กวีประชาไท: กอดรูปจูบกระดาษ

แต่กอดรูปจูบกระดาษเฝ้าวาดฝัน
ร้อนอกขวัญไหม้เกรียมแล้วเรียมเอ๋ย
นับนิ้วนับหลับตื่นหมายชื่นเชย
เจ้าลืมเลยลับลาไม่มาเยือน

เห็นแต่รูปเรียมโผล่โชว์กระเป๋า
ลอนดอนเหงาบ้างไหมเจ้าไกลเพื่อน
นกหวีดเร่งขวัญยิก จิกทุกเดือน
เห็นรูปเหมือนยิ่งร้องเหมือนพ่องตาย

อินเตอร์โพลพี่ก็ตาม ถามก็เงียบ
สลิ่มเพี่ยบ พี่ก็หนัก เหมือนรักหน่าย
กอดรูปเรียมรันทดหมดสิ้นอาย
แสนแสบคล้ายแสบแสน..ขวัญแค้นเรียมฯ