กวีประชาไท: สหายแห่งแสงดาว

มีคนอยู่ในคุก
ยามสูซุกอยู่ในซ่อง
เหล่านั้นล้วนเพื่อนพ้อง
เเละพี่น้องของปวงชน

ทุกข์ทนที่ทนทุกข์
ระอุรุกระอาบน
ความหวังจะปลั่งผล
เสรีชนให้ยลยิน

คือดาวเคียงแดนดล
ที่ตกหล่นอยู่บนดิน
หยัดอยู่ไม่รู้สิ้น
แม้นทมิฬจะกลินกลืน

วันคืนของคนคุก
ย่อมจมจุกจำยอมยืน
รับทัณฑ์ทั้งพันหมื่น
ด้วยขื่นขมและตรมตรอม

อยุติธรรมระยำยุค
หรือปลอบปลุกประณีประนอม
มีแต่จะกวาดล้อม
ผู้พร้อมหน้าประชาชี

แพ้พ่ายของพลายพัง
กระหึ่มดังดั่งเภรี
ยามยุทธหัตถี
ที่ลั่นฆ้องคะนองงา

มีคนอยู่ในคุก
มาทุกยุคตลอดมา
บทเรียนเลือด-น้ำตา
รดขื่อคาจนพังครัน

สูผู้อยู่แคล่วคล่อง
ต้องกู่ก้องร้องจำนรรค์
อย่างืมงะงำงัน
คิดครื้นครั่นจนลืมคน

พลังจะหลั่งราน
ชะมวลมารที่มืดมน
ผู้กล้า-ประชาชน
ต้องยืนหยัดร่วมกัดฟัน

 

 

หมายเหตุ ที่ใช้รูปพี่ไผ่ ดาวดิน เพราะเป็นสัญลักษณ์ที่แจ่มชัดที่สุด ในการสื่อถึงความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นในกระบวนการต่อสู้ทางชนชั้น และเพื่อสิทธิเสรีภาพในสังคมไทย

ขออุทิศให้ดับเหล่านักสู้สาธารณะทุกคนที่ยังคงถูกจองจำ อันเนื่องมาจากภาวะตุลาการอาพาธและอำนาจนอกระบอบประชาธิปไตย