 เดือนพร้อมกับคู่คดี ปติวัฒน์ หรือแบงก์ นักศึกษามหาวิททยาลัยขอนแก่น ชั้นปีที่ 4 ไปเมื่อวันที่ 23 ก.พ.2558

กอล์ฟถูกจับกุมจากข้อกล่าวหามีส่วนร่วมในละครเจ้าสาวหมาป่า จัดแสดงในงานรำลึก 14 ตุลาคมปีที่แล้ว 

เธอมีพื้นเพเป็นชาวพิษณุโลก ครอบครัวทำไร่มันสำปะหลัง จบการศึกษาจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ทำกิจกรรมเพื่อสังคม ทำค่ายอาสาต่างๆ มาตั้งแต่มัธยมศึกษาปีที่ 5 จนปัจจุบัน มีความสามารถในศิลปะหลายแขนงทั้งวาดภาพ เขียนนิทาน แต่เธอดูจะหลงรักศาสตร์การแสดงเป็นพิเศษ เคยก่อตั้งประกายไฟการละคร ก่อนจะปิดตัวไปในปี 2555

ครั้งหนึ่งเธอเคยให้สัมภาษณ์ถึงความใฝ่ฝันไว้ว่า “อยากไปเล่นละครในต่างจังหวัด อยากเล่นในที่ที่ต่างกัน และที่สำคัญอยากเล่นให้เด็กๆ ดู เราอยากจะเล่านิทานเรื่องใหม่ให้เด็กๆ ฟัง เป็นนิทานของคนธรรมดาที่เปลี่ยนโลกได้”

ระหว่างถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำ เธอเขียนนิทานส่งให้ผู้ใกล้ชิดเป็นตอนๆ บอกเล่าความฝันและส่งกำลังใจถึงผู้คนข้างนอกโดยเฉพาะเด็กๆ ที่เธอมักจะทำกิจกรรมด้วย ผู้ใกล้ชิดแจ้งด้วยว่า คำที่ขีดเส้นใต้คือคำที่เธอจำเป็นต้องใช้ภาษาสุภาพตามกฎระเบียบของเรือนจำทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่ เราคงรูปแบบย่อหน้า วรรคตอน ถ้อยคำ ไว้ทั้งหมด และเหตุที่เธอต้องเขียนย่อหน้าเดียวอัดแน่น เนื่องจากเรือนจำอนุญาตให้เขียนจดหมายฉบับหนึ่งได้ไม่เกิน 15 บรรทัด