กวีประชาไท: กลางปลักตม!

 

เอาพรมผืนใหญ่ปิดไว้
ใช้ชีวิตไปพะว้าพะวัง
เป็นคนมีชะนักติดหลัง
ละล้าละลังวุ่นวายใจ

ดิ้นทุรนทุรายขึ้นที่สูง
ลากจูงพรรคพวกป้องกันภัย
มึงกินกูกินแบ่งกันใช้
เป็นใหญ่ท่ามกลางปลักตม

วันหนึ่งก็ถึงวันมาบรรจบ
ทวนทบวีรกรรมที่ทับถม
ทุจริตเรื่องดำมืดอาจม
ใต้พรมเต็มไปด้วยเลือดอนาถใจ

เป็นผู้ใหญ่บ้านเมืองนี้ลำบาก
ทำดียากทวนกระแสอยู่ไม่ได้
จึงต้องเลือกวิธีทำตามน้ำไป
ทุกที่ไปพรมผืนใหญ่เผื่อแผ่คลุม