กวีประชาไท: บ่าย ค่ำ ย่ำรุ่ง ณ สนามราษฎร

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

ตำนานหลวงกับราษฎร์ชาติมีพบ   ราษฎร์สมทบเป็นเรื่องลิเกเร่เล่นหลาย

ประชาชนชมชอบดูอยู่มิวาย        กษัตริย์ร้ายหรือดีมีปะปน

บ้านเมืองมีคนจนคนไร้บ้าน         มีวิมานแน่นฉากสองฟากถนน

มีชิงรักหักสวาท อำนาจคน         ลิเกด้นเป็นกลอนอ่อนช้อยงาม

 

ใครไปเป็นคนไร้บ้านนานๆ ที       ชูนิ้วชี้กลางนางกลางสนาม

สนาม "หลวง" หวงไว้ไยหวงห้าม     ใช้ไต่ถามความทุกข์ท้อทรมาน

คนเร่ร่อนไม่นอนบ้านสะท้านชีวิต      ทำถูกผิดใดไว้ไม่กลับบ้าน

มานอนหญ้าดูฟ้าฝันอนันตกาล    สร้างขมหวานให้ชีวิตนิจนิรันดร์

 

เห็นหนทางกว้างใหญ่ในท้องฟ้า    ห้วงมหาดาราจักรนักสร้างสรรค์

ไร้ขอบฟ้ามาผูกมัดมหัศจรรย์       โลกตะวันจันทร์ดาวก้าวออกมา

คลอดออกมาจากท้องฟ้ามหาศาล     จักรวาลการก่อเกิดอันเลิศค่า

สู่มหาชะตากรรมอันนำพา          เป็นมหานทีสีทันดร

 

ทางช้างเผือกเลือกโลกไว้ให้ชีวิต   โดยประดิษฐ์ดินน้ำลมไฟไม่ซุกซ่อน

บ่มชีวิตรู้คิดฝันในสัญจร         ภราดรทุกข์สุขทุกชาวชน

ให้รู้จักพัฒนาคุณค่าชีวิต          หากเป็นมิตรเสมอภาคยากหมองหม่น

เสรีภาพอย่างเพียงพอก็คือคน      ที่ไม่ทนที่ทุ่งพระเมรุไม่ใช่เล่นลิเก.

 

 

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์