กวีประชาไท: ลมหายใจกับการดำรงอยู่

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

 

...ความตายไม่มีหลุมฝังศพ  ความตายไร้ซึ่งเชิงตะกอน 
ในโลงบรรจุซากร่าง  มิใช่ตัวความตาย 
แต่เป็นผู้ได้กำซาบแล้วซึ่งสัจจ์จริง 

 

นี่เราต่อสู้ดิ้นรน เพื่อมีชีวิตบรรลุร่วงลงในความเปื่อยยุ่ย 
ที่เราปากกัดตีนถีบ เพื่อรีบเร่งสู่สุสานประดิดประดอยวิจิตร 
แต่ไม่อยากเป็นเช่นมดปลวก 
ฝูงสัตว์ซึ่งมานะซุ่มสร้างรวงรังแล้วล้มหายตายลับกลับสู่วิถีธรรมชาติอย่างหมดจด 
เราหายใจทิ้ง  แลกสรรค์สิ่งปฏิกูล  สร้างศพมลภาวะ 
เรากัดกินกันเอง  กัดแทะดาวโลก 
เพื่อจะแตกต่างห่างชั้นกันด้วยจำนวนนับที่จะกลับสู่สูญจุดศูนย์ 

 

เราผ่านวันเวลาแสวงหาอิสรภาพแห่งความหม่นมืด 
โอบกอดความรักจอมปลอม  สลัดพรากจากรักอันศักดิ์สิทธิ์
อุทิศจิตวิญญาณผ่านห้วงเวลาแห่งการแสร้งเส 
สุขสมในจมปลักของวัสดุที่รอบุบสลายพร้อมกับความตายที่เราพรั่นพรึง 
ชีวิตจึงเต็มเติมด้วยสารัตถะอันน่าขบขัน วิ่งให้เหนื่อย 
เหนื่อยเพื่อต้องการหยุดพัก พักแล้วหิว  แหละกิน 
และกิน  แล้วหิว  แล้วกิน  และแล้วก็ขับถ่าย... 
ถ่ายกากมูลที่เจ้าตัวเห็นยังไม่อยากมอง 
แม้กลิ่นยังทำให้ไม่อยากสูดลมหายใจ 

 

ประกาศของศาสดา  หรือคำผรุสวาทกราดเกรี้ยว 
ประด๋าวประเดี๋ยว ที่เกี่ยวเกาะ  ลัดเลาะเดินทาง 
ลุ่มๆดอนๆ ตั้งไข่  ไปล้มหมอนนอนคราง 
เราเองก็ช่างเสพสร้างทุกขภัณฑ์นานามาพันตู 

“อยู่” หรือ “ตาย” … "เพื่อ" หรือ "พราก" .
 

เท่าไรก็ได้ การสนับสนุนจากคุณ คือการร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี ‘ประชาไท’ ... ร่วมสนับสนุนเรา
โอนเงิน พร้อมเพย์ PromptPay "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน" 0993000060423
โอนเงิน PayPal คลิกที่นี่ https://paypal.me/prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)
ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์