กวีประชาไท: อย่าหยุดเดินทาง



เพื่อนพ้อง
เราต่างอยากเห็นฟ้าสีทองอันผ่องใส
จึงดั้นด้นค้นหาประชาธิปไตย
ที่อาจเหลือทิ้งไว้ในโลกนี้

เราต่างออกเดินทางอย่างมีหวัง
เพื่อก่องาน ก่นฝัง การกดขี่
เราต่างกระหายสิทธิเสรี
และกระเหี้ยนต่อบัดสีที่ค้นพบ

และเราต่างตระหนักในความจริง
ว่าทุกสิ่งนั้นเกิดใหม่ไม่รู้จบ
สังคมอัตคัต บัดซบ
อยุติธรรม ยิ่งรบก็ยิ่งร้าย

เราต่างเคยกล้าและเคยแกร่ง
เคยสำแดงแรงชีวิตพิชิตฝ่าย
ศัตรูหย่อมหนึ่งนอนตาย
เพื่อนเรามากหลายก็ล้มลง

เพื่อนพ้อง
เพื่อฟ้าสีทองอันสูงส่ง
ในวันหนึ่งเราอาจถูกปลิดปลง
เพื่อเซ่นธงชัยชนะสง่างาม

แต่....เพื่อนพ้อง
จำได้ไหมเสียงร้องก้องข้าม
สุดปลายอีกฟากฟ้าคราม
เรียกเราให้ตามมาถามทวง

เสียงนั้นคือเสียงร่ำไห้
ที่เศร้าเจียนว่าใจจะขาดห้วง
คือเสียงของประชาชนปวง
ที่ติดบ่วง ทรราชย์ บาศก์นรก

เราต่างคือความหวังของฝั่งฟ้า
ที่ต้องรีดเลือดล่าล้างสกปรก
หากเรายังมิเชื่อมั่นและหวั่นสะทก
ภัยแห่งปริวิตกต้องปะทุ

เพื่อนพ้อง
แรง กำลัง เราอาจพร่อง แต่ต้องระอุ
ฟ้าสีทอง ที่เธอ-ฉัน เคยมั่นมุ
เดินต่อเถอะ ให้บรรลุ ในชีพนี้