กวีประชาไท: จดหมายในวันที่ฝนกำลังพรำ

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

ทุ่ง,ถนน ฝนพรำอยู่ค่ำเช้า
ฟ้าสีเทาเข้าระบายฉายมัวหม่น
น้ำที่ล้นฝนที่สาดบาดแผลดล
อลวน คนกับฝนอลเวง

น้ำเอ่อท่วมอ่วมหนักชักลำบาก
สังกะสี ไม้ เศษซาก เกินปากเก่ง
ทำได้เพียงเคียงข้างอย่างยำเกรง
เพราะบทเพลงแห่งฝนหนักล้นแรง

เพื่อนผู้ยาก ซากบ้านของวานวัน
เราต่างถูกลงทัณฑ์บ้านเคยแกร่ง
ก่อนหน้านี้เมื่อกลางปีมีแต่แล้ง
แต่บัดนี้ฟ้ากลับแกล้งแผลงฤทธิ์ร้าย

ฟ้าแปรผันดินแดนแถนวิเศษ
ร่ำพระเวทย์เภทภัยให้ฉิบหาย
ทั้งบ้านเรือน ทุ่งนาข้าวกล้าตาย
ความวอดวายหายนะจะปกคลุม

เถิดเพื่อนฉันฟันฝ่าชะตาโศก
วิปโยกโขกสับกลับกลายทุ่ม
บดขยี้ชีวิตให้ชิดมุม
อย่าเพิ่งคลุ้มคลั้งบ้าลาจากไป
 

มันมิได้มีแค่นี้แค่ที่พบ
ยังมิถึงซึ่งจุดจบภพสมัย
แข็งได้แข็งแรงกายและแรงใจ
นี่คือจดหมายจากใจให้เพื่อนพ้อง

 

เท่าไรก็ได้ การสนับสนุนจากคุณ คือการร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี ‘ประชาไท’ ... ร่วมสนับสนุนเรา
โอนเงิน พร้อมเพย์ PromptPay "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน" 0993000060423
โอนเงิน PayPal คลิกที่นี่ https://paypal.me/prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)
ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์