กวีประชาไท: ห้วงคำนึง

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

ฉันได้แต่นั่งอยู่ ณ ที่นี้
ห้องเล็กๆ ที่มีฝ้าเพดานและฝาผนัง
กดทับร่างกายและจิตใจของฉัน
จนมันอ่อนเปลี้ยไร้ความรู้สึกใดๆ อีกต่อไป

ฉันนั่งมองดูคู่ชีวิตที่นอนหายใจรวยริน
เสียงไอของฉันและของเขาดังต่อเนื่องบีบโสตประสาท
เสียงครางเบาๆ ด้วยความเจ็บปวดกล้ามเนื้อดังเป็นช่วงๆ
เราทั้งคู่ต่างต้องต่อสู้เพื่อการหายใจเอาอากาศเข้าสู่ร่างกาย

บางชั่วขณะฉันเห็นภาพตัวเองนอนอยู่บนเตียง
รายล้อมไปด้วยคนแปลกหน้าที่เป็นเช่นเดียวกับฉัน
มีสายระโยงระยางมากมายที่ฉันไม่เข้าใจ
อีกชั่วขณะต่อมาฉันเห็นภาพตัวเองนั่งอยู่ที่เดิม

สติที่ยังหลงเหลืออยู่บ้าง
บอกกับฉันว่าฉันกับคู่ชีวิตกำลังรอความตาย
ที่กำลังจะมาเยือนเราทั้งคู่ในไม่ช้า
ใบหน้าของลูกน้อยของฉันปรากฏเด่นอยู่ในห้วงคำนึง

 

ข่าวรอบวัน

สนับสนุนประชาไท 1,000 บาท รับร่มตาใส + เสื้อโปโล

ประชาไท

ร่วมบริจาค สนับสนุนการทำงานของ 'ประชาไท' ร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี Prachatai.com (ไม่มีขั้นต่ำ)

โอนเงิน บัญชีกรุงไทย 091-0-10432-8 "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน FCEM"

โอนเงิน PayPal / บัตรเครดิต https://PayPal.me/Prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)

ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

พื้นที่ประชาสัมพันธ์