กวีประชาไท: นกเสรี

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

กลิ่นชโลม เหล็กกรง ตรงตรวน
เสียงตีรวน โซ่ตรวน เคลื่อนย้าย
ระริกระรี้ ปรีดี ไม่คลี่คลาย
ดั่งเสียงความตาย หัวเราะ เยาะหยัน

ใช่ซี....... กู คือนกเสรี ไร้สู้
ปีกแห่งผู้ วิญญู ละคู่นั้น
ถูกพรากจาก อิสรภาพ ไปพลัน
เมื่อตรวนตรงกรงฝั้น ลั่นลงกลอน

คงดื่มกิน หวานลิ้น จนอิ่มหนำ
ลงเขี้ยวคำ ถึงกระดูก ขูดแสบร้อน
เลือดแห่งกู รินหลั่ง มารอนรอน
เมื่อกรงกลอน ลงคำ ขย้ำกิน
...
...

แต่หากแม้น ลมหายใจ กูยังอยู่
แต่หากแม้น ปีกของกู แรงไม่สิ้น
จะกระพือ เร้าตรวน ที่ถ่วงดิน
ให้ขาดสิ้น แล้วโผบิน ไปนภา

ให้เลือดกู หลั่งลง สิโนทก
สู่พิภพ ตกลง ขึ้นห่มฟ้า
ให้แดงฉาน ดั่งเลือด แห่งเดือนดา
ให้เจิดจ้า ประกาศกล้า ในความจริง

กลิ่นเลือดกู จะเซซวน ไปครวญคร่ำ
สุริยัน ปริมัตถ์ล้ำ อันใหญ่ยิ่ง
สู่ธารา สรรพสัตว์ สรรพสิ่ง
ให้ความจริง ได้สำแดง แถลงไป

วันหนึ่ง เลือดกู ที่มึงลิ้ม
จะกัดกิน เป็นความจริง สนิมใน
จะกัดกร่อน ย้อนคืน ที่มึงไซร้
ให้ความตาย แก่มึงไว้ ...คือนิรันดร์ ฯ
...
...

 

 

เท่าไรก็ได้ การสนับสนุนจากคุณ คือการร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี ‘ประชาไท’ ... ร่วมสนับสนุนเรา
โอนเงิน พร้อมเพย์ PromptPay "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน" 0993000060423
โอนเงิน PayPal คลิกที่นี่ https://paypal.me/prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)
ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

แสดงความคิดเห็น