กวีประชาไท: ความทรงจำที่ถูกบอกเล่าจากความทรงจำแห่งเดือนตุลา

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

กระแสเรื่องเล่าอันเบาบาง
ประวัติศาสตร์อันเลือนรางแห่งยุคสมัย
อดีตกาลซ่อนเร้นความเป็นไป
หล่นร่วงทิ้งใบในเวลา

ชีวิตต้องปลิดปลงลงสู่ดิน
น้ำตาใครที่หล่นรินราวสิ้นค่า
การหมุนวนมาเยือนเดือนตุลา
พร้อมปรอยฝนที่เริ่มซา-จนชาชิน

อดีต ขีดปัจจุบัน ณ วันนี้
บทกวีป่นแหลก-และแตกบิ่น
ภาพวาด โมฆะ ศิลปิน
ล้วนแปดเปื้อนมลทิน...ได้ยินฟัง

ไม่อาจเดินสู่โลกใหม่จากใบเก่า
เรื่องเล่า ยับเยินจนเกินหยั่ง
ความฝันกลืนความจริง-จนภินท์พัง
ไม่อาจข้ามถึงอีกฝั่ง--แห่งหวังนั้น

แต่ทว่าความหวังนั้นยังอยู่
โลกไม่สิ้นทางไปสู่ฤดูฝัน
ก่อนตุลาบอกลาคืนและวัน
ประกายจันทร์คงบานผลิ...รับรัตติกาล

 

 

 

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์