กวีประชาไท: แด่ผู้ระเหยหายไป

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

นายอาจกล่าว
มันไม่ควรต้องมีใครหายไป
เพียงแค่พูดความจริง

ในประเทศนี้
ผลผลิตที่นายหว่านไถ
นายไม่มีสิทธิ์เก็บเกี่ยว

เพียงแค่นายยืนหลังตรงด้วยสองขา
เพียงแค่นายเอ่ยปากขอ
สักอย่างที่เขาปล้นจากกระเป๋านายไป
นายอาจระเหยหายไป

ในประเทศนี้
ความจริงคือสิ่งไม่ควรพูด
อย่าได้กล่าว2+2=4

เพียงแค่นายกล่าว
ปลวกมดคือปลวกมด
ก้อนหินคือก้อนหิน
ตัวนายอาจระเหยกลายเป็นไอ

เป็นตายหาใครรู้
เขาทำให้นาย
แค่หายวับไป
เหมือนมายากรเสกกลของหาย

เหมือนนายถูกวาร์ปไปยังอีกมิติ
มิติที่เต็มไปด้วยความเศร้าและเจ็บปวด

เป็นตายหาใครรู้
ประเทศนี้ทุกคนมีสิทธิ์ระเหยหายไป
เขาอาจคิดว่าเขายิ่งใหญ่
ชี้นกเป็นนก
ชี้นกตาย-ตายยยย
โลกหมุนโคจรไปรอบตัวเขา

แต่ไม่เลยเพื่อนเอย
แสงสว่างมันแสบตา
ผู้มิอาจจ้องมอง
แสงสว่างแห่งความจริง
คือผู้ขี้ขลาด
ยิ่งสูงยิ่งหนาว
ดั่งฝูงหนอนชอนไชสมองศพ
ความโดดเดียวบนหอคอยอำนาจ
มันกัดกินหัวใจเขาจนเป็นบ้า
ด้วยความบ้า
เขาทำให้นายระเหยหายไป

เป็นตายหาใครรู้
ทุกคนเกิด​แล้วตาย
นายเพียงหายตัวไป
เพื่อเกิดใหม่
ในใจเรา​ ในใจใคร
ที่ไม่ทนฝืนหมอบคลานอีกต่อไป
นายอาจเกิดใหม่ที่ไหนสักที่
ในคำกล่าวใครสักคน
ในรูปปั้นอนุเสารีย์
ในบันทึกประวัติศาสตร์
ในฝูงชนบนท้องถนน

ในฝูงผีเสื้อ
ในเส้นสีสายรุ้ง
ในกลีบดอกไม้บาน
ในความรูสึกรัก

ในคำสดุดี
ในบทกวี
ในใจใครต่อใคร
ในใจ​-เรา
ยังมีนาย

ร่วมบริจาค สนับสนุนการทำงานของ 'ประชาไท' ร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี Prachatai.com (ไม่มีขั้นต่ำ)

โอนเงิน บัญชีกรุงไทย 091-0-10432-8 "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน FCEM"

โอนเงิน PayPal / บัตรเครดิต https://PayPal.me/Prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)

ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์