กวีประชาไท: แด่เมย์เดย์


 

แรงงานแรงงอมเงิน     งงงก

สวัสดิการซกมก     ทุกมื้อ

รอคอยเขายื่นยก     ยัดเยียด

รอแล้วรอเล่ารื้อ     ระบอบระบม


เหงื่อหลั่งดั่งหยดน้ำ     นองหัว

ไหลหลั่งลงลำตัว     ตรากชื้น

ก่อสร้างสูงก็กลัว กระดก ตกเอย

มากหลายตายคาพื้น     พร่ำเพรื่อพร่างพร่า


ออกเรือไกลไปปะ     ปลาทู

ตัวใหญ่ในเข่งดู     ดีแท้

คนจับคือตัวกู     บ่เคย กินนา

ตัวละ หกสิบบาทแย่     ยี้เย้ย อย่าเยอะ


แบกหินอยู่ในเหมือง     ดีบุก

เข้ากะกลางคืนขลุก     ค่ำคล้อย

 กินข้าวกะละมังสนุก     พี่น้อง นักเฮย

กะกลางวันเหงื่อย้อย     ยามหลับ ฝันหวาน


เป็นคนรับใช้ใน     บ้านเขา

ขณะในบ้านเรา     งานค้าง

สายตัวแทบขาดเอา     อื่นก่อน

ลูกหลายคนค่าจ้าง     จ่ายให้ ไปหา


คนงานขนขยะ     เทศบาล

กลิ่นลอกท่อบริการ     กลบได้

กี่คนใส่ชุดทำงาน     โง่เง่า เขลาฤา

ซ่อกซ่อกซอมซ่อไซร้     แซ่ซร้อง สรรเสริญ