กวีประชาไท: กลัว

บทกวีโดย Ngaesai

 

ความกลัวก่อตัวเกิด
กลัวสิ่งทูนเทิดจะสูญหาย
กลัวสิ่งที่เคยเชื่อถูกทำลาย
กลัวสายยึดใจจะไม่มี

กลัวเสียอำนาจผู้ปกครอง
กลัวว่าทองจะลอกสี
กลัวถูกรื้อขื่อคานนานนับปี
กลัวพบภาพความดีไม่ดีจริง

กลัวว่าอภิสิทธิ์ชนของตนเปลี่ยน
กลัวโลกหมุนเวียนไม่หยุดนิ่ง
กลัวว่าสิ้นเสาหลักพึ่งพักพิง
กลัวต้องทิ้งสิ่งเก่าให้เฉาตาย

กลัวความตื่นรู้สู่รากหญ้า
กลัวพลังก้าวหน้าจะขยาย
กลัวระบอบครอบร่างพังทลาย
กลัวสุดท้ายกะลาแตกแยกแผ่นดิน