กวีประชาไท: ตำนานควาย

กูปฏิสนธิในความจน
และกระเสือกกระสนบนที่สูง
กูเดินทางอย่างควายติดสายจูง
เพื่อจะเป็นเช่นนกยูงในกรงทอง

กูเรียนรู้ที่จะสู้อย่างกระสันต์
เพื่อความงามความฝันอันกึกก้อง
กูเกิดใหม่อีกหนบนกูณฑ์กอง
ที่เจิ่งนองด้วยเลือดเนื้อเลี้ยงเชื้อไฟ

กูถูกใช้ต่างศาตราพาหนะ
ที่หากช้าก็อาจจะ ถูกเปลี่ยนใหม่
กูขวิดฆ่าโดยทุกครั้งมิตั้งใจ
กูถูกใช้ และรับใช้ โดยไม่รู้

กูยืนอยู่อีกฟากจากความจน
ฟากที่กูหยุดดิ้นรน หยุดต่อสุ้
กูมองอย่างควายเก่าที่เฝ้าดู
ควายตัวใหม่คุดคู้ สนตะพาย

กูซึ้งว่ากรงทองคือกรงทอง
กรงที่อาจควายมองและฝันได้
หากไม่ได้มีไว้สำหรับควาย
ที่ถูกขุนไว้ขายเป็นควายควาญ

กูเดินทางมาสุดปลายของความจริง
ที่ทุกสิ่งรอสำหรับจะลับผ่าน
เขาที่แหลมเคยลับไว้รับงาน
อีกอึดใจเถอะ คมขวานเขาลับรอ

คงจะถึงอีกครา แล้ววาระ
แห่งศาตราพาหนะซอมซ่อ
ไม่มีกำหนดครั้ง กี่ครั้งพอ
กูถูก ฆ่า บั่นคอ ทั้งรับรู้

ลาที กรงทอง หมองเศร้า
กรงควายไม่อาจเข้าไปกอบกู้
ลาที ควายน้อย - คอยดู
เถิด ชะตากรรมสู คือกัน !

ภาพประกอบ: ภาพลายเส้นควายของ David Rabbie