กวีประชาไท: ต้นไม้พิษ

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

 

 

ต้นไม้พิษ หยั่งราก มานานเนิ่น
แล้วบังเอิญ มีคนบ้า ผูกผ้าสี
ทั้งหมู่บ้าน เลยกราบไหว้ หมายโชคดี
ศรัทธาที่ งมงาย คล้ายดักดาน

แล้ววันหนึ่ง โลกถึงวัน ทะลุฟ้า
ซึ่งเบิกตา คนรุ่นใหม่ ของหมู่บ้าน
สรรพสิ่งล้วนย่อมเปลี่ยน ไปตามกาล
เยาวมาลย์ คิดอ่านเห็น เป็นพิษภัย

พืชเหมือนกัน แต่พันธุ์อื่น ต้องขื่นขม
หมดสิทธิ์เกิด ใต้ร่ม ต้นไม้ใหญ่
ต้นไม้พิษ แย่งอาหาร แย่งหายใจ
ผืนดินไร้ แม้แต่หญ้า มาปกบัง

คนรุ่นใหม่ เริ่มเข้าใจ ในปัญหา
ต้นไม้พิษ แค่ผูกผ้า คนก็คลั่ง
ความงมงาย กลายเป็นสิ้น สติสตัง
ประหนึ่งดั่ง ขังไว้ ในกะลา

เยาวชน ทุกคน จึงเห็นพ้อง
ว่าควรต้อง ไปสู่สิ่ง ที่ดีกว่า
ถือจอบเสี้ยม เตรียมเครื่องไม้เครื่องมือมา
เพียงความกล้า กับความฝัน อันเลือนราง

เพราะการโค่นต้นไม้พิษ มิใช่ง่าย
ยังมีคนที่งมงาย คอยขัดขวาง
เด็กๆ จึง ต้องถึงพร้อม ซึ่งแนวทาง
ด้วยการสร้าง ความรู้ ความเข้าใจ

ทั้งต้องสู้กับความเชื่อ ความงมงาย
ทั้งต้นไม้ หยั่งรากลึก ไปถึงไหน
ทั้งพิษจากต้นไม้ ใต้ร่มใบ
ทุกคนสู้ อยู่กลางภัย อันตราย

เริ่มลงมือขุดแซะ ทีละนิด
ด้วยความคิด สักวันหนึ่ง ถึงจุดหมาย
ต้นไม้พิษ จะถึงวัน ยืนต้นตาย
เพื่อปลดปล่อยผู้งมงาย ทั้งแผ่นดิน

 

สนับสนุนประชาไท 1,000 บาท รับร่มตาใส + เสื้อโปโล

ประชาไท

ร่วมบริจาค สนับสนุนการทำงานของ 'ประชาไท' ร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี Prachatai.com (ไม่มีขั้นต่ำ)

โอนเงิน บัญชีกรุงไทย 091-0-10432-8 "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน FCEM"

โอนเงิน PayPal / บัตรเครดิต https://PayPal.me/Prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)

ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

พื้นที่ประชาสัมพันธ์