มิรู้ความหมายว่า เหงื่อตกนั้นคือฉันใด

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

นานมากแล้ว ในบรรยากาศการแถลงข่าว ที่ซานฟรานซิสโก เมื่อปี 1965 ต่อคำถามที่ว่า เห็นตัวเองเป็นนักร้องหรือกวี บ็อบ ดีแลน วัยยังเยาว์หน้าใสเปื้อนด้วยรอยยิ้มยียวน ตอบนักข่าวว่า เขาเป็นเพียงชายผู้ร่ายรำทำเพลงมากกว่า (I’m more of a song and dance man) เขาบอกอีกว่า คำนั้นสำคัญเท่าๆกับดนตรี (Words are as important as music) มันคงจะไม่มีทำนองถ้าปราศจากเนื้อร้อง (There would be no music without words)

จนถึงบัดนี้ ผู้คนมากมายหลายสถานะ ประกาศยกย่องว่า เขาคือกวีแห่งยุคชน เลิศล้ำในโลกา 

 

เปลวแดงแรงร้อน รึงรัดพัดผ่านสองหู
เพลิงพรู สูงลิ่ว โหมหาว ราวกับดักมหึมา
ไฟวาบวูบ แลบเลีย ลุกไหม้หนทาง
มีเพียงอุดมคติ เป็นแผนที่นำ
“พบกัน ณ สุดสายปลายขอบ, เร็วพลันนี้,” ฉันป่าวป้อง
ทรนงองอาจมาดเข้ม
อา, หากแต่ฉันวันนั้นเจริญวัยยิ่ง
ฉันวันนี้ถดถอยด้อยกว่าวันวาน

อคติผุกร่อนค่อนครึ่ง ก้าวนำล้ำหน้า
“ฉีกความเกลียดชัง ทิ้งไปให้หมดสิ้น” ฉันร้องก้องกรีด
ถ้อยเท็จที่ว่า ชีวาขีดเส้นแบ่งชัด ดั่งขาวกับดำ
คำฝังแน่นจากแก่นกระโหลก รอยฝันวันเก่า
ความจริงวาดไว้ให้งามงด ของมวลหมู่ผู้พิทักษ์ปกป้อง
ลงรากลึกล้ำ, ตามวาจาว่าไป
อา, หากแต่ฉันวันนั้นเจริญวัยยิ่ง
ฉันวันนี้ถดถอยด้อยกว่าวันวาน

ใบหน้าสาวเจ้าเหล่าดรุณี กรุยทางอยู่ข้างหน้า
จริตจรุงแสร้งว่าห่วงหวง
ยึดโยง การเมืองเรื่องราว ท่องบ่นจดจำ
สาระ ประวัติศาสตร์ โบราณนานเน
คำสวดคำสอน สาดเท จากนักเทศน์งานศพ
มิเคยคาดคิด, เถอะ, วาจาว่าไป
อา, หากแต่ฉันวันนั้นเจริญวัยยิ่ง
ฉันวันนี้ถดถอยด้อยกว่าวันวาน

ลิ้นผู้ตั้งตัวเป็นปรมาจารย์ชาญฉลาด
รอบรู้จริงยิ่ง ใครมิกล้า มาหลอนหลอก
เปล่งวาจา อันคำว่า เสรีภาพนั้นหรือ
คือความเท่าเทียม ในกรอบของรอบรั้ว
“ความเท่าเทียม” ฉันเอ่ยอ้าง
ดั่งสัญญา สาบานต่อหน้าพระ
อา, หากแต่ฉันวันนั้นเจริญวัยยิ่ง
ฉันวันนี้ถดถอยด้อยกว่าวันวาน

มาดมั่นดั่งทหารหาญ, ฉันผายมือชี้หน้า
ยังเหล่าหมาพันทางต่ำต้อย ชิชะหาญกล้ามาสอนสั่ง
ฉันมิเคยหวั่น คำจะผัน สะท้อนกลับมา กระทบตนเอง
คราแย้มปาก เทศนาพวกเขา เหล่าประชา
ฉันโดยสารมากับนาวาแห่งความสับสน
เริงกบฏทั่ว หัวถึงท้าย
อา, หากแต่ฉันวันนั้นเจริญวัยยิ่ง
ฉันวันนี้ถดถอยด้อยกว่าวันวาน

ใช่สิ, ฉันยืนยามเฝ้ามั่น กั้นภัยซึ่งไร้ตัวตน
ยึดถือเป็นเกียรติที่ มิอาจเมิน
หลงคิดผิดไปว่า
ฉันมีหน้าที่ต้องพิทักษ์
ดีหรือชั่ว, ฉันรู้ความหมายแจ้งชัด
มิมีข้อสงสัย, จำนรรจาว่าไป
อา, หากแต่ฉันวันนั้นเจริญวัยยิ่ง
ฉันวันนี้ถดถอยด้อยกว่าวันวาน
 

My Back Pages หรือ “หน้าท้ายปลายเล่ม” เป็นอีกเพลงของ Bob Dylan ที่มีมากมายหลายคอฟเวอร์ ดีแลนเขียนเพลงนี้ อายุเพียง 20 กว่าๆ รวมอยู่ในอัลบั้มที่ 3 ออกปี 1964 Another Side of Bob Dylan “อีกด้านหนึ่งของบ็อบ ดีแลน” 

ยุคสมัยสังคมอุดมด้วยความสะดวกนี้ ไม่อดอยากยากเข็ญ กูเกิลและยูทูบชื่นชมกันได้ง่าย หลากหลายศิลปิน ทั้งรุ่นเก๋าและรุ่นใหม่ปฏิทินประชาไทxไข่แมว2020

บางคนชอบของ ‘เดอะ เบิร์ด’ ที่มี โรเจอร์ แม็คกวิน วาดลวดลายกีตาร์ 12 สาย ชีวิตยามหน้าท้ายๆนี้ แม็คกวินเดินสายโซโล่ นั่งพูดคุยเล่นกีต้าร์ร้องเพลงทั่วอเมริกา ได้ไปชม An Evening with Roger McGuinn ที่เวทีเล็กเมือง Tarrytown ริมฝั่งแม่น้ำฮัดสัน ชายชราร่างสูง ใส่หมวกใบเก๋ เดินยิ้มพรมพรำกีตาร์ออกมาจากหลืบเวที เขาเปิดโรงด้วยเพลงนี้แหละ ผู้ชมวัยล่วงปรบมือกึกก้อง กรีดร้องระงม
 
วง ‘อเมริกา’ เจ้าของม้าไม่มีชื่อ ก็นำเสนอเพลงนี้ได้นุ่มนวลลึกซึ้งมาก เช่นเดียวกับ ‘แจ๊คสัน บราวน์’ โดนใจทั้งสีหน้าแววตา ยามร่ายร้องคลอเคล้าเสียงเปียโน 

ชนรุ่นใหม่ไร้ริ้วรอย ทำได้สวยงามโดนใจ ได้แก่ กลุ่ม ‘เดอะ นิว เลิฟ เจเนอเรชั่น’ ยกพวกคนเยาว์ย้อนยุคขึ้นรถตู้ วาดลวดลายสไตล์ฮิปสเตอร์ 

อีกฉบับสาวสวย ‘จอร์เจีย ไวทิ่ง’ ฟังเธอร้องแล้วต้องหลงรัก มิวสิควิดีโอฉากเมืองซานฟรานซิสโก ร้านหนังสือลือนาม ‘ซิตี้ไลท์’ แหล่งรวมพลคนกวีและนักเขียนยุคแสวงหา  

 

อ้างอิง

http://www.bobdylan.com/songs/my-back-pages/

https://youtu.be/laJfK_J0ZRU

https://youtu.be/nErRGYzMOzA

https://youtu.be/Ex5sX0qioyc

https://youtu.be/W6egCk43qf4

 

เท่าไรก็ได้ การสนับสนุนจากคุณ คือการร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี ‘ประชาไท’ ... ร่วมสนับสนุนเรา
โอนเงิน พร้อมเพย์ PromptPay "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน" 0993000060423
โอนเงิน PayPal คลิกที่นี่ https://paypal.me/prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)
ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์