กวีประชาไท: ความทรงจำที่น่าหดหู่

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

ฉันตื่นขึ้นด้วยความกระปรี้กระเปร่า
แน่ล่ะ! แทบไม่ได้นอนมาหลายคืนติดต่อกัน
จับรถเมล์เดินทางไปยังที่หมายเหมือนเคย
ด้วยใจมุ่งมั่นไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ฉันต้องลงเดินตั้งแต่ศาลาเฉลิมไทย
ผู้คนหลั่งไหลไปด้วยความรีบเร่ง
ท้องถนนร้างยวดยานหากแต่สับสนวุ่นวาย
ในใจฉันบอกว่ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น

สองเท้าพาฉันมาถึงหน้าพระแม่ธรณีบีบมวยผม
วิญญาณฉันแทบหลุดจากร่างด้วยความตระหนก
ตรงหน้าฉันคือกองมนุษย์ถูกไฟเผาบนยางรถยนต์
ขาโผล่พ้นขอบยางเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำชวนหดหู่

ฉันเดินต่อไปจนถึงหน้าธรรมศาสตร์ที่คุ้นเคย
ฝูงชนฝั่งตรงข้ามส่งเสียงเฮราวกับชมมหรสพ
ฝูงชนที่บ้าคลั่งต่างส่งเสียงเชียร์ชายผู้หนึ่ง
ที่กระทำทารุณกรรมต่อศพที่ถูกแขวนคอกับต้นมะขาม

อีกหลายศพที่ถูกทารุณกรรมในแบบที่แตกต่างกัน
บ้างเชือกผูกคอลากไปบนผืนหญ้า
บ้างไม้แหลมตอกอกร่างไร้ชีวิต
ฉันมองไปทางขวาคือวัดมหาธาตุ เบื้องหน้าคือพระบรมมหาราชวัง

แม้กาลเวลาจะผันผ่านไปแล้วเกือบครึ่งศตวรรษ
แต่ภาพเหล่านั้นยังคงแจ่มชัดในใจฉัน
บางครั้งอยากจะลบความทรงจำไปจากใจ
มันกลับยิ่งตราตรึงฝังลึกจนไม่อาจจะลบเลือน
 

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์