กวีประชาไท: ส.ค.ท.๒๕๖๐

 

ประเทศของฉัน          ผู้คนทุกข์ถูกลงทัณฑ์กันเกลื่อนกล่น

ที่คุมขังช่างมากมายหลายแห่งหน          หวังยังทนให้ไหวใจต้องหวัง

เธอต้องทนให้ได้อย่าพ่ายแพ้          เหน็บหนาวแค่ไหนไม่คลุ้มคลั่ง

เสรีภาพนอกกำแพงแข่งผุพัง          ความเกลียดชังยังร้อนเร่าภูเขาไฟ

ผิวน้ำดูดังนิ่งไม่ติงไหล          แต่ภายใต้สายน้ำงำลามไหม้

สะสมปมเงื่อนเงาแผดเผาใจ          ผู้คนไม่สามัคคีจ้องตีกัน

โลกของเธอ          คอยชะเง้อวันเดือนปีที่ปิดกั้น

รอคอยการสิ้นแรงแสงตะวัน          สู่ความฝันพาไปไร้กำแพง

เนื่องในวาระดิถีขึ้นปีใหม่          อันพรใดก็ไม่มีที่ส่องแสง

คนนอกคุกแต่ยุคสมัยไร้เรี่ยวแรง          ใจเข้มแข็งแห่งคนคุกปลุกใจเอย.

 

 

เท่าไรก็ได้ การสนับสนุนจากคุณ คือการร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี ‘ประชาไท’ ... ร่วมสนับสนุนเรา
โอนเงิน พร้อมเพย์ PromptPay "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน" 0993000060423
โอนเงิน PayPal คลิกที่นี่ https://paypal.me/prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)
ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์