กวีประชาไท: แด่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ที่สอนศิษย์ให้รักประชาชน

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

ได้รับทราบ 10 ข้อต้องขอบอก
ประกาศออกสะเทือนถิ่นแผ่นดินไหว
สายรุ้งพุ่งพาดฟ้าปรากฏไป
เสียงครืนไกลก้องหล้าทุกสารทิศ

นับจากปี 2475 พึ่งครานี้ ?
ได้ยินกันอีกทีที่ทางสิทธิ์
อนาคตใครงดงามตามพินิจ
ทางไหนผิดเปลี่ยนทางถูกหนอลูกหลาน

อนาคตสดใสใครกำหนด
ในเมื่อหมดเวลายืมนาฬิกาชาวบ้าน
หมดเวลาผู้ถืออาวุธฉุดประจาน
ความกล้าหาญพานพบจบรุ่นเรา

เธอคือรุ้งเรืองรองท่องท้องฟ้า
สร้างศรัทธาบารมีไม่มีเฉา
อนาคตของผองชนคนยังเยาว์
เธอคือเจ้าของเวลาอนาคต

เป็นพลังได้ดั่งใจความใฝ่ฝัน
มาร่วมกันกรุยทางถางหมดจด
เก็บความกลัวทิ้งไปใจไม่คด
มาร่วมปลดแอก แหวกวงล้อม

แอกนี้ที่เธอรู้ผู้ใส่สวม
นานทุกข์ท่วมใจกายล้นผ่ายผอม
ความยากจนทนแอกแบกเลิกยอม
เลิกจมจ่อมตรอมตรมขมขื่นใจ

คารวะผู้กล้าท้าความกลัว
ประชาทั่วทั้งแผ่นดินถิ่นไกลใกล้
นักเรียนนิสิตนักศึกษาประชาไทย
หนทางไกลกับคนกล้าสู่อนาคต

10 ข้อเรียกร้องต้องยกนิ้ว
เหนือยอดทิวยืนยงเขาวงกต
ธรรมศาสตร์ของราษฎรสุนทรพจน์
แทนทดมดเท็จของเผด็จการ.

                                               

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์