กวีประชาไท: สัตว์ประหลาด

 

มันเป็นแค่ตัวอักษรในกระดาษ
ค่อยๆพัฒนามาเป็นสัตว์เซลล์เดียว
ถักทอความซับซ้อนขึ้นผ่านวันเวลา
เสพความบ้าคลั่งของผู้คนเป็นอาหาร

จนวันหนึ่ง
มันเริ่มคลานออกมาจากตัวบทกฏหมาย
มีเจตจำนงในตัวเอง
กัดกินผู้ฝ่าฝืนอย่างหิวกระหายมูมมาม
ไม่นานก็เริ่มคุกคามกระทั่งผู้ที่สนับสนุนมัน
สวาปามทุกๆฝ่ายไม่เลือกหน้า
เหล่ารอยัลลิสต์เริ่มเคลือบแคลง
แต่ก็สายเกินไป
มันพัฒนากลายเป็นโครงสร้างชีวิตที่มีอิสระ
หลุดออกมาจากกระดาษอย่างสมบูรณ์
ไล่ชำแหละร่างของพ่อ แม่ และลูกๆ
ฝ่ายซ้าย ฝ่ายขวา
เสรีนิยม จารีตนิยม
ขย้ำร่างของนักวิชาการ แอคติวิสต์ ทหาร พ่อค้า นักการเมือง แรงงาน ชาวนา

จนที่สุด
ก็กลืนกินกระทั่งสิ่งที่มันเองต้องปกป้อง
สิ่งที่เป็นต้นกำเนิดของมันเอง
มันทำลายทุกสรรพสิ่งบนแผ่นดินจนหมด
สุดท้ายก็ค่อยๆเคี้ยวกลืนตัวเอง
จนเหลือแต่ความว่างเปล่า
นักท่องเที่ยวคนสุดท้าย
ถ่ายรูปความว่างเปล่าเป็นที่ระลึก
ก่อนขึ้นเครื่องบินจากไป
ทิ้งความเวิ้งว้างไว้ข้างหลัง
และไม่หวนกลับมาอีก

ร่วมบริจาค สนับสนุนการทำงานของ 'ประชาไท' ร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี Prachatai.com (ไม่มีขั้นต่ำ)

โอนเงิน บัญชีกรุงไทย 091-0-10432-8 "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน FCEM"

โอนเงิน PayPal / บัตรเครดิต https://PayPal.me/Prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)

ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์