กวีประชาไท: อย่าคิดถึงอดีต 

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

อย่าคิดถึงอดีตเลย
แผ่นดินที่ไม่มีทั้งปัจจุบันและพรุ่งนี้
ประวัติศาสตร์เป็นเรื่องแต่งของศรีธนญชัย
เราเปิดกฎหมายรัฐธรรมนูญอ่านอย่างกฎหมายแพ่ง
ใช้ฆ้อนทุบนามธรรมทุกสิ่งที่ละเอียดอ่อนต่อจิตใจ

ข้าวหอมมะลิออกมาจากสายพานบรรจุถุงในโรงงาน
ลูกชาวนาเหม็นสาปเหงื่อของแม่
เมื่อวันที่ 6 ตุลาคมปีพุทธศักราช 2519 เขายังไม่เกิด
เขามีรูปสวมหมวกและเสื้อยืดดาวแดงอยู่ในอัลบั้ม
ไม่เคยคิดจริงจังกับสิ่งที่พบเห็น
คนบนรถวีลแชร์ริมบาทวิถีที่ท่าพระจันทร์ทำไมดูผึ่งผาย
คนที่เดินเหมือนวิญญาณไม่มีญาติเข็นรถของเขามาช้าๆ 
เราไม่อยากรับรู้

แดดจ้าและเงียบมาก
แม่น้ำเจ้าพระยามีรองเท้าและเสื้อผ้าลอยมาเป็นระยะ
กลายเป็นเมฆบนฟ้า
คนถอดเสื้อ 2 มือประสานบนหัวเดินก้มหน้าไปเป็นแถว

ฝนตกอีกแล้ว 
คนพลัดบ้าน
กระท่อมทับ เปล ปืน และหมอเท้าเปล่า
คนพลัดบ้าน
ห้องขัง คีย์บอร์ด และแผ่นดินอื่น

อย่าคิดถึงอดีต 
แผ่นดินที่ไม่มีทั้งปัจจุบันและพรุ่งนี้
ประวัติศาสตร์เป็นเรื่องแต่งของศรีธนญชัย
ฝนตกอีกแล้ว 

 

ภาพประกอบ: “ประวัติศาสตร์แสนหวานของแผ่นดินไร้ความทรงจำ” / อะคริลิคบนผ้าใบโดย เรืองรอง รุ่งรัศมี 

ร่วมบริจาค สนับสนุนการทำงานของ 'ประชาไท' ร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี Prachatai.com (ไม่มีขั้นต่ำ)

โอนเงิน บัญชีกรุงไทย 091-0-10432-8 "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน FCEM"

โอนเงิน PayPal / บัตรเครดิต https://PayPal.me/Prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)

ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์