ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

กวีประชาไท: ทำไมฉันยังคิดว่ามันเป็นกะลา

 

ฉันเห็นมนุษย์ขอทานนั่งอยู่หน้า 7/11
ฉันมองตาเขา ๆ มองตาฉัน ๆ หลบสายตา
ตอนฉันเดินเข้าไป
ดูเขายังไม่แก่เท่าไหร่ และไม่พิการ
ตอนขาออกฉันไม่กล้ามองหน้าเขา
กะลาของเขาทำให้ฉันปวดหัวหรือเป็นเพราะฤทธิ์สุราที่ค้างอยู่
เดี๋ยวนี้เขาใช้แก้วพลาสติคใบใหญ่แทนกะลาแล้วคุณ
ทำไมฉันคิดว่ามันเป็นกะลา โธ่เอ๋ย
กะลามันยกระดับตัวเองไปตั้งนานแล้ว
มันขึ้นไปอยู่บนท้องฟ้าครอบคลุมหมู่บ้านของฉัน
ฉันพยายามมองโลกในแง่ดีว่าเขาไม่ใช่ขอทาน
แต่เขามานั่งดูลาดเลา สมองกำลังวางแผน
แต่เมื่อเห็นบ่อยขึ้นดูสุขภาพของเขาทรุดโทรมลง 
กระเป๋าเสื้อผ้าซอมซ่อที่เคยอยู่ข้าง ๆ หายไป
แววตาปวดร้าวหมองหม่นยังคงอยู่เหมือนครั้งแรกที่เราพบกัน
แต่ดูเหมือนมันเจ็บปวด มากขึ้น เลื่อนลอยมากขึ้น สิ้นหวังมากขึ้น?
ชีวิตในวัยหนุ่มใหญ่ต้องมานั่งขอทาน
หวังว่าคงไม่ใช่ในสิ่งที่เห็นและเป็นอยู่
ฉันมองโลกในแง่ดีหรือแง่ร้าย.................?
โธ่เอ๋ย
เขาอาจกำลังวางแผนในเรื่องยุทธศาสตร์ยุทธวิธี กลยุทธต่าง ๆ อยู่ก็ได้ ..........

                           

เท่าไรก็ได้ การสนับสนุนจากคุณ คือการร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี ‘ประชาไท’ ... ร่วมสนับสนุนเรา
โอนเงิน พร้อมเพย์ PromptPay "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน" 0993000060423
โอนเงิน PayPal คลิกที่นี่ https://paypal.me/prachatai
ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai