กวีประชาไท: สำนึกสุดท้าย

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

ความรู้สึกโดดเดี่ยวเดียวดายเป็นเช่นนี้หรือ
ฉันพึ่งได้รู้จักกับความรู้สึกเช่นนั้นในสถานการณ์เช่นนี้
สถานการณ์ที่ฉันไม่ต้องการที่จะได้พบเจอ
และฉันมิได้คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะได้พบเจอ    

ฆานประสาทของฉันหายไปหมดสิ้น
ลิ้นของฉันไม่รับรู้รสมานานแล้ว
ฉันดิ้นรนสุดความสามารถเพื่อสูดอากาศออกซิเจน
ภายในห้องความดันลบที่ฉันไม่อยากรู้จัก

ด้วยความจำของฉันที่เริ่มเลอะเลือน
แม่พึ่งแยกจากฉันไปอยู่โรงพยาบาลอื่น
เราต่างให้สัญญากันว่าจะกลับมาสรวมกอดกันอีกครั้ง
ความหวังเต็มเปี่ยมหัวใจของเราทั้งสอง

บัดนี้หัวใจของฉันแตกสลายย่อยยับ
กับข่าวของแม่ที่พึ่งมาถึง
แม่ได้จากฉันไปแล้วโดยมิอาจหวนคืน
สรีระของแม่กลับคืนสู่ผืนดิน

โรคนี้มันช่างโหดร้ายยิ่งนัก
มันผลักไสไม่ให้ฉันได้กอดร่างของแม่
แม้แต่หน้าของท่านในวาระที่ลาจาก    
ฉัยยังมิได้รับโอกาสให้ได้พบเจอ

ออกซิเจนเข้าสู่ร่างกายฉันยากขึ้นเรื่อยๆ 
ฉันรับรู้ถึงความเสียหายของอวัยวะภายใน
ที่ไม่สามารถทำหน้าที่ง่ายๆอย่างที่เคยเป็น
แลไม่เห็นทางรอดใดๆต่อไปอีกแล้ว

โสตประสาทของฉันเริ่มพร่าเลือน
แต่ยังคงได้ยินเสียงแว่วๆจากแพทย์และพยาบาล
บริภาษถึงการขาดแคลนวัคซีนและเวชภัณฑ์
ที่เป็นมานานไร้การเหลียวแลจากภาครัฐ

ฉับพลันฉันได้ตระหนักถึงความผิดที่ฉันได้ร่วมก่อ    
ในวันวารที่ฉันได้กวักมือเรียกเผด็จการขึ้นเถลิงอำนาจ
เป็นความผิดพลาดที่ฉันมิอาจให้อภัยตัวเองได้
ความสงบในใจฉันมาเยือนพร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้าย
 

ข่าวรอบวัน

สนับสนุนประชาไท 1,000 บาท รับร่มตาใส + เสื้อโปโล

ประชาไท

ร่วมบริจาค สนับสนุนการทำงานของ 'ประชาไท' ร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี Prachatai.com (ไม่มีขั้นต่ำ)

โอนเงิน บัญชีกรุงไทย 091-0-10432-8 "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน FCEM"

โอนเงิน PayPal / บัตรเครดิต https://PayPal.me/Prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)

ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

พื้นที่ประชาสัมพันธ์