กวีประชาไท: กลิ่นสาบเสือสมิง

 

กางเกงเก่าเอามา ทำผ้าขี้ริ้ว     ขี้ฝุ่นปลิวเปรอะพื้นเปียกลื่นได้

เสื้อผ้าเก่าเอาสะสาง,กางเกงใน     เคยหวงใส่ใช้จนขาดปราศราคา

สารพันสิ่งของเครื่องใช้เคยให้ความสุข     ยามหมดยุคอายุ  พังผุหนา

เคยใช้ได้ให้หยุดสะดุดตา     และนำพาทุกสารทิศติดพัวพัน

อีกตัวอย่างร่างกายเราเก่ากับใหม่     แม้หัวใจก็มีให้เปลี่ยนถ้าเหียนหัน

เดี๋ยวนี้มีแพทย์ผ่าตัดมหัศจรรย์     เชื่อมต่อกันทันใดหัวใจคน

เอาหัวใจใครอีกคนพ้นจากร่าง     เพื่อจะสร้างชีวิตใหม่ใครอีกหน

แต่สมองของใครของมันนั้นหมองหม่น     จะหลุดพ้นจากโง่เง่ายากเข้าใจ


ชีวิตเก่าชีวิตใหม่,วิสัยทัศน์     ยากจะลัดขั้นตอนยอกย้อนได้

ถ้ามีกักขฬะเป็นอวัยวะภายใน     จะเปลี่ยนแปลงอย่างไรไม่มีทาง

ซ่อนสันดอนสันดานพาลฝังลึก     ร่างคนนึกเป็นเสือโผนกระโจนขวาง

ลอกคราบใหม่ได้เหมือนงูดูลายพราง     กลิ่นสาบสางของเสือสมิงไม่ทิ้งลาย

นึกถึงเสื้อผ้าเก่าเอามา  ทำผ้าขี้ริ้ว     เช็ดฝุ่นปลิวมากับลมสมใจหมาย

แต่สันดานเก่า ๆ เคล้าเลือดกระจาย     ติดกับกายและใจไอ้เสือเอาวา.