กวีประชาไท: ชายแปลกหน้าผู้ถูกวิ่งราวความฝัน

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

หนวดเคราครึ้มดกคล้ำตาก่ำแดง
นอนตะแคงแรงหมดจนถดถอย
ข้างถนนคนเดินหมื่น พัน ร้อย
ต่างทยอยเดินผ่านชายคนนั้น

หลายขวบปีชีวิตท่ามมิดมืด
ยึดขึงพืดตนเองด้วยเพลงฝัน
ร้องบรรเลงเพลงหวัง หวังฝ่าฟัน
แต่โลกกลับหลังหันสั่นสะเทือน

สั่นสะเทือนเปื้อนมาน้ำตาหยาด
จิบรสชาติฝาดขมหาใครเหมือน
ความทรงจำเคว้งคว้างช่างลางเลือน
ร่วงกล่นเกลื่อน เลื่อนลอยในแววตา

บ่ายที่แดดแผดจัดร้อนอบอ้าว
เขามุ่งก้าวเท้านำไปข้างหน้า
แต่แล้วก็ต้องพลัดพรากพบจากลา
ของที่มือถูกคว้าถูกคร่าไป

ถูกวิ่งราวยาวนานเกินแจ้งความ
แค่ความฝันอันแสนงาม ใครถามไถ่ ?
มิมีใครเข้าช่วยด้วยห่วงใย
มีแต่ซ้ำช้ำใจไร้ข้อแม้

ฝันที่จะเล่นดนตรีประทังชีพ
ขาเล็กลีบข้างซ้ายนั้นนั่นคือแผล
ไร้ผู้คนสนใจไร้ใครแคร์
ชีวิตจึงมิเปลี่ยนแปรเป็นแง่งาม

ฝันที่ถูกวิ่งราวใช่ข่าวใหญ่
เพราะหลายใครก็โดนไร้คำถาม
แต่จะมีคนมากมายมาประนาม
ว่าโง่งั่งต่ำทรามสมควรคิด

ชายผู้ถูกวิ่งราวกระชากฝัน
มิเคยเอ่ยเผยจำนรรจ์ว่าใครผิด
แต่เขาบอกโลกนี้ช่างมืดมิด
ฝันเพียงแค่กระจิริดยังวิ่งราว

 

เท่าไรก็ได้ การสนับสนุนจากคุณ คือการร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี ‘ประชาไท’ ... ร่วมสนับสนุนเรา
โอนเงิน พร้อมเพย์ PromptPay "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน" 0993000060423
โอนเงิน PayPal คลิกที่นี่ https://paypal.me/prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)
ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์