กวีประชาไท: น้ำฝนที่ถูกหมิ่นเมิน

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

เห็นโรงงานสารเคมีที่ไฟไหม้
ดูเปลวไฟให้คะนึงถึงสายฝน
ท่านผู้นำให้ทำฝนเทียมไม่เจียมตน
ถูกเสียงก่นคนด่าล่าถอยพลัน

คิดถึงรสน้ำฝนคนบ้านนอก
กลั่นกลิ่นบอกชื่นใจกระไรนั่น
ทั้งฝนจริงฝนเทียมเยี่ยมเหมือนกัน
เดี๋ยวนี้มันไม่น่าไว้ใจให้ดื่มกิน

กลิ่นและรสสดชื่นเหมือนยืนอยู่บนเนินเขา
แล้วนี่เราเข้ายุคไหนให้ถวิล
ฟ้ายังมีสีฟ้าพาเมฆบิน ?
เมฆทั้งสิ้นถูกหมิ่นประมาทรสชาติน้ำ

ไม่สงสัยคนใน "บางกลอย" ไม่ถอยสู้
ดิ้นรนอยู่คู่พงไพรไกลกลืนกล้ำ
น้ำอากาศสะอาดใสใจไม่ดำ
อยู่กับธรรมชาติญาติพี่น้อง

ถ้าเลือกได้ดั่งใจคงไม่มีใครไปอยู่
ทนคุดคู้อดสูสลัมขย้ำสมอง
อยากอยู่อย่างบางกลอย ดอยครรลอง
เพียงแต่ต้องรักษา "ป่าชุมชน"

รักษาป่าชุมชนไว้ให้จงได้
รสชื่นใจสายธารบ้านน้ำฝน
หายใจได้เต็มปอดล้วนรอดพ้น
เคมีกลผลผลิตชีวิตมะเร็ง

อยากจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้
ก็ต้องมีรัฐที่เข้าใจแทนไล่เฉ่ง
ราษฎร์จะร่วมชีวิตจิตใจไม่เส็งเคร็ง
แล้วร่วมเล็งการณ์ไกลไปด้วยกัน

แผ่นดินนี้มีชื่อชั้นสุวรรณภูมิ
ทั้งที่ลุ่มที่ดอนเด่นเป็นสรวงสวรรค์
การเมืองดีมีหรือจะทำไม่ได้ให้อัศจรรย์
เป็นเมฆกลั่นรสกลิ่นกินได้เลย

ข่าวรอบวัน

สนับสนุนประชาไท 1,000 บาท รับร่มตาใส + เสื้อโปโล

ประชาไท

ร่วมบริจาค สนับสนุนการทำงานของ 'ประชาไท' ร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี Prachatai.com (ไม่มีขั้นต่ำ)

โอนเงิน บัญชีกรุงไทย 091-0-10432-8 "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน FCEM"

โอนเงิน PayPal / บัตรเครดิต https://PayPal.me/Prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)

ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

พื้นที่ประชาสัมพันธ์