กวีประชาไท: ประวัติศาสตร์ที่เธอเขียน



1
อย่าดูถูกดูแคลนประวัติศาสตร์
บรรพชนสร้างชาติ ศาสนา
อย่าบอกว่า “ไทยแลนด์แดนกะลา”
จงเชิดชูบูชาอย่าข้องใจ
เด็กรุ่นนี้ไม่มีระเบียบในระบบ
มัธยมยังไม่จบทำกร่างใหญ่
อ้างสิทธิ เสรี ประชาธิปไตย
อกตัญญูประเทศไทย นิสัยไม่ดี
ประวัติศาสตร์สร้างเราเป็นชนชาติ
ให้ทระนงองอาจมีศักดิ์ศรี
ปฏิวัติสองสี่เจ็ดห้า สร้างตราตี
ปลงพระชนม์, ไล่ปรีดี พนมยงค์
สิบสี่ตุลาหนึ่งหก ถูกปกปิด
อย่าได้คิดคลั่งมากจนลุ่มหลง
หกตุลาหนึ่งเก้า ยังคาวคง
ใครตกตายใครยืนยงอยู่เยาะเย้ย
เข้าใจไหม? กว่าจะมาเป็นประเทศ!
กี่การฆ่า กี่อาเพศ เกินอ้างเอ่ย
พฤษภาสามห้า ถูกละเลย
ใครเชิดหน้าผ่าเผยเดินชูคอ
ใครทำให้ประเทศก้าวถอยหลัง
ใครมิยอมรับฟังคำร้องขอ
ใครอ้างเด็ก อ้างชรา โพสต์ด่าทอ
ใครถอนกอไม้ความคิดโค่นวิชชา

 

2
ฉันเคยคิดสิ้นหวังสังคมใหม่
เมื่อเด็กไทยมุ่งแสวงสถานศึกษา
มีชีวิตโก้หรู –วัดราคา
มีดวงตาใสซื่อ ดื้อ และเกรียน
ฉันเพิ่งรู้ว่ายังไม่สิ้นหวัง
เมื่อเห็นเธอมีพลังคิดอ่านเขียน
อ่านสังคมยุคสมัยได้แนบเนียน
เห็นเธอเพียรนำเสนอต่อมวลชน
ฉันยิ้มรับพลังแห่งวัยเยาว์ผอง
ที่เรืองรองส่องด้าวคราวสับสน
สารพัดพายุจงสู้ทน
สร้างแห่งหนประกาศสมัยแห่งวัยเธอ!