กวีประชาไท: ไผ่พังกอ

สังหารอีกอิสรภาพ
ขยายระนาบอยุติธรรมนำสมัย
เอียงกะเท่เร่แล้วตาชั่งไทย
มือใคร? มือใคร? จับเอียง

สังเวยอีก - คนหนุ่ม
ใต้การกลุ้มรุม สุ่มเสี่ยง
อุตส่าห์ ฮึดสู้ ส่งเสียง
ตอบแทนมาเพียงน้ำตาเลือน

สังเวชประเทศนี้
อุบาทว์กรรมวิธี แปดเปื้อน
ระบบ ระเบียบ บิดเบือน
ตัดจบ กลบเกลื่อน เชือนแช

สังหรณ์ใจในไม่ช้า
ดูที ดูท่า ไม่รอดแน่
บ้านไร้ขื่อ เมืองไร้แป
สิทธิธรรมย่ำแย่ พังยับ

สังวรเถิดมหาประชา
ตัวอย่างตรงหน้าสดับ
หนึ่งคน - โค่น - คนนับร้อย ยังคอยนับ
เมื่อคนสิ้น ใครจะรับ ใครจะรู้ ?