กวีประชาไท: ฝากคำนี้ถึงปีศาจ

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

 

ไม่มีวรรณศิลป์จะสอดใส่
โยนีใจใครทั้งสิ้น
ไม่อยากฝากรักไว้ในแผ่นดิน
ที่เปื้อนราคินอสุรกาย

มีแต่โศลกผรุสวาทะ
จาบจ้วงปวงเทวะมากหลาย
มีคนจน มีคนเจ็บ มีคนตาย
ล้วนฉิบหายใต้ฝ่าตีน

คือธรรมดาสามัญมนุษย์
ใช่บุตรลิงกระเบื้องเมืองขีดขีน
มอญ ฝรั่ง เจ๊ก ลาว แขก จีน
นุ่งกางเกงยีนส์ใช่โจงกระเบน

เอาเถิดถ้า
ทรงเครื่องขัดรัตนานั่งเล่น
นมสนมคุณท้าวทั้งเช้าทั้งเย็น
แต่บีบเค้น--เข่นฆ่าทำห่าอะไร

อยู่เย็นหรือเป็นอยู่
เพียงรู้แต่พูดไม่ได้
แหงนหน้ามองท้องฟ้าคราใด
คลื่นไส้ อาเจียน เวียนกระบาล

ชำเรากันเพื่อวรรณศิลป์
เถิดมหศิลปินทุกภูมิสถาน
ท่าจะสนุกสุขสำราญ
มีทรัพย์ บริวาร บำนาญกิน

พงษ์เผ่าอันเก่ากาล์
ทุกขราษฏร์ดาดดาทั้งหมดทั้งสิ้น
ไม่มีปีกให้บิน
เจ้าจงกินดาวให้เขาดู

ฝากคำนี้ถึงปีศาจ
ผู้เจ้าช่วยประกาศคำข่มขู่
เถิดว่า แผ่นดินของใครไม่อาจรู้
บทกวีนี้ของกูแต่ผู้เดียว

เท่าไรก็ได้ การสนับสนุนจากคุณ คือการร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี ‘ประชาไท’ ... ร่วมสนับสนุนเรา
โอนเงิน พร้อมเพย์ PromptPay "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน" 0993000060423
โอนเงิน PayPal คลิกที่นี่ https://paypal.me/prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)
ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

แสดงความคิดเห็น