กวีประชาไท: 13 ประเทศไทย / Thirteen ways of looking at Thailand

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

1
เหมือนจะมีอะไร...
แต่...
ไม่น่าจะมีอะไร

2
ละครหลังข่าวมาแล้ว
เด็กๆสวมบทตาม
จึงรู้ว่านั่นเป็นความจริง

3
การศึกษาไทย
เป็นเพียงคำ
ในบทกวี

4
คนถูกข่มขืน – คนถูกฆ่าตาย
พาดหัวตัวกลมโตบนหน้าหนังสือพิมพ์หลายฉบับ
ท้องฟ้าสดใสแจ่มจ้าในรุ่งขึ้นของวันถัดมา

5
วันจันทร์ – นายคนหนึ่งเสพยาบ้า
วันอังคาร – นายคนนั้นขอบวชเป็นพระ
วันพุธ – เจ้าสัวรวมถึงประชาชียากดีมีจนรุมกราบเท้า

6
คนจน – ชนกลุ่มน้อย
ตายลงอย่างเงียบๆ
และตายลงอย่างเงียบๆ...

7
การโกงกินของคนกลุ่มหนึ่งแต่ไม่มีใครทำอะไรได้
เป็นสัจธรรมที่น่ารักน่าชังอย่างหนึ่ง
ในวัฒนธรรมแบบไทยๆ

8
ความยากจนข้นแค้นในดินแดนชนบท
เป็นความดีงามต่อการพักผ่อนหย่อนใจของคนกรุง
ไหน... รูปไหนสวยที่สุด?

9
ฉันถามครูว่า
มนุษย์ กับ คนไทย อย่างไหนดีกว่ากัน
ใบไม้ร่วงหล่นลงสู่ดินแล้วที่รัก...

10
ศักดิ์ศรีของทหาร
คือ
การทำรัฐประหารที่เรียบร้อยและหมดจดงดงาม

11
ฉันตัดสินใจหันหลังให้รั้วมหาวิทยาลัยแล้วนะ... ฉันบอกแม่
แม่ฉันไม่ว่ากระไร
เพราะเราต่างเข้าใจในกันและกัน

12
ปริศนาอย่างหนึ่งของประเทศไทย
คือผู้ชายคนหนึ่งเขาไม่มีข้าวจะกิน
หากบอกว่าเขาช่างโชคดีเสียนี้กระไร.. ที่ได้เกิดขึ้นมาบนผืนแผ่นดินนี้

13
ไม่มีอะไร
ไม่มีอะไรจริงๆ
เลิกถามเถอะ

 

เท่าไรก็ได้ การสนับสนุนจากคุณ คือการร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี ‘ประชาไท’ ... ร่วมสนับสนุนเรา
โอนเงิน พร้อมเพย์ PromptPay "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน" 0993000060423
โอนเงิน PayPal คลิกที่นี่ https://paypal.me/prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)
ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์