กวีประชาไท: ตกอยู่ในความสงบเงียบ

 


โอบกอดความเศร้าไว้แนบแน่น

ในทรวงอกสีหม่นเหี่ยวเฉา

รอยยิ้มถูกขโมยจากใบหน้า

ดวงตาเว้าแหว่งต่อการมองเห็น

พูดคุยกับความเงียบของตัวเอง

แด่รัตติกาลที่ปกคลุม

การพลัดพรากและความตาย

หยดน้ำสีแดงเจิ่งนองบนถนน

ใต้รอยเท้านับล้านๆคู่ที่ย่ำผ่าน

ใครสักคนส่งเสียงกู่ร้อง

ประกาศกร้าวเป็นฮีโร่

ผู้มาคืนรอยยิ้มให้ทุกคน

ผู้สร้างความสงบให้กับสถานที่

เงียบสงบ ความสงบ

เราตกอยู่ในความเงียบ

ไร้เสียงอึกทึก

กระเพาะอาหารส่งเสียงร้อง

ตลาดตกอยู่ในห้วงวังเวง

พืชผักเน่ารอการโยนทิ้ง

ห้างสรรพสินค้า

กลายเป็นสถานที่รับความเย็น

บรรยากาศอันสงัด