กวีประชาไท: แด่...ชัยภูมิ ป่าแส



ไม่เคยรู้จักชัยภูมิ ป่าแสมาก่อน แต่เมื่อได้ยินข่าวมรณกรรม ความตายอันเหน็บหนาวของเขากลับผลาญเผาใจของผมให้ร้อนไปด้วยความเคียดแค้นต่อผู้กดขี่

หนาวอสุภซากเศร้า นอนสงัด
มืดดั่งสังสารวัฏ มืดม้วย
ลมยะเยือกเย็นกัด ถึงกระดูก
อกสะเทือนขวัญด้วย อนาถน้ำใจคน

หนาวอสุภซากสะท้าน สะทกเข็ญ
ร้อนระอุอกคนเป็น เร่าร้าย
ร้อนผู้ทราบเหตุเห็น อุบาทว์บอบ
ร้อนเพราะเคียดแค้นอ้าย โฉดน้ำใจหิน

หนาวคืออสุภซากสิ้น ไอปราณ
ร้อนคือร้อนอกดาล เดือดไหม้
เปลวไฟใช่จุดผลาญ เพียงร่าง เจ้านา
ไฟหากจุดย้อนให้ แก่ผู้ก่อเข็ญ