กวีประชาไท: กฏตู้หยอดเหรียญ

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

คนตัวใหญ่ มีเงิน บาทห้าสิบ             มองหาน้ำ เพื่อจิบ ดับกระหาย

มีตู้หยอดน้ำกระป๋อง ตั้งเรียงราย       ราคาขายกระป๋องละบาท ประกาศกัน

หวังอยากกินสองกระป๋อง ก็ต้องอด   เพราะเป็นกฎ ต้องเหรียญบาท หยอดเท่านั้น

แก้คอแห้ง กระป๋องเดียว ก็ช่างมัน      ไม่หุนหัน พลันแล่น เคืองแค้นใคร

คนตัวเล็ก อยากได้ มากินบ้าง          มีเงินเพียง ห้าสิบสตางค์ ยังสงสัย

เดินไปหยอด เหรียญก็ร่วง ลงทันใด      โวยวายใหญ่ ด้วยหมาย จะได้กิน

โกรธฟาดหัว ฟาดหาง อ้างไปทั่ว       บอกเงินตัว ก็มีค่า อย่าหมายหมิ่น

ห้าสิบสตางค์ ต้องกระป๋อง จ้องจะกิน      ทุกสตางค์ มีค่าสิ้น เล่นลิ้นไป

เจ้าของตู้ดูแล้ว ทะแม่งๆ                    ตอบแปร่งๆ ผู้คน ยิ่งสงสัย

บอกจะให้ หนึ่งกระป๋อง ยอมๆไป         คนตัวใหญ่ มองไม่ ยุติธรรม

ถ้างั้นบาทห้าสิบ ต้องสามกระป๋อง          ถ้าไม่ได้ รับรอง ต้องระส่ำ

มีที่ไหน เรื่องง่ายๆ อยากระยำ           ไม่รู้ทำ เพื่อสนอง เอาใจใคร

เรื่องๆ นี้ ไม่ได้ยาก อย่าสับสน      ไม่เกี่ยวว่า จะเป็นคน เล็กหรือใหญ่

ไม่เกี่ยวว่า ห้าสิบตังค์ เป็นเงินใคร         ห้าสิบตังค์ ไม่ได้ไร้ ค่าราคา

ทุกสตางค์ มีค่า เหมือนกันหมด            แต่ว่ากฎ ของตู้นี้ กำหนดว่า

ต้องเหรียญบาท จึงจะได้ น้ำออกมา       ท่านคิดว่า ปัญหา อยู่ที่ใคร?

เท่าไรก็ได้ การสนับสนุนจากคุณ คือการร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี ‘ประชาไท’ ... ร่วมสนับสนุนเรา
โอนเงิน พร้อมเพย์ PromptPay "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน" 0993000060423
โอนเงิน PayPal คลิกที่นี่ https://paypal.me/prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)
ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์