กวีประชาไท: เวลา,ความเงียบ,หวังกลับมา

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

เงียบเหงาเข้าหาฟ้าค่ำรำเริง
จุดใจไฟเพลิงเหลิงวิ่งหลงวุ่น
ลับหายไปไหนละไมละมุน
ถ้อยคำคล้ำขุ่นมุ่นหมอกดึกดำ

เหินห่างทางใดไปไกลลิบลิบ
เคยยื่นจับหยิบดิบ-สุกดื่มด่ำ
คงเป็นเพราะเวรเร้นชะตากรรม
เบื้องฟ้าอิ่มหนำระกำช้ำตรม

ฟ้ามืดยืดยาวเท้าแตะผืนดิน
รับรู้อยู่ยินฝันบินดิ้นหล่ม
เคียงข้างบางผู้อยู่ทุกข์ระทม
แผลผื่นขื่นขมจมฝังถั่งใจ

ด้วยเลือดเชือดเถือเมื่อครั้งยังหนุ่ม
เคยกอดพรอดกุมรุมรุมฝันใฝ่
เพียงชั่วครั้งเดียวเกี่ยวเกาะเปราะไป
อยากตั้งต้นใหม่ให้โอกาสที

ดึกดื่นยืนยาวพราวแพรวแววไหว
ภายนอกบอกนัยไหนกันหรือนี่
วาวตาประกายหายใจอยู่นี้
บ่งทิศบ่งชี้ชีวิตชีวา

หมดเปลวสุกปลั่งกำลังครั้งนั้น
ตะบี้ตะบันฝันสู้ผู้กล้า
ความเหงาความเงียบเพรียบพร้อมเยียวยา
แล้วจะกลับมาอีกคราอีกครั้ง

 

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์