กวีประชาไท: หลอดไฟบูชายัญ

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

 

ไม่ใช่แพะบูชายัญตัวแรก, และ
ไม่ใช่แพะบูชายัญตัวสุดท้าย,
บนลานประหารตะแลงแกงสุมไฟแค้น.
เมื่อเราจะยืนขึ้น, พวกเขาให้เรานั่งลง,
ให้หมอบราบคาบแก้วไปกับพื้น.
หลอดไฟส่องท้องถนนริบหรี่,
ตามอายุการใช้งานอันจำกัด.
ได้เวลาเปลี่ยนหลอดไฟ?
หรือเปลี่ยนดวงตาของเรา?
หรือเปลี่ยนถนนสายใหม่ ๆ ?
ประเทศนี้ปรารถนาหลอดไฟ,
หรือปรารถนาดวงตาใหม่?
หากยังมีดวงตาแต่ยังมองไม่เห็น,
ควักดวงตาออกมามองด้วยหัวใจ.
มองความจริงด้วยความเป็นจริง,
ระหว่างภาพของความจริง,
กับความเป็นจริงต่างกันลิบลับ,
ความจริงเปลี่ยนแปลง ลื่นไหล,
พุ่งทะยานไปสู่วินาทีแห่งอนาคต,
ภาพของความจริงกลับนิ่งงัน แช่แข็ง,
เป็นอดีตในชั่วพริบตาที่จดทรงจำ.

ไม่ใช่แพะบูชายัญตัวแรก, และ
ไม่ใช่แพะบูชายัญตัวสุดท้าย,
ประวัติศาสตร์ไม่ได้ซ้ำรอย,
รอยช้ำกลัดหนองทางประวัติศาสตร์ต่างหาก,
ตามมาหลอกหลอนดั่งปีศาจร้ายข้ามศตวรรษ.

 

เผยแพร่ครั้งแรกใน: เฟสบุ๊ค แฟนเพจ สาธารณรัฐกวีนิพนธ์ 

ร่วมบริจาค สนับสนุนการทำงานของ 'ประชาไท' ร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี Prachatai.com (ไม่มีขั้นต่ำ)

โอนเงิน บัญชีกรุงไทย 091-0-10432-8 "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน FCEM"

โอนเงิน PayPal / บัตรเครดิต https://PayPal.me/Prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)

ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์