กวีประชาไท: มึงต้องจน พลเมือง

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

ประชาธิปไตย เปื้อนเปรอะเลอะคาวเลือด
บนจุดเดือดความกำหนัดอำนาจเหนือ
ชาวทาสไพร่ใต้ร่มเงาเขาจุนเจือ
เพียงเม็ดเกลือคลุกก้อนข้าว จนคุ้นเคย

แล้วสอนสั่งเรียนหนังสือรู้ภาษา
มัธยัสถ์ถ้อยวาจาเวลาเอ่ย
ทุกเวลาปั้นคารมเพียงชมเชย
ไม่ละเลยจะโลมเล้าเพื่อ เอาใจ

ให้เรียนมากรู้มากลำบากยิ่ง
คิดตำหนิติติงทุกสิ่งไซร้
กอ ขอ คอ ให้พอรู้พออยู่ไป
พออ่านออกเขียนได้ให้เพียงพอ

ทั้งงานนางานไร่ไม่เคยพัก
ครั้นเจ็บหนักก็ขายนา ไปหาหมอ
แต่กาลเก่าเขายกย่องเขาเยินยอ
เป็นสันหลังคดงอคนสำคัญ

จะมีสิทธิ์มีเสียงเพียง เลือกตั้ง
รู้คนรักคนชังคนสร้างสรรค์
คนดีชั่วคนนบนอบชอบพอกัน
ฝากความฝันอันสดใสให้ผู้แทน

ให้หลุดพ้นวังวน วัฏจักร
ปลดชีวิตติดชนักอันหนักแน่น
ถ้วนทุกชาวบ่าวไพร่ในดินแดน
ที่คับแค้นแสนยากลำบากลำบน

ได้ผู้แทนที่ดีมีความคิด
มองชีวิตบ่าวไพร่ใช้เหตุผล
คิดปลดกับดักดานพิการพิกล
หวังทาสไพร่ให้หลุดพ้นจาก เพรงกรรม

แล้วเจ้าที่เจ้าทางมาอ้างสิทธิ
เหนือชีวิตทาสไพร่ในเบื้องต่ำ
สามัคคีและมั่นคงเป็นธงนำ
ช่วยตอกย้ำ "มึงต้องจน พลเมือง"

 

เท่าไรก็ได้ การสนับสนุนจากคุณ คือการร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี ‘ประชาไท’ ... ร่วมสนับสนุนเรา
โอนเงิน พร้อมเพย์ PromptPay "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน" 0993000060423
โอนเงิน PayPal คลิกที่นี่ https://paypal.me/prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)
ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์