กวีประชาไท: ในแววตาไร้แววตา

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

เหม่อลอยอ้อยสร้อยคอยขานเรียก
ขานรับเสียงเพรียกเสียงเรียกหา
ขวบวันขวบวัยนัยน์ตา
อ่อนล้าไร้แววมิแพรวพราว

นั่งทื่อมือนิ่งสงบ
ล้างลบกลบฝังความ ร้อน-หนาว
เวลานาทีที่ยืดยาว
ลมหายใจผ่าวราวเยียบเย็น

แฝงฝากรากเหง้าอันเก่าแก่
เปลี่ยนแปรเปลี่ยนไปเมื่อได้เห็น
มิทุกข์มิสะทกมิลำเค็ญ
เกิดเป็นแก่เขาเท่าที่มอง

โลกปรับลับคมให้ดีเถิด
ต้องเปิดต้องป่าวความหม่นหมอง
วัยเยาว์เบาว่างทางทอง
ทุกห้องหัวใจไตร่ตรองดู

สิ่งใดจำเป็นเห็นว่าดี
ควรมีควรทำควรกรำสู้
อนาคตจดจำแต่ถ้ำรู
เรียนรู้เรียนซ้ำคร่ำคร่านัก

ก่อนจะปรากฎหยดน้ำตา
เอ่อท่วมนองหน้า--ความหนาหนัก
รีบฉวยรีบรั้งรีบดึงชัก
จ้วงวักให้กลับก่อนจะช้า

ในดวงตาไร้แววอันแพรวพร่าง
เรื้อร้างว้างหวั่นเลิกสรรหา
ความฝันความคิดจะไขว่คว้า
ดึงเขากลับมาอย่าทอดทิ้ง

 

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์