อ่านปาฐกถา ธงชัย วินิจจะกูล: ระบอบสังคมการเมืองที่ฝืนการเปลี่ยนแปลงคืออันตรายที่แท้จริง

อ่านปาฐกถา "ธงชัย วินิจจะกูล: ระบอบสังคมการเมืองที่ฝืนการเปลี่ยนแปลงคืออันตรายที่แท้จริง" ฉบับเต็มที่นี่

ปาฐกถาของ “ธงชัย วินิจจะกูล” ในงานเสวนาซึ่งจัดโดยกลุ่มเพื่อนรัฐธรรมนูญ “เคยคิดไหมว่า อีก 50 ปีข้างหน้าประวัติศาสตร์จะบันทึกความขัดแย้งทางการเมืองในปัจจุบันอย่างไร จะบันทึกความขัดแย้งกรณีมาตรา 112 ว่าสะท้อนภาพใหญ่ของการเปลี่ยนแปลงสังคมไทยอย่างไร ประวัติศาสตร์จะมองย้อนกลับมาแล้วประเมินและวิเคราะห์ปัจจุบันจากความรู้และ ทัศนะของอนาคตอย่างไร”

หมายเหตุ: เมื่อเวลา 19.00 น. วันนี้ (11 ก.พ.) ธงชัย วินิจจะกูล ศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์ ประจำมหาวิทยาลัยวิสคอลซิล เมดิสัน สหรัฐอเมริกา กล่าวปาฐกถาหัวข้อ “ระบอบสังคมการเมืองที่ขัดฝืนการเปลี่ยนแปลงคืออันตรายที่แท้จริง” ในรายการสนทนาซึ่งจัดโดยกลุ่มเพื่อนรัฐธรรมนูญ เพื่อหารายได้สนับสนุนการแก้ไขมาตรา 112 ตามข้อเสนอของนิติราษฎร์ ที่โรงแรมรัตนโกสินทร์ ถ.ราชดำเนิน โดยมีรายละเอียดของการปาฐกถาดังนี้

0 0 0 0 0 0

ระบอบสังคมการเมืองที่ขัดฝืนการเปลี่ยนแปลงคืออันตรายที่แท้จริง

ธงชัย วินิจจะกูล
Department of History
University of Wisconsin-Madison, USA
& Asia Research Institute
National University of Singapore

ปาฐกถาในรายการสนทนาเพื่อหารายได้
สนับสนุนการแก้ไขมาตรา 112 ตามข้อเสนอของนิติราษฎร์
จัดโดยกลุ่มเพื่อนรัฐธรรมนูญ
11 กุมภาพันธ์ 2555

หมายเหตุ เอกสารนี้คือฉบับเต็มของคำบรรยายซึ่งต้องตัดให้สั้นลงตามเวลาที่กำหนด แต่เนื่องด้วยเวลาตระเตรียมเอกสารนี้มีจำกัด ผู้เขียนสามารถประมวลความคิดที่่ต้องการนำเสนอได้ แต่ไม่สามารถทำเชิงอรรถอ้างอิงของเนื้อหาสาระหลายแห่งที่ผู้เขียนเรียนรู้ จากผลงานของผู้อื่นให้ถูกต้องเรียบร้อยได้ จึงขออภัยมา ณ ที่นี้ และผู้เขียนจะปรับปรุงให้สมบูรณ์ในโอกาสต่อไป หากผู้ใดจะนำเอกสารนี้ไปใช้ สรุปความ หรือรายงานทางสื่อใดๆ ขอความกรุณากระทำด้วยความรับผิดชอบ ไม่บิดเบือนสาระหรือสื่อความผิดไปจากที่นำเสนอในที่นี้

เคยคิดไหมว่า อีก 50 ปีข้างหน้าประวัติศาสตร์จะบันทึกความขัดแย้งทางการเมืองในปัจจุบันอย่างไร จะบันทึกความขัดแย้งกรณีมาตรา 112 ว่าสะท้อนภาพใหญ่ของการเปลี่ยนแปลงสังคมไทยอย่างไร ประวัติศาสตร์จะมองย้อนกลับมาแล้วประเมินและวิเคราะห์ปัจจุบันจากความรู้และ ทัศนะของอนาคตอย่างไร

การปฏิวัติ 2475 และปรีดี พนมยงค์ถูกใส่ร้ายเข้าใจผิดอยู่เป็นเวลา 30 กว่าปีจาก 2490 จนถึงประมาณ 2520 กว่าๆ ทุกวันนี้สังคมเข้าใจการปฏิวัติ 2475 และท่านปรีดีต่างจากช่วง 30 ปีนั้นอย่างลิบลับ

6 ตุลา 2519 ใช้เวลา 20 ปีจึงพอจะโงหัวขึ้นมาพูดได้เต็มปากว่าอาชญากรรมของรัฐไทย ในวันนั้นน่าอัปยศและยังรอการสะสาง ผิดลิบลับกับช่วงหลังเหตุการณ์ใหม่ๆซึ่งฆาตกรกลายเป็นวีรชน ได้รับการยกย่องจากคนสำคัญของสังคมไทยว่าช่วยกำจัดศัตรูของชาติ

แม้เราจะบอกไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพรุ่งนี้ มะรืนนี้ ปีนี้ ปีหน้า หรือประมาณ 5-10 ปีข้างหน้า แต่แนวโน้มกระแสความเปลี่ยนแปลงใหญ่ๆของสังคมไทยและของโลกในแง่ระบอบการ เมือง กลับพอจะมองออกได้

จิตร ภูมิศักดิ์ไม่ใช่คนแรกและคนเดียวที่เกิดก่อนกาล แต่ทุกยุคสมัยมีคนจำนวนหนึ่งที่เกิดก่อนกาล พยายามผลักดันการเปลี่ยนแปลง แต่กลับถูกทำร้ายทำโทษแทบไม่ได้ผุดได้เกิด ทว่าอนาคตพิสูจน์ว่าของประวัติศาสตร์ยืนอยู่ข้างเขา

ผู้เขียนเชื่อมั่นว่า นิติราษฎร์และคณะกรรมการรณรงค์เพื่อแก้ไขมาตรา 112 คือผู้กล้าประเภทนี้ อนาคตจะพิสูจน์ว่าประวัติศาสตร์ของสังคมไทยยืนอยู่ข้างพวกเขา

ผู้เขียนขอเสนอว่า อีก 50 ปีข้างหน้า ประวัติศาสตร์จะอธิบายบริบทหรือภาพใหญ่ของการเปลี่ยนแปลงในปัจจุบัน จะบันทึกถึงความขัดแย้งกรณีมาตรา 112 และจะอธิบายการฉุดรั้งขัดฝืนความเปลี่ยนแปลง ดังอธิบายในข้อเขียนชิ้นนี้

ข้อสังเกตต่อการปรับตัวและฉุดรั้งการเปลี่ยนแปลงที่ผ่านมา

ก่อนอื่น ผู้เขียนขอตั้งข้อสังเกตบางประการต่อการปรับตัวและฉุดรั้งการเปลี่ยนแปลงที่ผ่านมาในสังคมไทย

  1. ถ้าหากเราไปถามใครก็ตามว่า สังคมควรรู้จักปรับตัวให้ทันความเปลี่ยนแปลงหรือไม่ ทุกคนจะตอบว่าควร แต่หากถามเฉพาะเจาะจงลงไปว่าควรปรับอะไรอย่างไร จะพบความเห็นต่างขัดแย้งกันเต็มไปหมด จนเกิดการต่อสู้ระหว่างความคิดที่ต่างกันเป็นปกติตามแต่อุดมการณ์ ความรู้ ทัศนะ ประสบการณ์ ผลประโยชน์ วัยและ generation ก็มีผลต่อความคิดเกี่ยวกับการปรับตัวเปลี่ยนแปลงเช่นกัน

  2. แต่สังคมต่างๆมีความสามารถจัดการความขัดแย้งชนิดนี้ไม่เท่ากัน ไม่เหมือนกัน ปัจจัยสำคัญของความสามารถมากน้อย ก็คือ

    2.1 กระบวนการที่เอื้ออำนวยต่อการจัดการความขัดแย้งและการปรับตัว

    2.1.1. เสรีภาพที่จะแสดงความคิดต่อสาธารณะ เป็นเงื่อนไขจำเป็นเพื่อเปิดโอกาสให้คนที่เห็นความเปลี่ยนแปลงไม่เหมือนกัน มาบอกอธิบายต่อสังคมแต่เนิ่นๆ จึงจะปรับตัวได้ทัน

    2.1.2. ถกเถียงกันอย่างอารยชน ไม่ใช่หมายถึงพูดจาภาษาดอกไม้ ดัดจริตจีบปากจีบคอ แต่หมายถึงไม่มีการใช้กำลัง ไม่ข่มขู่คุกคามหรือดูถูกเหยียดหยามคนอื่น ไม่เจตนาบิดเบือนทำร้ายกันอย่างไม่เป็นธรรมเพียงเพราะความคิดแตกต่างกัน

    2.1.3. ประชาธิปไตย แท้ที่จริงแล้วประชาธิปไตยไม่ได้กำหนดว่าสังคมอุดมคติเป็นอย่างไร แต่ประชาธิปไตยคือกระบวนการในอุดมคติ

    เหตุผลที่ทำให้ประชาธิปไตยเป็นกระบวนการในอุดมคติ ก็เพราะสังคมเติบโตก็ยิ่งมีความแตกต่างหลากหลายมากขึ้นทั้งความคิดและผล ประโยชน์ ปัญหาไม่ใช่เพราะมีคนเลวจึงเกิดความขัดแย้งแตกต่าง ต่อให้ทั้งสังคมไม่มีคนเลวเลยแม้แต่คนเดียว ก็ยังมีความขัดแย้งแตกต่างกันในทุกเรื่อง ต่อให้ทุกคนเห็นแก่ผลประโยชน์ของชาติด้วยกันทั้งนั้นก็ยังมีความขัดแย้งแตก ต่างกันอยู่ดี

    ประชาธิปไตยคือกระบวนการที่อนุญาตให้ความขัดแย้งแตกต่างปะทะกันอย่าง สันติ มีกติกา แล้วนำไปสู่การตัดสินใจ อีกทั้งยังสามารถตัดสินใจใหม่ได้หากพบว่าการตัดสินใจคราวก่อนผิดพลาด

    ประชาธิปไตยไม่ใช่การเลือกตั้ง แต่ด้วยมูลเหตุดังกล่าวมาจนบัดนี้มนุษย์ค้นพบว่าการเลือกตั้งคือรูปแบบการ จัดการความแตกต่างอย่างเป็นธรรมที่สุดแก่ทุกฝ่าย ไม่ใช่ระบอบที่ฝากความหวังกับผู้อ้างว่ามีคุณธรรมหรือปัญญาเป็นเลิศกว่าใคร อื่น ไม่ใช่ 70/30 ไม่ใช่ธรรมิกสังคมนิยม ไม่ใช่เผด็จการไม่ว่าทหาร หรือชนชั้นกรรมาชีพ

    2.2. นอกจากเรื่องกระบวนการและกติกาแล้ว อีกปัจจัยที่สำคัญคือ สติปัญญาของสังคมนั้นๆมีมากน้อยเพียงใด มีวุฒิภาวะเพียงใดที่จะใชัปัญญาหาทางออกแก้ไขความขัดแย้ง ไม่ใช้อารมณ์ความเชื่อไม่มีเหตุผล หรือใช้กรรมวิธีอวิชชาอื่นๆ

  3. ประวัติศาสตร์ของการปรับตัวครั้งใหญ่ๆในสังคมไทย มักมีผลตามมาในลักษณะต่อไปนี้

    3.1. ปรับไม่ได้ เกิดความขัดแย้งรุนแรง สังคมไทยจะกลบเกลื่อน ปล่อยผ่านไปโดยไม่สร้างบรรทัดฐานว่าอะไรถูกผิด และไม่เรียนรู้ความผิดพลาดในอดีต

    3.2. ปรับได้ปรับทัน จึงยึดติดกับความสำเร็จนั้น จนระบอบดังกล่าวกลายเป็นอุปสรรคขัดขวางการเปลี่ยนแปลงระลอกต่อมา ตัวอย่างเช่น

การปรับตัวเข้าสู่สมัยใหม่จนสำเร็จภายใต้รัฐสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ส่งผลให้เกิดรัฐสมัยใหม่ ข้าราชการและชนชั้นใหม่ซึ่งเรียกร้องต้องการความเปลี่ยนแปลงในเวลาต่อมา แต่รัฐสมบูรณาญาสิทธิราชย์ฉุดรั้งขัดฝืนความเปลี่ยนแปลง เกิดการปฏิวัติ 2475

การปรับตัวของรัฐไทยภายใต้ยุคสงครามเย็นและเศรษฐกิจโลกยุคใหม่หลังสงคราม โลกครั้งที่สองทำได้สำเร็จภายใต้เผด็จการ สร้างชนชั้นกลางที่เติบโตมากับการพัฒนาเศรษฐกิจสังคมซึ่งเรียกร้องต้องการ ประชาธิปไตยในเวลาต่อมา แต่รัฐเผด็จการยุคสงครามเย็นฉุดรั้งขัดฝืนความเปลี่ยนแปลง เกิดการปฏิวัติ 14 ตุลา 2516

จะเห็นได้ว่าระบอบการเมืองที่ประสบความสำเร็จได้เถลิงอำนาจนาน มักสร้างพลังทางการเมืองอย่างใหม่ที่เติบโตขึ้นมาท้าทายระบอบการเมืองนั้นใน เวล่าต่อมา แต่ระบอบการเมืองดังกล่าวกลับไม่เข้าใจความเปลี่ยนแปลง จึงฉุดรั้งขัดฝืนไม่ยอมปรับตัว

ผู้เขียนเห็นว่าระบอบการเมืองปัจจุบันยึดติดกับความสำเร็จของตนระหว่าง 20-30 ปีก่อน แต่กำลังถูกท้าทายโดยผลพวงของความสำเร็จนั้น ระบอบการเมืองปัจจุบันกลับขัดฝืนความเปลี่ยนแปลงที่ตนมีส่วนสร้างขึ้นมา

นี่คือภาพใหญ่ภาพหนึ่งของกระแสความขัดแย้งและวิกฤติการเมืองไทยในปัจจุบัน

มูลเหตุ 3 ประการของวิกฤติการเมืองปัจจุบัน

วิกฤติของการเมืองที่สืบเนื่องมาจากความขัดแย้งตั้งแต่ก่อนรัฐประหาร 2549 ยังคงปกคลุมสังคมไทยอยู่จนทุกวันนี้ แต่เรายังอยู่ท่ามกลางวิกฤติ ใกล้ตัวเกินไปทั้งกาละและเทศะ จึงมักมองเห็นแต่ปรากฎการณ์รูปธรรมระยะสั้นๆ ไม่ตระหนักถึงภาพใหญ่ของกระแสความเปลี่ยนแปลงระยะยาวที่ผลิตปรากฎการณ์ รูปธรรมเหล่านั้นออกมา

หากเราถอยออกมาสักนิด มองกระแสความเปลี่ยนแปลงในมุมกว้างขึ้นระยะยาวขึ้น ซึ่งผู้เขียนเชื่อว่าจะเป็นมุมมองต่อปัจจุบันในอีก 50 ปีข้างหน้า เราจะเห็นว่าวิกฤติปัจจุบันเป็น perfect storm ที่เกิดจากมูลเหตุหลักๆ 3 ประการ

  1. สังคมไทยเปลี่ยนไปแล้ว เกิดพลังใหม่ทางการเมืองที่หนุนประชาธิปไตย
  2. ระบบอบเมืองประชาธิปไตยใต้บงการอำมาตย์พยายามฉุดรั้งไม่ยอมปรับตัว
  3. ความไม่แน่นอนของสภาวะปลายรัชกาล
  1. สังคมไทยเปลี่ยนไปแล้ว เกิดพลังใหม่ทางการเมือง

    ไม่กี่ปีมานี้ มีการศึกษาจำนวนไม่น้อยที่พยายามอธิบายความสำเร็จของทักษิณ ความเข้าใจทั่วๆไปโดยเฉพาะอย่างยิ่งฝ่ายที่เห็นทักษิณเป็นปีศาจ จะอธิบายว่าความสำเร็จมาจากเงิน เงิน เงิน ที่ซื้อได้ทั้งนักการเมืองเลวๆมาเข้าค่ายและซื้อประชาชนที่โง่เขลาขาดการ ศึกษา ตามทัศนะนี้ไม่มีการเปลี่ยนแปลงทางสังคมที่สำคัญใดๆ วิกฤติเป็นเรื่องของทุนสามานย์ นักการเมืองเลวๆกับประชาชนโง่ๆ

    แต่การศึกษาทั้งโดยนักวิชาการไทยและเทศ อย่างสมชัย ภัทระธีรานนท์ (ม. มหาสารคาม) พฤกษ์ เถาถวิล (ม. อุบลฯ) อภิชาติ สถิตนิรามัย (ธรรมศาสตร์) อรรถจักร สัตยานุรักษ์ (ม. เชียงใหม่) การวิเคราะห์ของ นิธิ เอี่ยวศรีวงค์ และการวิจัยต่อเนื่องเป็นระบบใน 10 ปีที่ผ่านมาโดย Andrew Walker (ANU) ล้วนยืนยันตรงกันว่า สังคมชนบทและหัวเมืองของไทยเปลี่ยนไปอย่างมากมาตลอด 2 ทศวรรษที่ผ่านมา เราท่านเห็นอยู่ตำตา แต่เรานึกไม่ถึงว่าจะมีผลกระทบกลายเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญต่อ ประชาธิปไตยไทย

    กล่าวคือการเติบโตทางเศรษฐกิจหลังสงครามเย็นในประเทศยุติลง (คือหลังการต่อสู้กับพรรคคอมมิวนิสต์) เกิดขึ้นพร้อมกับการปรับยุทธศาสตร์ทางเศรษฐกิจครั้งสำคัญตั้งแต่ครึ่งหลัง ของทศวรรษ 2520 คือหันมาเน้นการส่งออก ประสบความสำเร็จสูงต่อเนื่องมาถึงวิกฤติปี 2540 และแม้จะเสียหายหลายปีแต่โดยภาพรวมสามารถกลับฟื้นมาได้ ความเติบโตตลอดช่วงนี้พลิกโฉมชนบทและหัวเมืองทั่วประเทศ การพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมไม่กระจุกตัวอยู่แค่กรุงเทพฯ ปริมณฑล หรือศูนย์กลางของภูมิภาคอย่างการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมในรอบก่อนหน้านั้น

    ผลที่สำคัญคือวิถีชีวิตของผู้คนในชนบทและหัวเมืองเปลี่ยนไปมาก เข้าถึงการศึกษาระดับสูง เกิดการขยับชั้นทางสังคม ความสัมพันธ์ระหว่างเมือง-ชนบทเปลี่ยนไป ผู้คนรู้จักแสวงโอกาสทางเศรษฐกิจ สร้างตัวเอง มิใช่รอการสงเคราะห์จากรัฐอีกต่อไป ทั้งรู้จักการต่อรองต่อสู้เพื่อทรัพยากรจากภาครัฐด้วย Walker เรียกปรากฎการณ์นี้ว่า ชนบทกลายเป็นชนชั้นกลางไปหมด

    ผลกระทบสำคัญทางการเมืองคือผู้คนที่แต่ก่อนเคยอยู่นอกวงการเมือง ไม่ได้รับดอกผลของระบอบประชาธิปไตยแบบเลือกตั้งเท่าที่ควร (เพราะการเมืองระดับชาติเป็นเรื่องของคนกรุงและผู้มีอันจะกิน) กลับเปลี่ยนพฤติกรรมขนานใหญ่ เพราะเขาตระหนักว่าการเลือกตั้งคือช่องทางที่เขาสามารถดึงทรัพยากรจากนโยบาย และโครงการของรัฐบาลที่เขาเลือกให้กลับมาเป็นประโยชน์แก่ท้องถิ่นของเขาได้ การเลือกตั้งคือช่องทางที่ชนชั้นกลางรากชนบทเหล่านี้ใช้เอาชนะระบบราชการและ รัฐที่เอียงเข้าข้างคนกรุงมาตลอด

    ดังนั้น ความสำเร็จของทักษิณไม่ใช่เรื่องของทุนสามานย์หลอกลวงประชาชนโง่ๆ แต่เป็นเพราะความเปลี่ยนแปลงของสังคมไทย สร้างพลังทางการเมืองอย่างใหม่ขนาดใหญ่มหึมาขึ้นมา ซึ่งต้องการระบบประชาธิปไตยแบบเลือกตั้ง พลังทางการเมืองอย่างใหม่นี้เปิดช่องแก่ใครก็ได้ที่มองเห็นโอกาสนี้และมี ความสามารถสร้างนโยบายที่เหมาะสม ก็จะกลายเป็นผู้ชนะในระบอบรัฐสภา ภายใต้เงื่อนไขทางเศรษฐกิจสังคมเช่นนี้ปรากฏการณ์ทักษิณจึงเกิดได้

    กล่าวอีกอย่างก็คือ ทักษิณไม่ได้ซื้ออำนาจจากชาวบ้านโง่ๆ แต่พลังทางการเมืองอย่างใหม่ที่สนับสนุนระบอบประชาธิปไตยต่างหากที่สร้าง ทักษิณขึ้นมา

    ความเปลี่ยนแปลงระดับพื้นฐานเช่นนี้ไม่ใช่ปรากฎการณ์ชั่ววูบชั่วคราว ไม่ใช่ผลของยุทธวิธีทางการเมืองหรือเงิน แต่เป็นความเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีทางย้อนกลับได้อีกแล้ว

    แต่ผู้ครอบงำได้เปรียบในระบอบการเมืองปัจจุปันไม่เข้าใจความเปลี่ยนแปลง นี้ นักวิชาการและสื่อมวลชนจำนวนมากไม่เข้าใจ พวกเขาคิดว่ากำจัดปีศาจทักษิณแล้วทุกอย่างก็จะย้อนกลับไปเป็นอย่างเก่า พวกเขาไม่เห็นว่าประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ซึ่งครอบงำการเมืองไทยมา 40 ปี กำลังขัดฝืนความเปลี่ยนแปลงของสังคมไทยระดับพื้นฐาน

  2. ประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ไม่ยอมปรับตัว

    ผู้เขียนเคยเรียกระบอบประชาธิปไตยที่ครอบงำสังคมไทยอยู่ทุกวันนี้ว่าเป็น “ประชาธิปไตยแบบหลัง 14 ตุลา” สาระสำคัญที่สุดคือเป็นระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภาที่มีพวกกษัตริย์นิยม [1] อยู่ “เหนือ” หรืออยู่ข้างบนของระบอบการเมืองที่มาจากการเลือกตั้งอีกชั้นหนึ่ง

    แต่ไม่กี่ปีมานี้มีการใช้คำว่า “อำมาตย์-ไพร่” ซึ่งมิได้หมายถึงการแบ่งชนชั้นตามกฎหมายในอดีต แต่เป็นการเทียบเคียงการแบ่งชั้นชนตามสถานะและอำนาจของยุคปัจจุบัน ผู้เขียนเห็นว่าคำว่า “อำมาตย์-ไพร่” เชิงเทียบเคียงมีประโยชน์ต่อการเข้าใจระบอบการเมืองปัจจุบันอย่างมาก โดยมิได้หลงคิดว่าเหมือนระบบศักดินาในอดีตแต่อย่างใด แต่กลับชี้ให้เห็นมรดกของการแบ่งชั้นชนที่ยังคงมีอยู่อยู่หนาแน่นในสังคมไทย ได้ปัจจุบันเป็นอย่างดี ผู้เขียนจึงขอเปลี่ยนคำรุ่มร่าม “ประชาธิปไตยแบบหลัง 14 ตุลา” เป็นคำว่า “ประชาธิปไตยแบบอำมาตย์” แทน

    ระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ มีรากเหง้ามาจากความปรารถนาของฝ่ายเจ้าที่พ่ายแพ้เมื่อ 2475 จึงเรียกได้ว่าเป็นมรดกหนึ่งของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ อุดมคติของพวกเขาหรือความฝันของ”ชาวน้ำเงินแท้” คือต้องการฟื้นพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์อยู่เหนือประชาธิปไตยรัฐสภาที่ ประชาชนเลือกตั้ง พวกเขาเข้าใจประวัติศาสตร์ตามลัทธิราชาชาตินิยมที่เชื่อว่าประชาธิปไตยที่ พระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 7 กำลังจะพระราชทานคือประชาธิปไตยที่เหมาะสมกับสังคมไทย แต่ถูกคณะราษฎรชิงสุกก่อนห่ามไปเสียก่อน

    ความคิดของพวกเขาเผยตัวเป็นรูปธรรมครั้งแรกในช่วงสั้นๆที่ฝ่ายเจ้ามี โอกาสทางการเมืองหลังการรัฐประหาร 2490 ความคิดนี้เติบโตขึ้นมากช่วงต้นทศวรรษ 2510 โดยนักวิชาการเสรีนิยมของยุคนั้นที่ไม่พอใจเผด็จการทหารจึงพยายามแสวงหาทาง เลือกอื่น ประสานกับปัญญาชนอนุรักษ์นิยมซึ่งเผยแพร่ประชาธิปไตยในอุดมคติของฝ่ายเจ้า ในเวลานั้นฝ่ายกษัตริย์นิยมเติบโตขึ้นอีกครั้งด้วยความร่วมมือและอุปถัมภ์ ของระบอบสฤษดิ์ โดยรวมศูนย์อยู่ที่การสร้างสถาบันกษัตริย์อย่างใหม่ที่สาธารณชนนิยมและเป็น ประชาธิปไตย (แบบอำมาตย์) [2]

    ประชาธิปไตยแบบอำมาตย์จึงแยกไม่อออกจากสถาบันกษัตริย์ที่มีคุณสมบัติจำ เป็นในแบบหนึ่งซึ่งพวกกษัตริย์นิยมเพียรสร้างขึ้นมาในรัชกาลปัจจุบัน และแยกไม่ออกจากการฟื้นฟูและส่งเสริมลัทธิกษัตริย์นิยมอย่างขนานใหญ่ในสังคม ไทย

    จุดพลิกผันที่เปิดโอกาสให้พวกกษัตริย์นิยมสามารถปักหลักในระบบการเมือง ไทยได้คือ การลุกขึ้นสู้ของประชาชนต่อต้านระบอบเผด็จการทหารเมื่อ 14 ตุลา 2516

    ระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์เริ่มมาตั้งแต่เหตุการณ์คราวนั้น แม้ว่าจะต้องฝ่าด่านอุปสรรคหลายอย่างกว่าจะสถาปนาอำนาจนำได้อย่างแท้จริง ด่านแรกคือการท้าทายของกระแสสังคมนิยม รวมทั้งความกลัวว่าการปฎิวัติอินโดจีนจะแผ่ลามเข้ามาในประเทศไทย ฆาตกรรมเมื่อ 6 ตุลา 2519 เป็นการร่วมมือของทุกฝ่ายที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์ คือทั้งเผด็จการทหารและพวกกษัตริย์นิยมที่พยายามสถาปนาประชาธิปไตยอำมาตย์ (เห็นได้จากแผนบันได 16 ปีสู่ประชาธิปไตยของธานินทร์ กรัยวิเชียร นายกรัฐมนตรีพระราชทานหลังฆาตกรรมที่ธรรมศาสตร์)

    ด่านที่สองซึ่งโหดเหี้ยมทารุณน้อยกว่าฆาตกรรมประชาชนในที่แจ้ง แต่กินเวลายาวกว่าและหลายยก คือการต่อสู้กับอำนาจทหาร กล่าวอย่างรวบรัดได้ว่าเริ่มจากการสยบทหารให้เป็นรองนับจาก 14 ตุลา แม้จะไม่ราบรื่นเป็นบางช่วงก็ตาม ยุคประชาธิปไตยครึ่งใบคือความร่วมมือระหว่างพวกกษัตริย์นิยมและภาคประชาชน เพื่อลดทอนบทบาทอำนาจทหารลงเรื่อยๆ แม้จะไม่ราบรื่นแต่ลงท้ายการต่อสู้รอบนี้จบลงในเหตุการณ์พฤษภา 2535 กองทัพถอยออกจากการเมือง หมายถึง กองทัพสยบยอมอยู่ภายใต้อำนาจของระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ คือเป็นประชาธิปไตยรัฐสภา มีการเลือกตั้ง โดยมีพวกกษัตริย์นิยมอยู่ชั้นบนเหนือระบบรัฐสภาอีกที

    นับจาก 2516 เป็นต้นมา ระบอบประชาธิปไตยจึงเป็นแบบไทยๆมาตลอด ไม่ใช่เพิ่งจะเกิดขึ้นหลัง 2549 ผู้แทนประชาชนถูกจำกัดบทบาท ต้องยอมรับอำนาจกองทัพและอำมาตย์ทั้งโดยเปิดเผยและโดยนัย ระบอบรัฐสภาอ่อนแอตั้งแต่พรรคการเมืองจนถึงสถาบันรัฐสภา

    หากมองในแง่ฐานพลังทางการเมืองในสังคมไทย อาจกล่าวได้ว่ายังไม่พลังใดที่เข้มแข็งใหญ่โตพอที่จะหนุนให้เกิดระบอบ ประชาธิปไตยนอกอุ้งเท้าอำมาตย์ จนกระทั่งการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจสังคมที่กล่าวถึงเป็นมูลเหตุข้อแรก

    หลังรัฐประหาร 2549 พวกกษัตริย์นิยมโฆษณาประชาธิปไตยแบบไทยๆ มิใช่เพราะพวกเขาพยายามสร้างสิ่งใหม่ แต่เป็นการเรียกร้องให้ยึดมั่นอยู่กับประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ อย่าเฉไฉ ออกนอกลู่นอกทางอย่างยุคทักษิณ แต่พวกเขาไม่เข้าใจว่า ทักษิณมิได้เป็นผู้สร้างความเปลี่ยนแปลง เขาเป็นแค่ผู้คว้าโอกาสจากความเปลี่ยนแปลงระดับพื้นฐานของสังคมได้ก่อนใคร อื่น ผู้เขียนเชื่อว่าทักษิณมิได้ตระหนักด้วยซ้ำไปว่า ตนเป็นผลผลิตของความเปลี่ยนแปลงที่ตนก็ควบคุมไม่ได้และไม่ได้สร้างขึ้นมา ไม่ได้คิดว่าปรากฎการณ์รูปธรรมของความขัดแย้งกับอำมาตย์ที่เขาประสบอยู่เป็น แค่ยอดภูเขาน้ำแข็งของความเปลี่ยนแปลงระดับรากฐานที่ใหญ่กว่านั้น ผู้คนโดยทั่วไปจนบัดนี้ก็ยังไม่เห็นไม่เข้าใจ

    พวกกษัตริย์นิยมที่ครองอำนาจผ่านระบอบประชาธิปไตยอำมาตย์มองไม่เห็นว่า ความเปลี่ยนแปลงระดับพื้นฐานของสังคมเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ประชาธิปไตยแบบ อำมาตย์สถาปนาอำนาจนั่นแหละ ระบอบการเมืองของพวกเขาสร้างพลังการเมืองอย่างใหม่ขึ้นมา และพลังใหม่นี้เองที่กำลังท้าทายระบอบการเมืองของพวกเขา ต้องการออกจากใต้อุ้งเท้าของพวกเขา แต่กลับเห็นว่าปัญหาทุกอย่างเป็นแค่เรื่องของความฉ้อฉลของนักการเมืองทุน สามานย์ที่มักใหญ่ใฝ่สูงกับประชาชนโง่ๆที่ตกเป็นเครื่องมือ

    พวกเขาไม่รู้ว่าระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์กำลังฉุดรั้งขัดฝืนการเปลี่ยน แปลงที่ไม่มีทางย้อนกลับได้อีกแล้ว และการฝืนความเปลี่ยนแปลงของพวกเขาคืออันตรายต่อสังคมไทย

    อันตรายเกิดขึ้นแล้วในการรัฐประหาร 2549 การปราบปรามประชาชนเมื่อเดือนเมษา-พฤษภา 2553 และอีกหลายเหตุการณ์รวมทั้งการคุกคามต่อต้านผู้ที่ต้องการแก้ไขมาตรา 112

  3. สภาวะปลายรัชกาล

    ระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์นับจาก 2516 เติบโตขึ้นมาได้ด้วยปัจจัยจำเป็น 2 อย่าง คือ หนึ่ง สถาบันกษัตริย์แบบที่แยกไม่ออกจากพระมหากษัตริย์พระองค์ปัจจุบัน และ สอง ลัทธิ Hyper-royalism ที่เติบโตขึ้นมาอย่างมากใน 40 ปีที่ผ่านมา ทั้ง 2 ปัจจัยอิงแอบซึ่งกันและกัน

    ผู้เขียนจะกล่าวถึง Hyper-royalism 40 ปีที่ผ่านมาในหัวข้อต่อไป ในที่นี้เรามาพิจารณากันก่อนว่าปัจจัยแรกเป็น 1 ใน 3 ของสาเหตุของ Perfect Storm อย่างไร

    10 ปีที่ผ่านมา คนจำนวนมากในสังคมไทยตระหนักดีถึงการเปลี่ยนแปลงสำคัญต่อทั้งสังคมที่กำลังจะเกิดขึ้น คือ การสืบราชสมบัติ

    สมมติว่าไม่มีประชาธิปไตยแบบอำมาตย์นับจาก 2516 ไม่มีการอ้างสถาบันกษัตริย์เป็นแหล่งความชอบธรรมของอำนาจ ไม่มีอำนาจของพวกกษัตริย์นิยมเหนือระบบประชาธิปไตยรัฐสภา การสืบราชสมบัติและคุณสมบัติของพระมหากษัตริย์พระองค์ปัจจุบันหรือพระองค์ ต่อไปย่อมไม่มีผลใดๆต่ออำนาจทางการเมืองและย่อมไม่เป็นส่วนหนึ่งของวิกฤติ ทางการเมือง ไม่เป็นประเด็นที่ผู้คนต้องวิตกซุบซิบนินทากันทั้งบ้านทั้งเมือง

    แต่ความจริงคือระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์อิงแอบอวดอ้างสถาบันกษัตริย์ อย่างมาก จึงทำให้การสืบราชสมบัติกลายเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะย่อมมีผลต่อการเมืองและสังคมทั้งระบบและโดยเฉพาะต่อพวกกษัตริย์นิยมเอง การซุบซิบนินทาจึงหนาหูอย่างยิ่งในหมู่อำมาตย์นั่นเอง

    ประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ของพวกกษัตริย์นิยมคือตัวการใหญ่ที่สุดที่ดึงเอา สถาบันกษัตริย์มาผูกกับการเมือง และคือสาเหตุที่ทำให้การสืบราชสมบัติเป็นประเด็นขึ้นมาอย่างไม่ควรจะเป็น

ถ้ามูลเหตุ I คือเงื่อนไขพื้นฐานของสังคมที่เปลี่ยนไปแล้ว หยุดไม่ได้ ห้ามไม่ได้

ถ้ามูลเหตุ II คือ ระบอบการเมืองที่ฉุดรั้งขัดฝืนข้อ I

มูลเหตุ III คือ ชนวนที่จุดประทุความขัดแย้งจนระเบิดขึ้นมาในเวลาปัจจุบัน

หมายความว่าถ้าไม่มี III ความขัดแย้งระหว่าง I กับ II อาจมีเวลายื้อยุดกันอีกนานพอควร

ถ้าไม่มี III พวกกษัตริย์นิยมคงไม่เห็นทักษิณเป็นปีศาจ หรือคงไม่กล่าวหาเหลวไหลว่า ทักษิณเหิมเกริมอยากเป็นใหญ่ แต่เพราะ III พวกกษัตริย์นิยมจึงวิตกว่าจะสูญเสียอำนาจในวันพรุ่ง วิตกว่าทักษิณจะเป็นตัวแปรที่มีอำนาจมากไปในการสืบราชสมบัติที่กำลังจะเกิด ขึ้น พวกเขามองทุกอย่างด้วยแว่นของ III ทั้งๆที่ความขัดแย้งรากฐานคือ I กับ II

การมองเห็นและเข้าใจว่าสังคมเปลี่ยนไปแล้วไม่ใช่เรื่องง่าย แต่พวกกษัตริย์นิยมไม่ตระหนักแม้กระทั่งว่า ระบอบที่เขาปรารถนาให้คงอยู่ถาวรนั้นอิงอยู่กับพระองค์ปัจจุบันเท่านั้น ไม่ก่อนและไม่หลังไปจากรัชกาลนี้ ไม่ว่าพระมหากษัตริย์องค์ต่อไปจะเป็นใครก็ตาม

ทั้งมูลเหตุ I และ III จึงไม่อยู่ข้างระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์เลย

ถ้าไม่ปรับตัว สถาบันกษัตริย์กับระบอบประชาธิปไตยจะไปด้วยกันไม่ได้

ปรับตัวหมายความว่าอะไร

การปรับตัวหมายถึงอย่างน้อยต้องทำให้สถาบันกษัตริย์ไม่ขัดฝืนกับระบอบ ประชาธิปไตย ต้องทำให้สถาบันกษัตริย์อยู่ใต้รัฐธรรมนูญและอำนาจของประชาชนอย่างแท้จริง ต้องไม่มีการอ้างอิงสถาบันกษัตริย์เป็นแหล่งอำนาจอีกต่อไป ต้องไม่มีพวกกษัตริย์นิยมอยู่ชั้นบนเหนือระบอบรัฐสภาที่มาจากประชาชน

ไม่กี่ปีที่ผ่านมา นักลัทธิกษัตริย์นิยมเสนออย่างโจ่งแจ้งว่า ระบอบการเมืองที่พวกเขาต้องการคือลดประชาธิปไตย เพิ่มพระราชอำนาจ ข้อเสนอเช่นนั้นจะยิ่งผลักให้สถาบันกษัตริย์ขัดแย้งกับกระแสความเปลี่ยนแปลง หนักยิ่งขึ้นไปอีก และจะเป็นอันตรายของสถาบันกษัตริย์เอง

ยังมีความเข้าใจผิดอยู่มากว่าระบอบประชาธิปไตยเป็นเรื่องของฝรั่ง ส่วนของไทยคือพระราชอำนาจ การเลือกตั้งเป็นวิธีฝรั่ง การสรรหาแล้วแต่งตั้งคนดีมีคุณธรรมเป็นวิธีของไทย

แท้ที่จริงแล้วกระแสประชาธิปไตยมีรากฐานอยู่ที่วิวัฒนาการทางสังคมไม่ว่า ขาติไหน ไม่ว่าจะเรียกชื่อว่าอะไรก็ตามที สาระที่แท้จริงของประชาธิปไตยคือ เป็นกระบวนการ (วิธีการ) ที่เปิดโอกาสให้พลังทางการเมืองต่างๆมาปะทะต่อรองอำนาจกันในกรอบกติกาอย่าง สันติ ไม่ว่าจะเป็นพลังทางการเมืองเก่าหรือใหม่ ชนชั้นสูงหรือต่ำ รวยหรือจน ไม่ว่าอำมาตย์หรือไพร่ เสรีนิยมหรืออนุรักษ์นิยม รักเจ้ามาก น้อย หรือไม่รักเลย กระบวนการนี้จึงไม่มีจุดหมายตายตัว แต่เปิดรับพลังต่างๆเข้ามามีส่วนร่วมไปได้เรื่อยๆ

ประชาธิปไตยตามอุดมคติจึงเป็นวิธีการ (means) ที่เอื้ออำนวยต่อการเปลี่ยนแปลงปรับตัวของสังคม ลดความขัดแย้งรุนแรงที่เกิดจากกลุ่มอำนาจเก่ายึดมั่นเคยตัวคิดว่าตนควรมี อำนาจอย่างถาวร ไม่ว่าจะเป็นเผด็จการหทาร กรรมาชีพ หรือพวกกษัตริย์นิยม

รัฐธรรมนูญและการเลือกตั้งล้วนเป็นรูปธรรมของวิธีการในอุดมคตินี้ มนุษยชาติยังไม่ค้นพบวิธีการที่ดีกว่านี้ หรือสังคมยังเปลี่ยนไปไม่ถึงจุดที่สามารถมีวิธีการอื่นที่ดีกว่่านี้มาทดแทน

ดังนั้นประชาธิปไตยจึงไม่ใช่เรื่องของฝรั่งหรือไทย แต่เป็นกระบวนการวิธีการที่มนุษย์สร้างสรรค์ขึ้นมาจัดการกับอำนาจในสังคมที่ แตกต่างและเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา สังคมไทยก็แตกต่างและเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาเช่นกัน มิใช่สังคมหรือชุมชนเล็กๆที่ผู้คนมีผลประโยขน์เหมือนๆกันและคิดคล้ายๆกันอีก ต่อไป สังคมไทยเต็มไปด้วยความแตกต่างขัดแย้งซับซ้อน ต่อให้ทุกคนในสังคมไทยเป็นคนดีมีคุณธรรม ไม่มีคนเลวเลยแม้แต่คนเดียว ก็ยังมีความแตกต่างขัดแย้งอยู่ดี จึงต้องอาศัยวิธีการประชาธิปไตยมาจัดการความขัดแย้งที่เป็นเรื่องปกติของ สังคม

ประชาธิปไตยแบบไทยๆหรือความเชื่อในพระราชอำนาจว่าจะจัดการความขัดแย้งแตก ต่างได้ จึงเป็นความเพ้อเจ้อที่จะยิ่งดึงสถาบันกษัตริย์เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความแตก ต่างขัดแย้ง ยิ่งสังคมเติบโตแตกต่างมาก การหวังพึ่งพระราชอำนาจจะยิ่งทำให้สถาบันกษัตริย์ตกอยู่ในอันตรายมากขึ้น

ผู้เขียนเคยตั้งคำถามตั้งแต่หลังรัฐประหาร 2549 ใหม่ๆ (ในบทความ “สัมฤทธิผลนิยม” พ.ย.2549) ว่า “ฤๅนี้จะเป็นอภิชนาธิปไตยขบวนสุดท้าย” ก็เพราะประชาธิปไตยแบบไทยๆที่หลายท่านอวดอ้างจะผลักสถาบันกษัตริย์เข้าชนกับ ประชาธิปไตย

ในเมื่อเราห้ามหรือหยุดการเปลี่ยนแปลงไม่ได้(พระพุทธองค์สอนไว้ 2600 ปีพอดีในปีนี้) ทางออกจึงมีทางเดียวคือปรับตัว ขอยืมคำของเกษียร เตชะพีระ เมื่อไม่กี่วันก่อนมากล่าวอีกทีว่า นี่ไม่ใช่เสนอให้ล้มเจ้า แต่ต้องการล้มการอ้างอิงสถาบันกษัตริย์เพื่อเถลิงอำนาจ ฉุดรั้งทำร้ายประชาธิปไตยและทำร้ายประชาชน

นี่คือทางออกเดียวที่จะช่วยให้การสืบราชสมบัติไม่เป็นปัญหา ไม่เป็นประเด็นที่ต้องวิตกกังวล ไม่เป็นเหตุให้องคมนตรี ขุนทหาร อดีตนายกฯหรือผู้มีอำนาจคนใดต้องซุบซิบเรื่องนี้ให้ทูตอเมริกันรายงานจนรู้ กันทั่วโลกอีก

นี่เป็นทางออกเดียวที่สังคมไทยสามารถอยู่ร่วมกันได้ ระหว่างคนที่รักเจ้ามากด้วยศรัทธาโดยไม่ต้องมีเหตุผลเลยแม้แต่นิดเดียว กับคนที่รักด้วยเหตุผล กับคนที่ไม่ค่อยรักเท่าไหร่แต่เคารพคนที่ยังรักอยู่ และกับคนที่ไม่รักเลย ถ้าความรักเจ้ามากน้อยกว่ากันไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป ก็ไม่ต้องเสียงบประมาณไปซื้อเครื่องล่าแม่มดตามปิดเวบไซต์ คนไทยสามารถอยู่ร่วมกันได้โดยไม่ต้องไล่ใครออกไปไหน ไม่ต้องหยาบคายล่วงเกินพ่อแม่คนอื่น ไม่ต้องมีนักสื่อสารกษัตริย์นิยมเที่ยวล่าแม่มด ไม่ต้องแขวนคอใคร ไม่ต้องเผาคนทั้งเป็น

แถมนี่ยังเป็นหนทางที่จะรักษาสถาบันกษัตริย์ในระบอบประชาธิปไตยด้วย

Hyper-royalism [3]

เพียงแค่นี้ก็น่าจะพอเห็นแล้วว่า การใช้มาตรา 112 เป็นเครื่องมือค้ำจุนระบอบที่ขัดฝืนต่อการเปลี่ยนแปลง ยิ่งทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลง ดังนั้นการเสนอแก้ไขมาตรา112 คือความพยายามหนึ่งที่จะปลดล็อกการขัดฝืนระหว่างสถาบันกษัตริย์กับ ประชาธิปไตย

แต่ผู้เขียนอยากจะนำเสนอประเด็นใหญ่อีกเรื่องเพื่อที่จะเข้าใจปัญหาของ มาตรา 112 โดยเฉพาะยิ่งขึ้น ผู้เขียนเห็นว่าสภาวะที่ทำให้มาตรานี้กลายเป็นจุดของการปะทะขัดฝืนกัน ระหว่างสถาบันกษัตริย์กับประชาธิปไตย คือ สภาวะ Hyper-royalism

Hyper-royalism มีลักษณะกว้างๆ 5 ประการ ดังต่อไปนี้

  1. สภาวะที่ลัทธิกษัตริย์นิยมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของ ชีวิตปกติทางสังคมและชีวิตประจำวันของปัจเจกชนอย่างมากยิ่งกว่ายุคใดๆใน ประวัติศาสตร์ คือ เข้มข้นกว่ายุคราชาธิปไตยหรือยุคสมบูรณาญาสิทธิราชย์ และเข้มข้นขึ้นเป็นลำดับตลอด 40 ปีที่ผ่านมา

    ดัชนีประการหนึ่งที่บ่งชี้สภาวะดังกล่าวคือ ปริมาณพื้นที่และเวลาของชีวิตประจำวันและประจำปีที่ลัทธิกษัตริย์นิยมเข้าครอบครอง

    หลักฐานชัดๆคือปริมาณของกิจกรรมของทุกหน่วยงานทั้งเอกชนและราชการ รายการโทรทัศน์ วิทยุ สื่อมวลชนทั้งหลายที่เกี่ยวข้องกับสถาบันกษัตริย์ พิธีเฉลิมฉลองครบรอบวาระสำคัญทั้งหลายที่เกี่ยวข้องกับสถาบันกษัตริย์ทั้ง ชนิดประจำปีและชนิดพิเศษเฉพาะปี ถูกผลิตขึ้นมากมายถี่ยิบในเกือบ 40 ปีที่ผ่านมา ส่วนมากเป็นประเพณีประดิษฐ์ (invented traditions) คือ อ้างว่าเป็นของเก่าแต่ที่จริงผลิตขึ้นใหม่

    นี่คือการเข้าครอบครองกาละและเทศะของชีวิตปกติอย่างเข้มข้นขึ้นทุกที จนพื้นที่และเวลาของปัจเจกชนและของสังคมไทยที่ปลอดจากลัทธิกษัตริย์นิยม เหลือน้อยลงทุกที

  2. การยกย่องพระมหากษัตริย์และพระราชวงศ์อย่างเหลือเชื่อ เหนือมนุษย์ เกินพอเหมาะพอควร เกินงามและเกินจำเป็น อาจมีผู้แย้งว่าเป็นการยกย่องตามธรรมเนียม แต่การเชิดชูบูชาพระมหากษัตริย์ในสมัยก่อนเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมตาม ธรรมเนียมโบราณ ส่วนการยกยอปอปั้นในปัจจุบันเป็นการสร้างอภิมนุษย์ตามค่านิยมของกระฎุมพี สมัยใหม่ Hyper-royalism คือการประจบสอพลอของยุค 40 ปีมานี้เอง

    คงไม่จำเป็นต้องยกตัวอย่างความสอพลอที่มีมากมายจนเป็นปกติและการแข่งกัน ว่าใครจะสอพลอได้น่ามหัศจรรย์กว่ากัน นักลักธิกษัตริย์นิยมไม่ตระหนักว่าความสอพลอพรรค์นี้เป็นลบมากกว่าบวก อีก 50 ปีข้างหน้าการสอพลอเหล่านี้จะเป็นเรื่องตลกที่น่าสมเพชในประวัติศาสตร์

  3. สถาบันกษัตริย์กลายเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขึ้นทุกที ความสัมพันธ์กับประชาชนอาศัยศรัทธาและความเหลือเชื่อมากขึ้นทุกที การใช้เหตุผลความเข้าใจลดน้อยถอยลงทุกที ความจงรักภักดีเป็นความสัมพันธ์ทางสังคมน้อยลง แต่กลับเป็นความสัมพันธ์ที่มนุษย์มีต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์มากขึ้นทุกที ลัทธิกษัตริย์นิยมเปลี่ยนจากอุดมการณ์ทางการเมืองและสังคมกลายเป็นลัทธิความ เชื่อ เป็นกึ่งศาสนา หรือเป็น religiosity ประเภทหนึ่งไปแล้ว [4] religiosity ชนิดนี้ไม่ใช่ศาสนา เพราะเป็นมากกว่าและน้อยกว่าศาสนา อาทิ เช่น กลายเป็นส่วนหนึ่งของความมั่นคงของชาติด้วย ลัทธินี้ไม่ยอมให้เสรีภาพในการนับถือหรือไม่นับถืออย่างศาสนา ไม่ยอมให้มีการแสดงความศรัทธาต่างๆระดับกันได้อย่างศรัทธาต่อศาสนา [5]

    หากนำข้อ 1 และ 2 มาพิจารณาประกอบกับข้อ 3 นี้ จะพบว่าการยกย่องเกินสมควรได้กลายเป็นธรรมเนียมการแสดงความจงรักภักดีที่ เข้มข้นมากขึ้นเรื่อยๆในชีวิตปกติ มีธรรมเนียมใหม่ๆและข้อห้ามใหม่ๆที่ผลิตขึ้นมาเร็วๆนี้มากขึ้นเรื่อยๆ มีเกณฑ์ที่บังคับให้ผู้คนต้องปฎิบัติตามเพิ่มขึ้นและพิสดารขึ้นทุกที ยิ่งส่งผลให้ลัทธิกษัตริย์นิยมเข้าควบคุมกระทั่งพฤติกรรมและร่างกายของเรา (เช่น จะใส่เสื้อสีอะไรไปทำงาน) ทั้งในที่สาธารณะและในปริมณฑลส่วนตัว ทั้งบนแผ่นดินไทยและไม่ว่าที่ไหนในโลก มาตรการบังคับสามารถตามไปหลอกหลอนให้เราต้องระวังตัวทุกขณะ

  4. มีกฎหมายและมาตรการทางสังคมบังคับให้ต้องแสดงความ นับถืออย่างไม่มีข้อยกเว้น และยิ่งนานวันก็ยิ่งบังคับให้ต้องแสดงความนับถือแบบเดียวกันเหมือนๆกัน ในขณะที่สังคมยอมรับการนับถือศาสนาต่างกันและความเคร่งไม่เท่ากันได้ แต่สังคมไทยทำร้ายผู้ที่ถูกหาว่านับถือเจ้าไม่มากเท่ามาตรฐาน ฆ่าได้ ไล่ออกนอกประเทศได้ ไม่รับเข้ามหาวิทยาลัยได้ หรือทำร้ายในรูปอื่นๆ ซึ่งคนไทยไม่ทำต่อผู้นับถือศาสนาต่างๆกันมากน้อยไม่เท่ากัน

    มาตรา 112 คือ”เสา” หรือหลักค้ำยันการบังคับทางสังคมในข้อนี้ ซึ่งจะกล่าวในหัวข้อถัดไป

  5. Hyper-royalism 40 ปีที่ผ่านมามิใช่แค่ผลงานของรัฐเท่านั้น แต่เป็น religiosity ที่ภาคเอกชนและสาธารณชนร่วมผลิต ร่วมผลิตซ้ำ และร่วมควบคุมบงการกันเอง รัฐไม่ต้องทำเองทั้งหมด กิจกรรมที่เข้าครอบครองเวลาและพื้นที่ของชีวิตเราจำนวนมากเป็นเรื่องของ ประชาสังคมทำกันเอง เอกชนร่วมผลิตและหมุนเวียนลัทธิกษัตริย์นิยมจนกลายเป็นสินค้าได้ (commodification of royalism) แต่สินค้าดังกล่าวอยู่ในสภาวะศักดิ์สิทธิ์(ทำนองเดียวกับพระเครื่อง) ที่เราต่างเข้าถึงได้ด้วยตัวเอง (open access and consumption) ไม่ต้องอาศัยพิธีกรรม และไม่ได้จำกัดอยู่ในมือของพระราชวังอีกต่อไป magic ยิ่งหมุนเวียนหลายรอบและถี่ขึ้นก็ยิ่งเพิ่มมูลค่าของ magic ให้กระจายทั่วไปในวงกว้างกว่ายุคใดในอดีต ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ชุมชนนิยมเจ้าทำการควบคุมบงการประชาชนเองเพื่อสนองความ เชื่อและตัวตนของตนเอง

    สภาวะ Hyper-royalism ทั้ง 5 ประการไม่ได้จู่ๆเกิดขึ้นชั่วข้ามคืน แต่มีวิวัฒนาการและการเปลี่ยนแปลงเช่นกัน เราคงต้องศึกษามากกว่านี้จึงจะอธิบายได้ชัดเจน แต่ในที่นี้ขอลองเสนอประวัติศาสตร์ของ Hyper-royalism อย่างคร่าวๆดังนี้

    Royalism ได้รับการฟื้นฟูจริงจังในยุคสฤษดิ์ทั้งโดยปัจจัยการเมืองในประเทศที่ระบอบ เผด็จการสฤษดิ์ร่วมมือกับฝ่ายเจ้าในการโค่นรัฐบาลก่อนหน้านั้นลงไป ทั้งสองฝ่ายต่างอาศัยซึ่งกันและกัน อีกปัจจัยสำคัญคือการสนับสนุนของสหรัฐอเมริกาซึ่งอาศัยลัทธิกษัตริย์นิยมใน การต่อสู้กับคอมมิวนิสต์

    แต่ Hyper-royalism หรือ กษัตริย์นิยมอย่างเข้มข้นล้นเกินดังที่อธิบายมาดูเหมือนจะเริ่มจากความหวาด กลัวคอมมิวนิสต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการปฎิวัติอินโดจีน 2518 ซึ่งรวมถึงความเชื่อว่าฝ่ายซ้ายในประเทศเป็นตัวแทน (proxy) ของคอมมิวนิสต์ต่างประเทศเพื่อเข้ายึดครองประเทศไทยและจะทำลายสถาบันพระมหา กษัตริย์

    Hyper-royalism ระลอกแรกจึงได้แก่ประมาณ 2518-2520 และจนถึงสิ้นสุดภัยคุกคามของคอมมิวนิสต์ในประเทศ ลัทธิกษัตริย์นิยมถูกโหมประโคมอย่างหนัก ขบวนการลูกเสือชาวบ้านและฝ่ายขวาอีกหลายกลุ่มอ้างความจงรักภักดีเป็นแหล่ง อำนาจและได้รับการสนับสนุนจากพวกกษัตริย์นิยมทั้งโดยเปิดเผยและในทางลับ ลงท้ายด้วยการฆ่าคอมมิวนิสต์ที่ธรรมศาสตร์อย่างโหดร้ายทารุณ แม้ว่า Hyper-royalism ระยะนี้มีอาการบ้าคลั่ง (hysterical) แต่กลับเป็นระยะแรกที่ยังไม่ได้ผลิตประเพณีใหม่ๆที่เข้าขึดครองชีวิตประจำ วันอย่างแนบเนียนนุ่มนวลเท่ากับระยะต่อมา

    Hyper-royalism ระลอกถัดมาเกิดขึ้นควบคู่กับการเพิ่มอำนาจมากขึ้นทุกทีของระบอบประชาธิปไตย แบบอำมาตย์ คือประมาณ 2520 เรื่อยมา แม้จะลดลักษณะบ้าคลั่งแต่นี่คือยุคทองของ Hyper-royalism เพราะเติบโตขึ้นเรื่อยอย่างไม่มีการทัดทาน มีพิธีกรรมใหม่ๆ เรื่องราวมากมายผลิตออกมาล้นหลาม รุกคืบกาละและเทศะของสังคมมากขึ้นทุกที การยกย่องเหนือเหตุผล และการหมุนเวียนของลัทธิกษัตริย์นิยมที่กลายเป็นสินค้าเกิดขึ้นหลายต่อหลาย รอบจนความเป็น religiosity เกิดขึ้น ตลอดระยะนี้จนถึงเมื่อไม่กี่ปีมานี้กลับไม่มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่มี น้ำหนัก ไม่มีใครทัดทาน ไม่มีปฎิกิริยาย้อนกลับ ปฎิกิริยารุนแรงที่สุดแพร่หลายอยู่ใต้ปริมณฑลสาธารณะ คือในรูปของข่าวลือและการซุบซิบนินทา ในภาวะเช่นนี้จึงไม่มีความจำเป็นต้องใช้มาตรา 112 ในการไล่ล่าปราบปรามผู้ที่คิดเห็นต่าง [6]

    จนกระทั่งไม่กี่ปีมานี้เองที่ Hyper-royalism ถูกท้าทายทั้งอย่างเข้มข้นมากขึ้นใต้ปริมณฑลสาธารณะ และเปิดเผยขึ้นใน cyberspace ข้อสังเกตเบื้องต้นที่น่าคิดก็คือ ในภาวะเช่นนี้เองที่ มาตรา 112 ถูกใช้อย่างหนักหน่วงยิ่งกว่าครั้งใดๆในประวัติศาสตร์ และก่อให้เกิดปฎิกิริยาย้อนกลับต่อลัทธิกษัตริย์นิยมอย่างหนักหน่วงอย่างไม่ เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์

Hyper-royalism ส่งผลอะไรต่อสังคมไทย

  1. สถาบันกษัตริย์มีความสำคัญต่อการเมืองและขีวิตของ สังคมยิ่งกว่ายุคใดๆ แต่สังคมกลับไม่สามารถอภิปรายว่าควรและไม่ควรมีบทบาทอย่างไร มีการอิงสถาบันกษัตริย์เพื่อใช้อำนาจ แต่ไม่สามารถวิจารณ์ ตรวจสอบอำนาจดังกล่าวได้ ประชาธิปไตยที่มีชั้นบนไม่โปร่งใสจึงเป็นระบอบอำนาจนิยมชนิดหนึ่ง

  2. Hyper-royalism เป็นลัทธิความเชื่อชนิดหนึ่งซึ่งไม่ได้อยู่บนความมีเหตุผล แต่กลับขึ้นอยู่กับศรัทธา ความเชื่อ และความกลัว ทั้งกลัวจะละเมิดโดยไม่ตั้งใจและกลัวว่าคิดต่างจากคนอื่นแล้วจะถูกรังเกียจ ถูกสังคมปฎิเสธ

    สังคมใต้อิทธิพลของลัทธิชนิดนี้ไม่สามารถสร้างประชากรที่มีวิจารณญาณ เพราะวัฒนธรรมทางปัญญาและวิชาการอยู่ภายใต้ความกลัว วัฒนธรรมเซ็นเซอร์ตัวเองแผ่ซ่านจนเป็นเรื่องปกติ ไม่มีอิสระในการถกเถียงก็ไำม่เกิดปัญญา ในขณะที่ลัทธิ Hyper-royalism เผยแพร่ได้โดยไม่ถูกทัดทาน การศึกษาจึงกลายเป็นการกล่อมประสาท ตีกรอบความคิด ทำให้คนไม่เป็นตัวของตัวเอง ความพยายามปฎิรูปการศึกษาให้ีนักศึกษาคิดเป็นย่อมเป็นเรื่องตลกในเมื่อทั้ง รัฐและสังคมเน้นความเชื่อ เหนือเหตุผลและเน้นการเชื่อฟังตามๆกัน การลงโทษความคิดต่างด้วยกฏหมายและรุมประณามต่อสาธารณะก็เป็นการควบคุมปัญญา สังคมที่มีความกลัวแผ่ซ่านย่อมฝึกฝนให้ประชาชนเอาตัวรอด หลบเลี่ยงหลอกลวงเก่ง แต่ปัญญาถูกจำกัด

  3. Hyper-royalism ทำให้การสื่อสารอย่างโปร่งใสในทางสาธารณะมีขีดจำกัดจนบางเรื่องเชื่อถือไม่ ได้ เนื่องจากความกลัวจนกลายเป็นการควบคุมตัวเองแล้วกลายเป็นการร่วมแพร่ข่าว เท็จประจบสอพลอเองด้วย ข่าวสารในที่สาธารณะเกี่ยวกับสถาบัยกษัตริย์จึงเหลือแค่ด้านเดียวหรือเป็น ข่าวบิดเบือน ข่าวลือจึงหมุนเวียนเต็มไปหมดและบ่อยครั้งมีความจริงมากว่าข่าวสารสาธารณะ เสียอีก ข้อวิจารณ์ ความเห็นใดๆ แม้แต่เรื่องที่ไม่ผิดกฎหมายจึงหลบเลี่ยงลงใต้ดิน เกิดวัฒนธรรมนินทาเจ้าแผ่ไปทั่วทั้งสังคม นี่คือวัฒนธรรมการวิจารณ์แบบไทยๆภายใต้ Hyper-royalism บ่อยครั้งไม่สร้างสรรค์แต่กลับไม่มีทางเลือกอื่น เพราะการสื่อสารแสดงความเห็นในที่สาธารณะมีแต่การประจบสอพลอ แข่งกันแสดงความจงรักภักดี วัฒนธรรมอาเศียรวาทสดุดีในที่แจ้งแต่นินทาว่าร้ายในที่ส่วนตัวกลายเป็น เรื่องปกติของผู้นิยมเจ้าและประชาชนทั่วไป

  4. สื่อมวลชนส่วนข้างมากคุณภาพตกต่ำไร้ความรับผิดชอบ อย่างน่ารังเกียจ น่าขยะแขยง ในชั้นต้นอาจเริ่มจากความกลัว แต่ต่อมากลายเป็นความเคยชิน การละทิ้งจรรยาบรรณทางวิชาชีพเป็นภาวะปกติ แรกๆก็แก้ตัวว่าต้องทำเพื่อความอยู่รอด นานวันเข้าพวกเขาต้องปกป้องตัวเองว่าทำถูกต้องแล้ว ลงท้ายพวกเขาถูกกลืนเป็นส่วนหนึ่งของสังคมโกหกตอแหล ไม่ใช่เพื่อความอยู่รอดอีกต่อไป แต่เพื่อให้ความชอบธรรมแก่สิ่งที่ตนเป็นและกระทำ ในที่สุดพวกเขาจึงร่วม “ไล่ล่าแม่มด” อย่างสนิทใจ กลายเป็นกลไกโฆษณาชวนเชื่อของลัทธิกษัตริย์นิยมทำร้ายประชาชนอย่างสนิทใจ

  5. ศรัทธาความเชื่อ ความกลัวและการนินทาว่าร้าย แผ่ซ่านทั้งสังคมไปพร้อมๆกัน สองอย่างที่ขัดแย้งกลับอยู่ด้วยกัน และกระทำโดยคนๆเดียวกันเป็นชีวิตประจำวัน เป็นเรื่องปกติของสังคม นี่คือพฤติกรรมหน้าไหว้หลังหลอก ปากว่าตาขยิบ ฯลฯ หรือที่เรียกกันในระยะหลังว่า “ตอแหล” นี่มิใช่แค่พฤติกรรมของบางคนบางเวลา แต่แพร่หลายทั้งสังคมโดยคนจำนวนมากต่างร่วมมือกันทำหรือต้องทำอย่างไม่มีทาง เลือก นานวันจนกลายเป็นพฤติกรรมปกติก็ตอแหลได้อย่างสนิทใจไม่ต้องตะขิดตะขวงใจอีก ต่อไป หมายความว่าทั้งการสอพลอสดุดีเกินจริงและการนินทาแพร่กระจายข่าวลือกลายเป็น “วัฒนธรรมตอแหล” ไปเรียบร้อยแล้ว วัฒนธรรมเช่นนี้แพร่หลายมากในหมู่ผู้จงรักภักดีอย่างถวายหัว พวกเขาล้วนแต่นินทาว่าร้ายเจ้าด้วยความจงรักภักดีอย่างเหลือล้น การตอแหลเพราะจงรักภักดีจึงเป็นลักษณะพิเศษของไทยภายใต้ Hyper-royalism

  6. ในเมื่อความจริง ความวิตกกังวล การวิพากษ์วิจารณ์กระทำไม่ได้ในที่สาธารณะ ทั้งๆที่ความไม่ถูกต้องของพวกกษัตริย์นิยมมีมากมายตำตา ตั้งแต่เรื่องไม่คอขาดบาดตายอย่างผลกระทบต่อการจราจรหรือการใช้จ่ายภาษี ประชาชนเกินสมควร จนถึงเรื่องที่มีผลกระทบสำคัญต่อสาธารณะ เช่น การอิงเจ้าเพื่อแทรกแซงนโยบายและโครงการสำคัญ การโยกย้ายแต่งตั้งผู้มีอำนาจ และการเลือกข้างในความขัดแย้ง แต่สังคมไทยกลับรับรู้แต่ิอาเศียรวาทสดุดีและการถวายความจงรักภักดีอย่าง ตอแหล ภาวะเช่นนี้คือสังคมไทยหลอกตัวเอง ช่วยกันทำเป็นมองไม่เห็น หลอกซึ่งกันและกัน

    ยิ่งไปกว่านั้น นักลัทธิกษัตริย์นิยมกลับชักนำสังคมไทยให้หลอกตัวเองหนักเข้าไปอีกคือความ เชื่อว่าสถาบันกษัตริย์ไทยวิเศษสุดไม่เหมือนที่ใดในโลก เป็นสิ่งวิเศษที่คนไทยควรภูมิใจราวกับได้ขึ้นสวรรค์บนดิน ได้สัมผัสทิพยวิมานพิสดารกว่าใครในโลก สื่อมวลชนช่วยกล่อมสังคมไทยให้เคลิบเคลิ้มหลงใหลดุจตกอยู่ในภวังค์ของยา กล่อมประสาท ความเชื่อว่าสังคมไทยวิเศษสุดกว่าใครคือที่สุดของการหลอกลวงตัวเอง ไม่ต่างเลยกับนิทานฝรั่งเรื่อง The Emperor Has No Clothes

  7. แม้ว่าลัทธิกษัตริย์นิยมจะแผ่ซ่านมากมายขนาดไหนก็ตาม แม้ว่าการบงการควบคุมจะมากขนาดไหนก็ตาม ย่อมมีคนที่คิดต่างอยู่ดี สังคมไทยไม่ใช่สังคมปิดตาย ความคิดต่างมีทั้งผู้ที่รักเจ้าแต่พองาม รักด้วยเหตุผล มีทั้งผู้ที่ไม่ยินดียินร้ายกับสถาบันกษัตริย์ และมีคนไม่รักเจ้าแต่ไม่เคยคิดล้มเจ้าเพราะเคารพผู้อื่น การที่คนเหล่านี้คิดแตกต่างจากความเชื่อที่ครอบงำอยู่ได้ มักต้องอาศัยความใคร่ครวญ เหตุผล ข้อมูล และวิจารณญาณที่มากกว่าการเชื่อตามๆกันทำตามๆกัน

    คนที่คิดต่างจากลัทธิกษัตริย์นิยมมีมาทุกยุคสมัยตั้งแต่สมัยสมบูรณาญา สิทธิราชย์ หลัง 2475 และภายใต้ Hyper-royalism แต่ข้อสังเกตสำคัญมากก็คือ ก่อนการรัฐประหาร 2549 คนที่คิดต่างมักเป็นผลของอุดมการณ์ทางการเมืองบางอย่าง เช่น นิยมเก็กเหม็ง สังคมนิยม มาร์กซิสม์ หรือเป็นเสรีนิยมที่ยึดมั่นว่าคนเราควรเท่าเทียมกัน แต่คนที่คิดต่างหลัง 2549 คือผลผลิตของ Hyper-royalism นั่นเอง กล่าวคือพวกเขาถูกทำร้าย ถูกละเมิดสิทธิเสียง และลงท้ายถึงขนาดถูกฆาตกรรมกลางเมืองหลวงโดยพวกกษัตริย์นิยม จึงเกิดปฎิกิริยาตอบโต้ลัทธิกษัตริย์นิยม ครั้นคนเหล่านี้ตื่นพ้นจากภวังค์กล่อมประสาทของ Hyper-royalism ไม่ยากเลยที่เขาจะ “ตาสว่าง” ตระหนักถึงการกระทำและผลของ Hyper-royalism ที่กล่าวมาข้างต้น

    Hyper-royalism เองนั่นแหละเป็นสาเหตุและผู้สร้างปรากฏการณ์ “ตาสว่าง”

    ผู้ที่สมาทานลัทธิการเมืองใดๆที่เคยท้าทายลัทธิกษัตริย์นิยมไม่เคยสามารถ ทำได้ถึงขนาดนี้มาก่อนเลย ทักษิณก็ทำไม่ได้และหากเขาบงการทุกอย่างจริงอย่างที่ศัตรูของเขากล่าวหา คงไม่มีทางเกิดปรากฏการณ์ตาสว่างอย่างที่เป็นอยู่ เพราะคงจะมีแต่คนที่กราบกรานขอให้พวกกษัตริย์นิยมยอมให้อภัย

  8. เราอาจกล่าวได้ว่า มีวิกฤติอย่างหนึ่งในสังคมไทยที่ชัดแจ้งตำตาแต่คนไทยยังพยายามหลอกตัวเอง แถมพยายามปฎิเสธวิกฤตินี้ด้วยการไล่ล่าปราบปรามคนที่คิดต่างหรือจงรักภักดี ไม่เท่ามาตรฐานของ Hyper-royalism นั่นคือ วิกฤติของความจงรักภักดี

    Hyper-royalism ที่ครอบงำสังคมไทยมานานกว่า 40 ปีกำลังเผชิญวิกฤติอย่างหนัก ภายใต้สภาวะนี้เอง มาตรา 112 จึงถูกนำมาใช้อย่างเข้มข้นยิ่งกว่าครั้งใดในประวัติศาสตร์ ปัญหามีอยู่ว่า การไล่ล่าทำร้ายคนที่คิดต่างจะสำเร็จเมื่อไร หรือจะยิ่งผลิตปฎิกิริยาสวนกลับต่อ Hyper-royalism มากขึ้นไปอีก

    วิกฤติของความจงรักภักดี เป็นปรากฎการณ์อีกอย่างที่มีสาเหตุมาจากระบอบสังคมการเมืองที่ฉุดรั้งขัดฝืนความเปลี่ยนแปลง

มาตรา 112 ภายใต้ Hyper-royalism

“กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ” มีมานานแล้ว รวมทั้งในยุคสมบูรณาญาสิทธิราชย์ แต่กฎหมายประเภทนี้กลับมีบทบาทมากน้อยเปลี่ยนไปตามบริบททางสังคมการเมือง

ภายใต้สมบูรณาญาสิทธิราชย์ กลับไม่มีการใช้กฎหมายนี้พร่ำเพรื่อนัก และไม่ใช่เครื่องมือบังคับควบคุมความคิดของคน ทั้งนี้มิใช่เพราะพระมหากรุณาธิคุณมากน้อยของพระมหากษัตริย์พระองค์ใด แต่เป็นเพราะระบอบการเมืองนั้นมีกลไกรัฐและกฎหมายอื่นในการควบคุมทางสังคม ตัวอย่างเช่น การละเมิดพระราชอำนาจย่อมถือว่าเป็นกบฎก็ได้ ความผิดฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพจึงมีความหมายเฉพาะจำกัดอยู่ที่การหมิ่น ประมาทองค์พระมหากษัตริย์ ไม่มากและไม่น้อยไปกว่านั้น และไม่มีนัยหรือผลกระทบทางการเมืองเท่าไรนัก

กฎหมายหมิ่นฯ เริ่มเป็นอาวุธทรงพลังก็ต่อเมื่อนักลัทธิกษัตริย์นิยมเอามาใช้เป็นเครื่อง มือเพื่อช่วยสถาปนาประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ โดยถือว่าความผิดนี้เป็นเรื่องความมั่นคงของชาติ

นัยสำคัญของประเด็นนี้มิได้อยู่ที่ว่าสถาบันกษัตริย์สำคัญของชาติหรือไม่ อย่างที่บางคนโต้เถียง เพราะมีเรื่องสำคัญต่อความมั่นคงของชาติอีกมากมายที่มิได้ถูกจัดอยู่ในหมวด ความมั่นคงของชาติ แต่เป็นเรื่องของกลไกทางกฎหมายและกระบวนการยุติธรรม กล่าวคือ จากการศึกษาของ David Streckfuss พบว่าภายใต้ระบอบเผด็จการอันยาวนานของไทย บรรดาความผิดเกี่ยวกับความมั่นคงถูกดำเนินการโดยกระบวนการยุติธรรมที่วิปลา ศผิดหลักการต่างจากการะบวนการยุติธรรมต่อความผิดอาญาอื่นๆ กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพซึ่งเป็นความผิดฐานหมิ่นประมาทประเภทหนึ่งกลับ อยู่ใต้กระบวนการยุติธรรมที่ผิดปกติต่างจากความผิดหมิ่นประมาทอื่นๆ ความผิดปกติเกิดจากกระบวนการยุติธรรมที่สยบต่ออำนาจและรับใช้อำนาจเป็นอา จินต์ แถมยึดเอาความเชื่อ ค่านิยม อุดมการณ์ และเหตุผลของรัฐซึ่งเต็มไปด้วยอคติคับแคบ มาเป็นมาตรฐานในการพิจารณาความถูกผิดคดีความมั่นคงเหล่านี้

กระบวนวิธีพิจารณาคดีความมั่นคงบิดเบี้ยวไปจากมาตรฐานของกระบวนการ ยุติธรรมปกติ ที่สำคัญได้แก่ มักถือว่าจำเลยกระทำความผิดร้ายแรงจนกว่าจำเลยจะพิสูจน์ได้ว่าตนบริสุทธิ์ ดังนั้นจึงมักไม่ให้ประกันตัว และภาระการพิสูจน์ตกอยู่กับจำเลยแทนที่จะตกอยู่กับฝ่ายโจทก์ นอกจากนี้ ปกติการพิสูจน์ความผิดอาญาต้องเคร่งครัดชัดเจน หากไม่ชัดเจนต้องยกประโยชน์ให้จำเลย แต่ในคดีความมั่นคงกลับมักตีความกฎหมายอย่างกว้างให้ครอบคลุมการกระทำที่ ต้องสงสัยแม้จะไม่ชัดเจนก็ตาม

กระบวนการยุติธรรมสำหรับความผิดตามมาตรา112 ก็ผิดปกติในทำนองเดียวกัน ตัวอย่างกรณี “อากง” คงช่วยอธิบายความผิดปกติได้ดี

  • เริ่มจากไม่ให้ประกันทั้งๆที่ยังไม่มีการพิสูจน์
  • ศาลยอมรับว่าฝ่ายโจทก์พิสูจน์ไม่ได้ว่าอากงกระทำความผิดแต่ศาลเชื่อว่าผู้กระทำผิดย่อมพยายามปกปิดความผิดไว้จึงทำให้พิสูจน์ยาก
  • โจทก์ไม่ต้องพิสูจน์ว่าอากงครอบครองเครื่องโทรศัพท์ในขณะเกิดการกระทำ ความผิด อากงเป็นฝ่ายต้องพิสูจน์ว่าเอาเครื่องไปซ่อม เมื่อพิสูจน์ไม่ได้ศาลจึงถือว่าไม่ได้เอาไปซ่อม
  • ไม่มีการพิสูจน์ว่าจำเลยกระทำการส่งข้อความหรือไม่ เพียงแค่พิสูจน์ว่าเป็นเจ้าของเครื่องและครอบครองเครื่องในขณะเกิดการกระทำ ความผิดก็พอ ผู้พิพากษายอมรับเองว่าเป็นหลักฐานแวดล้อมทั้งสิ้น (เราอาจเปรียบกับการเป็นเจ้าของรถที่ถูกนำไปโจรกรรมหรือเป็นเจ้าของอาวุธที่ ถูกเอาไปใช้ฆ่าคนตาย) ซึ่งในคดีอาญาปกติต้องมีการพิสูจน์ว่าเป็นผู้ลงมือกระทำความผิดด้วย แต่ในกรณีนี้กลับไม่จำเป็น

ความผิดปกติวิปลาศที่สำคัญที่สุดคือ เนื่องจากเป็นความผิดต่อความมั่นคงจึงเปิดให้ใครก็ตามที่พบเห็นการกระทำที่ สงสัยว่าเข้าข่ายความผิด สามารถแจ้งต่อเจ้าพนักงานได้ ต่างลิบลับจากคดีหมิ่นประมาททั่วไปซึ่งผู้เสียหายเท่านั้นจึงจะมีสิทธิฟ้อง ด้วยเหตุนี้เอง คอป.ของ ดร.คณิต ณ นคร ยังต้องพยายามหาทางออกเพื่อแก้ปมปัญหานี้ (แต่ คอป. มิได้เสนอให้แยกความผิดตามมาตรา 112 ออกมาตั้งเป็นหมวดต่างหากจากคดีความมั่นคง แต่ให้ถือว่าความผิดต่อความมั่นคงชนิดนี้ต้องให้อำนาจแก่ผู้เสียหายหรือ หน่วยงานที่รับผิดชอบแทนเท่านั้นเป็นผู้ฟ้อง)

มาตรา 112 ได้สร้างสมปมปัญหาแก่กระบวนการยุติธรรมอีกมากมายหลายประการ เช่นปัญหาขอบเขตอำนาจบังคับ ดังจะเห็นได้จากการลงโทษการกระทำที่เกิดนอกประเทศหรือไปสอบสวนในต่างประเทศ ปัญหาบทลงโทษที่สูงเกินเหมาะสมและหนักหนาสาหัสกว่าที่ใดในโลก

แต่ผู้สมาทาน Hyper-royalism ถือว่ามาตรา 112 เป็นบทบัญญัติศักดิ์สิทธิ์ ห้ามแก้ไขหรือแตะต้อง แม้จะกระทำตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญก็ตาม (แต่ถ้าแก้โดยคณะรัฐประหารที่เถลิงอำนาจหลังอาชญากรรมที่โหดร้ายกลับยอมรับ ได้) การถกถึยงไม่ต้องใช้เหตุผลหรือหลักวิชาใดๆ แต่ใช้ความเชื่อ ศรัทธา และโฆษณาชวนเชื่อ แม้แต่นักกฎหมายของพวกกษัตริย์นิยมก็ไม่จำเป็นต้องใช้หลักกฎหมาย และไม่ต้องเรียนรู้ประวัติศาสตร์ของกฎหมายนี้ในสังคมไทย ทำไมเป็นเช่นนั้น?

เพราะมาตรา 112 เป็นมากกว่ากฎหมายอาญามาตราหนึ่ง คือเป็นเครื่องมือบังคับควบคุมความคิดของลัทธิ Hyper-royalism สามารถใช้ได้หลายทาง ได้แก่ การลงโทษเพื่อขีดเส้นเป็นบรรทัดฐานว่าแค่ไหนเป็นความผิด การสร้างความกลัวทั้งในแง่กฏหมาย (เพราะโทษรุนแรงและกระบวนการผิดปกติ) และกลัวถูกสังคมลงโทษ ก่อให้เกิดการเซ็นเซอร์ตัวเอง ไปจนถึงใช้ปลุกความบ้าคลั่งไล่ล่าทำร้ายคนอื่นทั้งอย่างตักเตือนและอย่างโหด ร้ายทารุณ การใช้มาตรา 112 ยังเปลี่ยนไปตามเวลาด้วย เช่น แต่ก่อนชาวต่างชาติที่ทำผิดจะโดนเนรเทศทันทีโดยไม่จำคุก เพิ่งโดนจำคุกในระยะหลัง การใช้มาตรา 112 ในแบบล่าสุดระยะไม่กี่ปีที่ผ่านมาคือใช้ทำลายจิตวิญญาณ หมายถึงการใช้อย่างไร้ความปรานีจนกว่าจะยอมรับสารภาพ คือมักจับไว้ก่อน ไม่ให้ประกันตัว พิจารณาลับ ลงโทษรุนแรง แต่ให้ความหวังว่าจะพ้นคุกได้เร็วถ้ายอมรับสารภาพ จนหลายคนยอมแพ้ในที่สุด นี่คือการทำร้ายถึงจิตวิญญาณ หากต้องการอิสรภาพทางกายต้องยอมแพ้ราบคาบทางมโนสำนึก ชีวิตที่มีอิสระทางกายต้องขังจิตวิญญาณเสรีไว้ข้างในตลอดไป [7]

มาตรา 112 ถูกใช้ใน Hyper-royalism ช่วงแรก (2518-2520) ด้วยความกลัวคอมมิวนิสต์จะล้มล้างสถาบันกษัตริย์ แม้ปริมาณคดีไม่เท่าระยะไม่กี่ปีมานี้แต่ก็มากกว่าก่อนหน้านั้น ถูกใช้เป็นเครื่องมือสำคัญในการปราบปรามนักศึกษาปัญญาชนฝ่ายซ้ายในยุคนั้น ด้วยเหตุนี้คณะปฎิรูปขวาจัดหลัง 6 ตุลาจึงถือเป็นภารกิจต้องเพิ่มโทษความผิดตามมาตรา 112 อันเป็นปัญหาจนทุกวันนี้

เอาเข้าจริงมาตรา 112 ไม่ถูกนำมาใช้เท่าไรนักระหว่าง 2520 เศษถึง 2540 เศษซึ่งเป็นช่วงที่ Hyper-royalism เติบโตอย่างมาก คดีที่เกิดขึ้นจำนวนไม่มากนักมักไม่ผูกโยงกับความขัดแย้งทางการเมืองที่ สำคัญในขณะนั้นๆ ที่เป็นเช่นนี้น่าจะเป็นเพราะการสถาปนาอำนาจนำของประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ใน ระยะนั้นเป็นการแข่งขันกับกองทัพซึ่งอ้างอิงสถาบันกษัตริย์้เป็นแหล่งอำนาจ เช่นกัน ทั้งยังเป็นความขัดแย้งกันในหมู่ “ชั้นบน” เหนือระบอบประชาธิปไตยด้วยกัน ดังนั้น ประเด็นเรื่องความขัดแย้งระหว่างสถาบันกษัตริย์กับประชาธิปไตยจึงไม่เกิด ขึ้น แม้แต่ในไม่กี่กรณีที่การแข่งขันกับกองทัพถึงจุดที่น่าวิตก ก็ไม่เคยต้องยกประเด็นความขัดแย้งระหว่างสถาบันกษัตริย์กับประชาธิปไตยขึ้น มา ตลอดช่วงดังกล่าว Hyper-royalism ขยายตัวเติบโตได้โดยแทบไม่ปรากฎผู้ทัดทานวิพากษ์วิจารณ์ มีแต่แข่งกันอวดความจงรักภักดี จึงไม่ต้องใช้มาตรา 112

การใช้มาตรา 112 เป็นอาวุธบ่อยครั้งจนเป็นประเด็นในขณะนี้ เกิดขึ้นท่ามกลางวิกฤติความจงรักภักดีดังได้กล่าวมาแล้ว เมื่อมีผู้คิดต่าง วิพากษ์วิจารณ์ หรือปฏิเสธ Hyper-royalism มากขึ้นฝ่ายกษัตริย์นิยมทั้งกลไกรัฐและในประชาสังคมจึงเอามาตรา 112 เป็นอาวุธปกป้องลัทธิความเชื่อของตนเองและปกป้องระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์

จะแก้ ไม่แก้ แก้แค่ไหนอย่างไร หรือควรยกเลิกไปเสียเลย จึงมิใช่แค่ปัญหาเทคนิคทางกฎหมายเท่านั้น แต่เป็นส่วนหนึ่งของความขัดแย้งที่ใหญ่โตกว่านั้นมาก และเป็นความขัดแย้งที่มีลักษณะเฉพาะของปัจจุบันแต่จะส่งผลมหาศาลต่ออนาคตของ สถาบันกษัตริย์และระบอบประชาธิปไตยของไทย

ถ้าหากผู้สมาทาน Hyper-royalism ต้องการยืนยันรักษามาตราศักดิ์สิทธิ์ หวังรักษาระบอบประชาธิปไตยอำมาตย์ไว้ชั่วนิรันดร์ ก็จะยิ่งผลักให้สถาบันกษัตริย์กับประชาธิปไตยขัดแย้งกันมากยิ่งขึ้น เพราะมาตรา 112 ได้กลายเป็นอาวุธในการฉุดรั้งขัดฝืนความเปลี่ยนแปลง

แต่หากไม่อยากให้อันตรายต่อสถาบันกษัตริย์และสังคมไทยสะสมมากไปกว่านี้ ต้องหาทางแก้ความขัดแย้งระหว่างสถาบันกษัตริย์กับระบอบประชาธิปไตย นิติราษฎร์ได้เสนอทางออกหนึ่งไว้ให้แล้วด้วยเจตนาดี ไม่อยากเห็นความขัดแย้งไปถึงจุดที่ทุกคนต้องสลดใจ

นิติราษฎร์และคณะกรรมการรณรงค์แก้ไขมาตรา 112 สามารถเอาตัวเองออกจากความเจ็บปวดในปัจจุบันได้อย่างสบายๆ แต่พวกเขายอมเจ็บตัวเพื่อช่วยหาทางออกแก่สังคมไทย แต่พวกลัทธิกษัตริย์นิยมกลับไม่เห็นความน่าสมเพชและความอับจนของตนเอง

ในอนาคตประวัติศาสตร์จะบันทึกว่า เป็นความผิดพลาดมหันต์ครั้งประวัติศาสตร์ที่ไม่ฟังนิติราษฎร์และครก. 112 แถมยังผลักไสทำร้ายความปรารถนาดีของพวกเขา

ความวิปลาศของอนารยธรรม

ในระยะที่ผ่านมามีคำกล่าวและปราการณ์มากมายที่สะท้อนความวิปลาศในสังคม ไทย ทุกปรากฎการณ์ที่จะยกเป็นตัวอย่างต่อไปนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นในสังคมอารยะ แต่สังคมไทยกลับไม่รู้สึก ไม่ได้เห็นเป็นความผิดปกติแต่อย่างใด

เหตุที่ต้องคิดเทียบกับสังคมอารยะเพราะสังคมไทยเติบโตถึงทุกวันนี้ได้ ด้วยการปรับตัวให้เข้ากับอารยธรรมของโลก เราเข้าใจประวัติศาสตร์ครึ่งเดียวมาตลอดว่าสยามได้รับการยอมรับจากประชาคม โลกเพราะเราเป็นไม่ตกเป็นเมืองขึ้น แท้ที่จริงสยามที่เป็นเอกราชยังไม่ได้รับการยอมรับจนกระทั่งสยามได้พิสูจน์ ว่าตนมีอารยธรรม ผู้ดีกรุงรัตนโกสินทร์ทั้งหลายเข้าใจข้อนี้ดี

ขอบอกว่าโลกกำลังจับตามองอารยธรรมของสังคมไทยด้วยความเหนื่อยหย่าย ข้อท้วงติงจากนานาชาติเกี่ยวกับมาตรา 112 ที่ผ่านมานับว่าเบากว่าความรู้สึกที่แท้จริงที่สังคมอารยะมีต่อกรณีนี้อยู่ มาก

ตัวอย่างที่ 1 มหาวิทยาลัยที่รับก้านธูปถูกตั้งคำถาม ถูกตำหนิ แถมมีคนตามล้างตามเรียกร้องให้ธรรมศาสตร์ไล่เด็กออกไป แต่มหาวิทยาลัยที่ปฎิเสธก้านธูปเพียงเพราะความคิดของเธอกลับไม่ถูกสอบสวน ไม่ถูกลงโทษ ไม่โดนสังคมประณามด้วยซ้ำไป ในสังคมอารยะอื่นๆ การกระทำผิดๆเช่นนี้เคยเกิดมาแล้ว เช่นในยุคแมคคาร์ธีหรือยุคล่าแม่มดสมัยใหม่ กลายเป็นรอยด่างทางประวัติศาสตร์ที่น่ารังเกียจ จึงไม่มีทางเกิดในยุคนี้อีก ในสังคมอารยะอื่นๆอาจารย์ที่ฟ้องนักศึกษาเพียงเพราะความคิดต่างควรถูกไล่ออก เพราะเป็นการกระทำที่น่ารังเกียจ ละเมิดจรรยาบรรณของนักวิชาการอย่างไม่ควรให้อภัย แต่สังคมไทยเฉย แถมกลับลงโทษเหยื่อ

ตัวอย่างที่ 2 การออกมาขับไล่คนที่ไม่สมาทานลัทธิ Hyper-royalism ให้ออกนอกประเทศ

พฤติกรรมแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นในอารยสังคม เพราะเป็นการกระทำที่โง่เขลาน่าสมเพชสิ้นดี เอาอะไรมาเป็นเหตุผลขับไล่คนที่คิดต่างจากลัทธิของตัวออกนอกประเทศที่เขา เป็นเจ้าของ

ในอารยประเทศ คนที่ขับไล่ผู้คิดต่างออกนอกประเทศจะถูกด่าประณามและถูกเรียกร้องให้ขอโทษ ยิ่งถ้าคนพูดเป็นผุ้บัญชาการทหารยิ่งเป็นความผิด 2 ชั้นเพราะเขาไม่มีสิทธิให้ความเห็นทางการเมืองตราบที่ยังอยู่ในอำนาจ เขาไม่มีเสรีภาพให้ความเห็นทางการเมือง ถ้าอยากทำก็ออกจากอำนาจเสียก่อน ถ้าเกิดขึ้นในประเทศประชาธิปไตย เขาถูกปลดไปแล้วอย่างแน่นอน

แต่สังคมไทยไม่ว่าอะไร แถมนักข่าวยังป้อนคำถามการเมืองให้ขุนทหารตลอดเวลา

ตัวอย่างที่ 3 คำกล่าวประเภท “พ่อแม่ไม่สั่งสอน” สะท้อนจิตใจและรสนิยมต่ำของผู้พูด ยิ่งเป็นสื่อมวลชนที่มีผู้ฟังมากมาย ในอารยสังคมเขาจะถูกประณาม ถูกเรียกร้องให้ขอโทษหรือถูกถอดรายการเพราะถือเป็นความไม่รับผิดชอบต่อสังคม คำกล่าวที่รุนแรงน้อยกว่านี้ยังโดนปลดออกจากผังรายการมาแล้วหลายราย แต่สังคมไทยเฉย

ตัวอย่างที่ 4 เมื่อนิติราษฎร์ถูกขู่ ถูกทำร้ายหยาบคายด้วยวาจา ถูกคุกคามโจ่งแจ้งเปิดเผย นิติราษฎร์จึงถูกลงโทษจากสังคมและถูกจำกัดพื้นที่ ถูกเรียกร้องให้สอบสวน ให้ลงโทษทางวินัย

ในอารยสังคม เขาเรียกร้องอาการทำนองนี้ว่าการลงโทษเหยื่อที่ถูกข่มขืนเพื่อป้องกันไม่ให้ เกิดการข่มชืน ในอารยสังคม ไม่ว่าหญิงคนนั้นจะแต่งกายอย่างไรย่อมไม่ใช่เหตุของการข่มชืน ต้องลงโทษและกำราบผู้คุกคามทำร้ายคนอื่นเท่านั้น

แต่มหาวิทยาลัยของไทยและสื่อมวลชนรุมกระหน่ำโจมตีเหยื่อผู้ถูกทำร้าย ยังดีที่อธิการบดีออกมายืนยันว่าไม่มีความผิด ไม่มีการสอบสวน ไม่มีการลงโทษทางวินัย แต่ผู้เขียนสลดใจอยู่ดีที่ไม่มีใครออกมาเตือนสติสังคมไทยว่า การเรียกร้องให้สอบสวนลงโทษทางวินัยเป็นเรื่องวิปลาศวิปริตสิ้นดี

ถ้าวัฒนธรรมพิเศษอย่างไทยเป็นใหญ่ในโลก ป่านนี้ Salman Rushdie คงถูกลากคอออกมาตัดหัวไปแล้ว

โปรดตระหนักว่า ความวิปริตเช่นนี้มีอยู่ในสังคมไทยมานานแล้ว เพราะนี่คือเชื้อมูลของการที่คนจำนวนมากยืนดูการแขวนคอ เผาทั้งเป็น ตอกอกในที่สาธารณะได้โดยไม่เข้าช่วยเหลือยับยั้ง ความวิปริตข้อนี้มีมูลเหตุเดียวกันกับความพึงพอใจขณะดูเก้าอี้ฟาดร่างไร้ ชีวิตบนปลายบ่วงเชือก

ตัวอย่างที่ 5 จนป่านนี้ยังมีปัญญาชนวิปริตเรียกร้องให้ทหารออกมาทำรัฐประหารอยู่อีก

ยังมีการให้พฤติกรรมคำกล่าววิปลาศอีกมากมายในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา บางข้อยากขึ้นนิดที่จะอธิบายว่าทำไมจึงวิปลาศ แต่หากคิดให้ดีจะพบว่าตลกและไร้เดียงสา อาทิเช่น คำกล่าวที่ว่า “อย่าละเมิดเสรีภาพของในหลวง” หรือข้อเขียน 2 ครั้ง ของนักเขียนใหญ่รายหนึ่งที่ว่า “ขอพื้นที่ให้คนที่ศรัทธาอย่างแท้จริงบ้าง” ทั้งๆที่ท่านมีพื้นที่ทั่วประเทศไทย ทั้งในธรรมศาสตร์ ราบ 11 และราชประสงค์ ในเขตราชการและเขตพระราชวัง แต่คนที่ขอใช้เหตุผลอย่างบริสุทธิ์ใจกลับถูกคุกคามทำร้าย ถูกปิดกั้นพื้นที่ และถูกขอคืนพื้นที่ด้วยกระสุนจริง

เวลาได้ยินได้พบเห็นความวิปลาศพรรค์นี้ ผู้เขียนมักนึกถึงตำนานเกี่ยวกับการปฎิวัติฝรั่งเศสที่เล่าว่า พระนางมารี อังตัวเนต บอกแก่คนยากจนว่า “หากไม่มีขนมปัง แล้วทำไม่กินเค็ก” เรื่องนี้ไม่ใช่ความจริงแต่ตำนานยืนยงตลอดมาเพื่อสะท้อนความวิปริตของสังคม ฝรั่งเศสก่อนการปฎิวัติซึ่ง ราชสำนักและพวกกษัตริย์นิยมขังตัวเองอยู่ในโลกของตนโดยไม่เข้าใจความเปลี่ยน แปลงที่กำลังเกิดขึ้น ตำนานคำพูดของพระนางเป็นเรื่องตลกทำนองเดียวกับตลกวิปลาศที่กำลังเกิดขึ้นใน สังคมไทยช่วงนี้

อีก 50 ปีข้างหน้าประวัติศาสตร์อาจจะบันทึกความผิดปกติของสังคมไทยปัจจุบันโดยจดจำ ความวิปลาศที่ยกตัวอย่างมาจนเป็นตำนาน เช่น คำกล่าวที่ว่า “อย่าละเมิดเสรีภาพของในหลวง”

ความวิปลาศผิดจากอารยสังคมเหล่านี้สะท้อนอะไร?

คำตอบที่ 1 สะท้อนว่าสังคมไทยมีลักษณะพิเศษ อย่างที่ปัญญาชนลัทธิกษัตริย์นิยมมักอ้างเสมอๆ พิเศษเสียจนการใช้เหตุผล จรรยาบรรณ มาตรฐานตามปกติของอารยสังคม เอามาใช้กับสังคมไทยไม่ได้ พวกเขากล่าวเสมอว่าความสัมพันธ์ระหว่างพระมหากษัตริย์กับพสกนิกรไทยพิเศษไม่ มีที่ใดเหมือนและอาจเข้าใจยากสำหรับชาวต่างชาติ หมายความว่าพิเศษจนต้องยุติการใช้เหตุผล ยุติอารยธรรมตามปกติ ยุติมนุษยธรรมปกติ และต้องใช้ความเชื่อ ศรัทธาเหนือเหตุผล หรือเหตุผลวิปลาศ กลับหัวกลับหาง ปล่อยให้กระบวนการยุติธรรมผิดปกติดำเนินต่อไป เช่นนั้นหรือ

คำตอบที่ 2 สะท้อนว่าสังคมไทยป่วยหนัก ป่วยหนักมากจนหลง จนหลอกตัวเองไม่รู้ว่ากำลังป่วย ป่วยจนยอมถลำลึกลงไปในวิถีทางฝืนความเปลี่ยนแปลง แต่กลับละเมอว่าทุกอย่างยังคงดีเหมือนเดิม ป่วยจนอธิบายหาเหตุผลไม่ได้ก็อ้างว่าเป็นลักษณะพิเศษ สำนวนปัจจุบันเรียกว่า “ไปไม่เป็น” แต่สังคมไทยกลับเชื่ออย่างภาคภูมิใจ

อาการวิปลาศอย่างที่กล่าวมายังสะท้อนด้วยว่าสังคมไทยไม่มีภูมิคุ้มกันที่แข็งแกร่งพอ นั่นคือ วัฒนธรรมทางปัญญาตกต่ำ

เราเถียงกันด้วยเหตุผลไม่ค่อยได้ไกลเพราะเราอยู่กันด้วยความเชื่อกับด้วย ความสัมพันธ์ส่วนบุคคล เรากลัวคนคิดเป็น เราไม่ชอบปัจเจกชนที่กล้าคิด เป็นอิสระ เรากลัวคนที่คิดนอกกรอบ

ความอ่อนแอทางปัญญา สะท้อนออกมาในสองวงการที่คุณภาพต่ำอย่างน่าวิตก คือ ระบบการศึกษาและสื่อมวลชน แต่ขออนุญาตไม่อภิปรายปัญหาในวงการทั้งสองในที่นี้เพราะเป็นปัญหาใหญ่เกินไป

แต่ที่เน้น 2 วิชาชีพนี้เพราะมีบทบาทสำคัญต่อการสร้างปัญญาที่จะช่วยให้สังคมรู้จักคิด ฝ่าการเปลี่ยนแปลงอย่างมีสติและความรู้ หรือสรัางปัญหา กล่อมประสาทตอแหลหลอกลวงตัวเองจาสายเกินการณ์ (อีกเหตุผลเพราะเป็นวิชาชีพที่ผู้เขียนพอรู้จักมากหน่อย อย่างน้อยผู้เขียนก็พอรู้ว่ามหาวิทยาลัยและวงวิชาการที่ดีมีมาตรฐานสูงเป็น อย่างไร) ความตกต่ำของวิชาชีพทางปัญญาเป็นเหตุหนึ่งของความวิปลาศยามสังคมเผชิญความ เปลี่ยนแปลงแล้วเอาแต่ขัดฝืนฉุดรั้ง ในทางกลับกัน ครั้นความวิปริตวิปลาศเหล่านี้เกิดจนเป็นปกติ ผู้คนไม่รู้สึกอะไร ไม่ถูกทัดทาน ไม่ต้องขอโทษ ไม่ถูกปลด ไม่ถูกสอบสวน มาตรฐานทางการเมืองก็ไม่ต้องรับผิด ความไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีพรรค์นี้เองที่มีส่วนทำให้มาตรฐานและจรรยาบรรณ ของวงวิชาการและสื่อมวลชนตกต่ำอย่างน่าวิตก

บ่อยครั้งผู้เขียนรู้สึกเหมือนสังคมไทยอยู่ในยุคของกาลิเลโอ ในยุคนั้นอำนาจอยู่กับศาสนจักรที่ยึดมั่นในความรู้ความคิดผิดๆ ห้ามกาลิเลโอเผยแพร่ความรู้ใหม่ที่ถูกต้องซึ่งต่อมามีผลต่อการปฎิวัติวิทยา ศาสตร์ขนานใหญ่ในประวัติศาสตร์โลก เพราะสิ่งที่กาลิเลโอเสนอขัดแย้งกับความเชื่อและศรัทธาของผู้มีอำนาจและ สังคมในขณะนั้น

กาลิเลโอไม่มีโอกาสอยู่ดูชัยชนะของเขา มนุษยชาติที่โหดร้ายเป็นหนี้บุญคุณเขาแต่ไม่เคยสามารถกล่าวขอโทษเขาได้ต่อหน้า

มนุษย์เราโหดร้ายและขลาดเขลาพอที่จะทำอย่างนี้เป็นประจำ เพราะมนุษย์ปกติมักสายตาสั้น มองโลกแคบ ยิ่งสังคมที่ขาดวุฒิภาวะทางปัญญายิ่งขลาดเขลาเกินกว่าจะมองเห็นความเป็น อนิจจังของสังคม กลัวการเปลี่ยนแปลง หลงยึดมั่นถือมั่นกับเทวรูปศักดิ์สิทธิ์ที่เขาเชื่อว่าไม่มีทางเปลี่ยนแปลง จนไม่สามารถเข้าใจความเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา อคติอวิชชาทำให้เขาคับแคบ ลุ่มหลงตัวเองว่าพิเศษกว่าใครอื่นจนสามารถหยุดยั้งความเปลี่ยนแปลงไว้ได้

คนพวกนี้จะถูกบันทึกในประวัติศาสตร์อย่างน่าสงสารว่าเป็นผู้ฉุดรั้งขัด ฝืนความเปลี่ยนแปลงจนก่อให้เกิดความเสียหายอย่างที่ไม่น่าต้องเกิดขึ้น ไม่ว่าในเหตุการณ์ 14 ตุลา 2516 6 ตุลา 2519 พฤษภา 2535 เมษา–พฤษภา 2553 และอีกหลายเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิด

ในท้ายที่สุด

ณ ปลายรัชกาลที่ 9 แห่งราชวงค์จักรี สังคมไทยกำลังเผชิญปัญหาหนักหน่วงอย่างน้อย 4 ประการที่สำคัญไม่แพ้กันทั้งนั้น คือ

  1. รัฐธรรมนูญ คือ เรื่องของกรอบกติกาทางการเมืองที่จะเอื้ออำนวยหรือยิ่งขัดฝืนความเปลี่ยนแปลง
  2. ความขัดแย้งชายแดนภาคใต้และปัญหาการกระจายอำนาจทั่วทั้งประเทศ คือเรื่องรูปการของรัฐที่ปรับตัวน้อยเกินไปหรือแทบไม่ปรับโดยพื้นฐานมา ตั้งแต่ 100 กว่าปีก่อน
  3. โศกนาฎกรรมเมื่อเดือน เมษา-พฤษภา 2553 และอาชญากรรมของรัฐอีกหลายครั้งในอดีตรวมถึงการปราบปรามในชายแดนภายใต้ด้วย นี่เป็นปัญหาความยุติธรรม ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญที่สุดของความสัมพันธ์ราบรื่นในสังคม
  4. มาตรา 112 เป็นกุญแจไขประตูไปสู่การเผชิญปัญหาที่ตกค้างมาตั้งแต่ยุคสมบูรณาญาสิทธิ ราชย์ นั่นคือ ปัญหาบาทบาทสถานะของสถาบันกษัตริย์ในระบอบประชาธิปไตยควรเป็นอย่างไร

ปัญหาทั้งหมดนี้ต้องแก้ด้วยความหนักแน่น สติ และปัญญา ไม่ใช่ด้วยโฆษณาชวนเชื่อหรือใส่ร้ายป้ายสีอย่างขาดความรับผิดชอบ ขอสื่อมวลชนแค่ทำตามจรรยาบรรณ อย่าสุมไฟ

เราต้องการวุฒิภาวะทางปัญญาและการเมืองที่จะคุยกันอย่างอารยชน มิใช่แข่งกันแสดงความจงรักภักดีอย่างขาดสติ

กรุณาคิดถึงอนาคต มิใช่แค่การเมืองระยะสั้นๆ

สังคมไทยที่พึงปรารถนาควรใจกว้าง อยู่ร่วมกันได้ไม่ว่าคิดแตกต่างกันขนาดไหน ในที่นี้หมายถึงคนที่รักเจ้าไม่เท่ากัน ในแบบต่างๆกัน และคนที่ไม่ยินดียินร้าย หรือคนที่ไม่รักเจ้าเลยก็ตาม ตราบเท่าที่เขาไม่ใช้ความรุนแรงบังคับข่มเหงใครหรือก่อให้เกิดการเปลี่ยน แปลงระบอบการเมืองด้วยความรุนแรง

ไม่ใช่สังคมภายใต้ Hyper-royalism ที่เที่ยวไล่ล่าปราบปรามคนที่คิดต่าง

หลังรัฐประหาร 2549 ผู้เขียนเคยสงสัยว่า “ฤานี่จะเป็นอภิชนาธิปไตยชบวนสุดท้าย”

ในขณะนั้นผู้เขียนมิได้เข้าใจภาพใหญ่ของการเปลี่ยนแปลงอย่างที่เสนอใน วันนี้ ผู้เขียนเพียงแต่เห็นปรากฎการณ์ที่พวกกษัตริย์นิยมทิ้งไพ่สำคัญๆออกมาบนโต๊ะ จนหมดหน้า

ถึงวันนี้ผู้เขียนยังขอชวนคิดเช่นเดิมว่า “ฤานี่จะเป็นอภิชนาธิปไตยขบวนสุดท้าย”

ผู้เขียนไม่ทราบว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตอันใกล้ ผู้เขียนไม่ทราบจริงๆว่าจะเป็นขบวนสุดท้ายหรือไม่เป็น แต่ค่อนข้างมั่นใจว่า อีก 50 ปีข้างหน้า ประวัติศาสตร์จะย้อนมองมายังปัจจุบัน จะเห็นมูลเหตุของวิกฤติ 3 ประการใหญ่ดังที่กล่าวมา จะเห็นว่าวิกฤติของระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์เกิดจากความสำเร็จย้อนกลับมา ท้าทายระบอบดังกล่าวเสียเอง จะเห็นความไม่สามารถปรับตัวอันเกิดจาก Hyper-royalism และจะบันทึกความพยายามของคนจำนวนหนึ่งรวมทั้งนิติราษฎร์และครก.112 ที่จะหาทางออกแก่สังคมไทยด้วยความปรารถนาดี

แต่ผู้เขียนไม่ทราบว่า ลงท้ายระบอบการเมืองปัจจุบันปรับตัวสำเร็จหรือไม่ อันตรายที่แท้จริงอันเกิดจากการฉุดรั้งขัดฝืนความเปลี่ยนแปลงจะถูกถอดชนวน ทันกาลหรือจะดึงดันไปถึงจุดสุดท้ายของอภิชนาธิปไตยขบวนนี้

สังคมไทยจะยอมปลดล็อค เปิดประตู แล้วเดินเข้าสู่ประตูของการปรับตัวหรือไม่ นิติราษฎร์ และ ครก. 112 ช่วยเสนอทางปลดล็อคให้ทางหนึ่งแล้ว

เราท่านทุกคนมีส่วนในการตัดสินใจเพื่ออนาคตของสังคมไทย และลูกหลานของเรา

อ้างอิง:

[1] พวก กษัตริย์นิยม หมายถึงใครก็ตามที่อิงสถาบันกษัตริย์เป็นความชอบธรรมหรือเป็นแหล่งที่มาของ อำนาจตน พวกนี้มีมากมายเป็นเครือข่าย (network) มีทั้งสามัญชนและผู้ที่มีเชื้อสายเจ้า
[2] คำ ว่า สถาบันกษัตริย์ พระมหากษัตริย์ ที่จะใช้ในบทความนี้ ถ้ากล่าวถึงของไทยใน 40-50 ปีที่ผ่านมาจะแยกไม่ออกระหว่างสถายันกับบุคคล เพราะองค์พระมหากษัตริยืกลายเป็นปัจจัยหลักของความเป็นสถายันจนความหมายทั้ง 2 ด้าน ปนเปกันอยู่ตลอดเวลา
[3] ผู้ เขียนยังหาคำแปลที่เหมาะสมไม่ได้ คำว่าคลั่งเจ้าน่าจะใช้กับ Ultra-rayalism ซึ่งน่าจะหมายถึงคนจำนวนหนึ่งที่ขยันขันแข็งกับการโจมตีล่าทำร้ายผู้ที่คิด ต่าง แต่ Hyper-royalism เป็นภาวะที่เกิดขึ้นทั่วทั้งสังคมและผู้คนจำนวนมหาศาลยอมรับเข้าร่วม ผู้เขียนเคยใช้คำแปลว่า “กษัตริย์นิยมล้นเกิน” ซึ่งยังน่าจะใช้ได้อยู่ แต่ประดักประเดิดทั้งภาษาพูดและภาษาเขียน
[4] สถาบันกษัตริย์สมัยใหม่ฟื้นความศักดิ์สิทธิ์สูงมากขึ้นมาได้อย่างไรยังต้องการการศึกษาและคำอธิบายมากกว่านี้
[5]

ปริศนา สำคัญอีกข้อของ Hyper-royalism กล่าวคือ สังคมไทยเป็นสังคมเปิด ต่างจากประเทศปิดอย่างเกาหลีเหนือหรือพม่าตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา สังคมไทยมีเสรีภาพในการเข้าถึงข่าวสารภายนอกและในประเทศพอสมควร มิได้ถูกตรวจสอบปิดกั้นเข้มข้นอย่างประเทศเผด็จการเบ็ดเสร็จ มีเสรีภาพในการบริโภคเต็มที่ มีเสรีภาพทางธุรกิจ และสร้างโอกาสใหม่ๆของปัจเจกชนมากพอสมควร

แต่ทำไมสภาวะ Hyper-royalism จึงเกิดขึ้นควบคู่กันได้ ?

ทำไมสังคมค่อนข้างเปิดจึงเกิดสภาวะทำนอง 1984 ได้ในมิติที่เกี่ยวกับสถาบันพระมหากษัตริย์? (หมายถึงหนังสือ Nineteen Eighteen Four ของ George Orwell)

คำตอบเบื้องต้นก็คือ Hyper-royalism กลายเป็นลัทธิความเชื่อ หรือ religiosity ที่เป็นระบบแข็งแกร่งในตัวเอง ในบางแง่กลับแข็งแกร่งกว่าศาสนาเสียอีก กลายเป็น cult/occult ประเภทหนึ่ง การทำความเข้าใจให้ได้ดีต้องไม่ใช้เพียงวิธีวิเคราะห์ทางการเมืองเท่านั้น แต่ต้องดูระบบศรัทธาความเชื่อที่เหนือการพิสูจน์หรือเหตุผล ดูพิธีกรรมและระบบคิดของลัทธินี้ในตัวมันเองไม่ว่าจะไร้เหตุผลสักเพียงไหนก็ ตาม รวมถึงบทลงโทษทั้งทางสังคมด้วย

ภายใต้สังคมเปิด ลัทธิความเชื่อเช่นนี้กลายเป็นกำแพงที่สมาชิกในสังคมนั้นก่อขึ้น ล้อมรอบตัวเอง ทำนองเดียวกับที่คนเราไม่เปลี่ยนศาสนาความเชื่อกันง่ายนัก แถมยังส่งต่อไปยังรุ่นลูกหลานได้ด้วย จนกว่าจะมีเหตุที่กระทบกับตัวตนเดิมอย่างแรง

[6] Hyper-royalism ระลอกนี้ผูกพันใกล้ชิดกับ “ทัศนาวัฒนธรรม” (visual culture) กล่าวคือลักษณะที่กล่าวมาทั้งหมดเกี่ยวพันกับเทคโนโลยี่และวัฒนธรรมของการดู รับรู้ด้วยสายตาประมวลขึ้นเป็นความรู้ด้วยภาพและการมอง เช่น การแสดงและพิธีกรรมในที่สาธารณะ พระราชพิธีอลังการ์ และบทบาทของโทรทัศน์ ข้อสังเกตนี้มีผู้เริ่มเสนอไว้บ้างแล้ว แต่คงต้องศึกษาให้มากกว่านี้ ในที่นี้ขอทดลองเสนอเพียงว่าความสำเร็จของ Hyper-royalism เกี่ยวพันกับเทคโนโลยี่และทัศนาวัฒนธรรม ซึ่งไม่มีหรือยังไม่พัฒนาก่อนหน้านั้น
[7] นี่คือวิธิการเดียวกันกับที่ Big Brother ใช้กำจัดขบถทางความคิดใน 1984

Comments

Great story:

Great story: http://www.youtube.com/watch?v=jUfxZno8wdw

hyper-liberal นิติราษฏร์ ครก

hyper-liberal นิติราษฏร์ ครก จงอย่ามองแค่ด้านเดียวความเป็นเผด็จการมันมีหลายรูปแบบทั้งนายทุน
ทหาร 2475 เป็นต้นมาอำนาจอันแท้จริงตรงอยู่กับคนไม่กี่คนในคณะราษฏร์ ในรูปแบบทหาร2476-2488 เพราะกษัตริย์ไม่ได้อยู่ในประเทศไทยเลย อีกทั้งทรงไม่ได้มีพระราชอำนาจอะไรเลย นอกจากทรงมีอำนาจยับยั้งกฎหมายก็เท่านั้น ตามพระราชอำนาจในรัฐธรรมนูญทุกฉบับ
hyperliberal เสนออะไรที่มันแตกต่างหน่อยทั้งการตรวจสอบนักการเมืองขี้ฉ้อในเสื้อคลุมประชาธิปไตย
ที่อ้างว่ามาจากการเลือกตั้ง ว่าทำยังไงไม่ให้ทหารอ้างว่าการตรวจสอบcorruptionไม่ได้ผลมีการแทรกแซงองค์กรตรวจสอบ จึงเป็นเหตุให้ coup d' etat บ่อยครั้ง อย่าเป็นเหมือน ดร กลับกลอก จากเยอรมัน นามว่าวรเจี้ยก ละ เพราะเสนอหลักที่ให้องค์กรตรวจสอบต้องปลอดจากนักการเมืองแต่เหตุฉไหน ปี2555 กลับบอกให้ศาลมาจากการแต่งตั้งของคณะรัฐมนตรี กลับไปกลับมา
คำถามที่ “วรเจตน์ 2555” ต้องตอบ “วรเจตน์ 2547

นายคำนูณ สิทธิสมาน สมาชิกวุฒิสภา ได้เขียนข้อความในเฟสบุ๊คส่วนตัวเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2555 ต่อกรณีข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์เอาไว้อย่างน่าสนใจว่า:

“การเสนอแต่ด้านปฏิรูปสถาบันพระมหากษัตริย์ ศาล กองทัพ เลิกองค์กรอิสระ เพียงด้านเดียว โดยไม่เสนอปฏิรูปด้านที่อัปลักษณ์ของการที่กลุ่มทุนเจ้าของพรรคการเมืองอาศัยการเลือกตั้งเป็นพิธีกรรมชุบตัวเข้ามาบิดเบือนการใช้อำนาจสารพันแปรระบอบประชาธิปไตยเป็นระบอบเผด็จการรัฐสภาของนายทุนเข้าของพรรคการเมืองพร้อมกันไปด้วย ก็คือข้อเสนอกระชับอำนาจให้แก่ระบอบเผด็จการรัฐสภาของนายทุนเจ้าของพรรคการเมืองในนามของระบอบประชาธิปไตย/ ผมตอบไม่ได้จริงๆว่า คณะนิติราษฎร์บริสุทธิ์ ไร้เดียงสาสุดๆ หรือฉ้อฉลสุดๆ กันแน่ ??”

การตั้งคำถามให้สังคมได้คิดว่าคณะนิติราษฎร์ มีความไร้เดียงสาสุดๆ หรือ ฉ้อฉลสุดๆ กันแน่นั้น เป็นสิ่งที่น่าสนใจไม่น้อย

เพราะถ้ามีประเด็นให้คิดได้ว่านักวิชาการกลุ่มนี้อ่อนด้อยประสบการณ์และไม่รู้ความเลวร้ายในระบอบเผด็จการรัฐสภาโดยทุนนิยมสามานย์แห่งระบอบทักษิณจึงหลงติดอยู่ในรูปแบบในการทำลายล้างแค้นเผด็จการทางทหารแต่เพียงอย่างเดียว หรือจริงๆแล้วรู้ดีแต่ต้องการเสนอเพื่อให้ระบอบเผด็จการรัฐสภายึดอำนาจประเทศนี้ไปเป็นเผด็จการทางรัฐสภาโดยทุนนิยมสามานย์ของระบอบทักษิณให้เต็มที่ยิ่งขึ้นไปมากกว่าเดิม !?

ในการนี้เห็นทีจะมองข้ามไปไม่ได้เลย เพราะหนึ่งในข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์ เมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2555 ซึ่งนำโดย ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ เสนอในข้อ 9. เรื่องความชอบธรรมทางประชาธิปไตยขององค์กรตุลาการ ที่เสนอว่า:

“ผู้พิพากษาศาลสูงและตุลาการศาลสูง ต้องได้รับการเสนอชื่อโดยคณะรัฐมนตรี และได้รับความเห็นชอบจากรัฐสภา”

ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ จะไม่รู้เชียวหรอกหรือว่า หากให้ผู้พิพากษาศาลสูงและตุลาการศาลสูง ถูกเสนอชื่อโดยคณะรัฐมนตรีเสียแล้ว ผู้พิพากษาศาลสูงและตุลาการศาลสูงจะไปตรวจสอบนักการเมืองที่เสนอชื่อตัวเองมาได้อย่างไร?

คำถามคือในประเด็นนี้ ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ ไร้เดียงสาสุดๆ หรือ ฉ้อฉลสุดๆ กันแน่ เราอาจจะหาคำตอบส่วนหนึ่งจากบทความและงานเขียนของ ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ในอดีต ต่อกรณีนี้ว่ามีงานเขียนหรือการแสดงความเห็นทางวิชาการที่อยู่กับร่องกับรอยหรือไม่ และมีความมั่นคงในความเชื่อของตัวเองจริงหรือไม่!?

ปรากฏเป็นหลักฐานในบทความ ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ ในหนังสือ “รู้ทันทักษิณ 2 ถึงมาเหนือเมฆก็รู้ทัน” ของสำนักพิมพ์ขอคิดด้วยคน พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2547 โดยบทความดังกล่าวชื่อว่า “โครงสร้างและกลไกในรัฐธรรมนูญกับอำนาจของนายกฯ ทักษิณ” ที่เข้าใจเรื่องเทียบเคียงทำนองนี้ได้ดี

เพราะในงานเขียนครั้งนั้นอย่าว่าแต่ผู้พิพากษาเลย เอาเฉพาะองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญทั้งหลาย ซึ่งวิธีการคัดสรรบุคคลากรต้องผ่านการคัดทิ้งบุคคลโดยพรรคการเมือง และต้องคัดสรรจากสมาชิกวุฒิสภา (ซึ่งส่วนใหญ่เป็นญาติพี่น้อง เมีย หรือลูกหลานนักการเมืองที่เป็น ส.ส.) นั้น ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ ก็แสดงความเห็นอย่างชัดเจนเอาไว้ต่อกรณีดังกล่าว ความปรากฏบางตอน เมื่อ ปี พ.ศ. 2547 ดังนี้

“นอกเหนือจากกลไกการตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐ โดยเฉพาะอย่างยิ่งอำนาจของฝ่ายบริหารจะมีปัญหาแล้ว กระบวนการในการสรรหาบุคคลเข้าสวมตำแหน่งในองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญก็มีปัญหาเช่นกัน ดังจะเห็นได้จากการสรรหาบุคคลเข้าดำรงตำแหน่งเป็นตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ หรือเป็นกรรมการในคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) ครั้งหลังๆที่กรรมการสรรหาในส่วนที่มาจากพรรคการเมือง ล้วนแล้วแต่เป็นคนจากพรรคการเมืองร่วมรัฐบาลทั้งสิ้น โดยไม่มีผู้แทนจากพรรคการเมืองฝ่ายค้านเข้าร่วมเป็นกรรมการเลย

และโดยสัดส่วนของจำนวนผู้แทนพรรคการเมืองที่อยู่ในกรรมการสรรหา หากผู้แทนพรรคการเมืองร่วมกันออกเสียงคัดค้านผู้สมัครคนใดก็ตามที่สมัครเข้าดำรงตำแหน่งในศาลรัฐธรรมนูญหรือองค์กรอิสระอื่น เช่น ป.ป.ช. หรือ คณะกรรมการการเลือกตั้งอ (กกต.) ย่อมยากเย็นหรือกระทั่งว่าเป็นไปไม่ได้ที่ผู้สมัครผู้นั้นจะผ่านการคัดเลือกจากคณะกรรมการสรรหาไปได้

กลไกและกระบวนการคัดเลือกที่เปิดช่องให้การเมืองเข้าแทรกได้เช่นนี้ ย่อมเป็นประโยชน์แก่ผู้ที่กุมอำนาจทางการเมืองอย่างยิ่ง

โดยกลไกและกระบวนการคัดเลือกเช่นนี้ เราย่อมคาดหมายได้ว่า ในอนาคตผู้ที่จะเข้าดำรงตำแหน่งในองค์กรอิสระที่ทำหน้าที่ตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐ โดยเฉพาะอำนาจบริหาร ย่อมต้องเป็นบุคคลที่อย่างน้อยที่สุด พรรคการเมืองร่วมรัฐบาลไม่คัดค้าน มิพักต้องกล่าวถึงว่า บุคคลดังกล่าวจะเป็นบุคคลที่รัฐบาลส่งเข้าไปในองค์กรอิสระหรือไม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบุคคลที่ผู้ซึ่งทรงอำนาจทางการเมืองอย่างนายกรัฐมนตรีต้องการ

ก็เมื่อคนในองค์กรตรวจสอบ (องค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ) สัมพันธ์กับองค์กรที่ถูกตรวจสอบ (รัฐบาล) เสียแล้ว เราย่อมคาดหมายผลการตรวจสอบการใช้อำนาจบริหารหรือตัวบุคคลที่ดำรงตำแหน่งทางบริหารในอนาคตได้ว่าจะเป็นเช่นใด

กลไกการตรวจสอบที่บกพร่อง หรือที่มีช่องโหว่ให้นักการเมืองเข้าแทรกได้ดังเช่นที่ปรากฏในรัฐธรรมนูญฉบับนี้ ย่อมเป็นปัจจัยโดยอ้อมส่งให้นายกฯทักษิณ ทวีอำนาจขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย...
กล่าวได้ว่า พ.ต.ท.ทักษิณ เป็นนายกรัฐมนตรีที่ได้รับอานิสงค์จากรัฐธรรมนูญฉบับนี้อย่างเต็มที่ และทำให้ พ.ต.ท.ทักษิณ สามารถเปลี่ยนโฉมหน้าการเมืองไทยไปจากเดิมอย่างมาก อย่างที่ไม่มีนายกรัฐมนตรีคนใดที่มาจากการเลือกตั้งทำได้มาก่อน

แม้ว่าผู้ร่างรัฐธรรมนูญจะได้สร้างองค์กรและกลไกการตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐขึ้นมากมายก็ตาม แต่โดยกลไกที่ถูกสร้างขึ้นนั้นยังมีปัญหาในหลายจุด ประกอบกับกระบวนการสรรหารบุคคลเข้าสวมตำแหน่งในองค์กรอิสระ ซึ่งในระยะหลังเป็นกระบวนการที่พรรคการเมืองฝ่ายรัฐบาลมีอำนาจอย่างมากในการกำหนดความเป็นไป องค์กรและกลไกการตรวจสอบที่ปรากฏในรัฐธรรมนูญจึงไม่มีพลังเพียงพอในการเหนี่ยวรั้งอำนาจของฝ่ายบริหารโดยเฉพาะอย่างยิ่งนายกรัฐมนตรีไว้ได้

ถ้าไม่มีการปรับเปลี่ยนกลไกในส่วนนี้ ในอนาคตองค์กรอิสระย่อมจะกลายเป็นกลไกที่ช่วยเสริมสถานะของนายกฯ ให้มั่นคงหนักแน่นยิ่งขึ้นไปอีกโดยไม่มีข้อกังขา

โครงสร้างและกลไกในรัฐธรรมนูญที่สร้างความเข้มแข็งให้กับนายกรัฐมนตรีมากขนาดที่ปรากฏอยู่ทุกวันนี้ เป็นโครงสร้างและกลไกที่สมควรปรับเปลี่ยนอย่างเร่งด่วน เพราะประวัติศาสตร์สอนให้เราให้ระมัดระวังอยู่เสมอว่า อย่าปล่อยให้ใครคนใดคนหนึ่งในบ้านเมืองมีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาด เพราะอำนาจเด็ดขาดของผู้ปกครองนั้น ไปด้วยกันไม่ได้กับการปกครองโดยกฎหมายเป็นใหญ่

และอำนาจเด็ดขาดนั้นย่อมจะย้อนกลับมาทำร้ายประชาราษฎรไม่วันใดก็วันหนึ่ง !

การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างและกลไกในรัฐธรรมนูญเพื่อส่งเสริมให้เกิดดุลยภาพทางการเมืองใหม่นั้น ย่อมเป็นสิ่งที่ไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้ หากเราไม่ต้องการเห็นประเทศเดินไปในหนทางของการมีพรรคการเมืองใหญ่พรรคเดียวภายใต้บัญชาการของคนๆเดียว ครอบงำระบบการเมืองการปกครอง และระบบคิดทั้งหมด

ณ วันนี้ ประเทศไทยจำเป็นที่จะต้องปฏิรูปการเมืองอีกครั้งหนึ่ง !”

นั่นเป็นบทความที่ ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ พ.ศ. 2547 แสดงให้เห็นถึงอันตรายอย่างใหญ่หลวงในการที่ “องค์กรตรวจสอบอิสระตามรัฐธรรมนูญ” ไม่มีทางตรวจสอบได้หากใช้ระบบที่นักการเมืองโดยรัฐบาลมาเกี่ยวข้องไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม ซึ่ง ดร.วรเจตน์ เรียกร้องให้มีการปฏิรูปแก้ไขเรื่องนี้อย่างเร่งด่วน

จึงย่อมตั้งคำถามว่า เหตุใดบริบทการเสนอของคณะนิติราษฎร์ ซึ่งนำเสนอโดย ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ เมื่อ พ.ศ. 2555 กลับปล่อยให้ผู้พิพากษาศาลสูง และตุลาการสูงถูกเสนอชื่อโดยนักการเมืองในคณะรัฐมนตรีซึ่งเป็นฝ่ายบริหารโดยตรง ซึ่งถือว่าเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม

ผมได้แต่คิดว่าเหตุใดการแสดงความเห็นทางวิชาการของคนๆเดียวกันและในหัวข้อเดียวกัน จึงไม่อยู่กับร่องกับรอย แล้วจะไปเป็นอาจารย์สอนให้นิสิตนักศึกษาเข้าใจได้อย่างไร !!!?

และได้คิดต่อว่าหาก ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ มีความบริสุทธิ์ใจจริง เหตุใดจึงไม่คิดหาโมเดลกำจัดทั้งเผด็จการทหาร พร้อมๆกับกำจัดป้องกันเผด็จการรัฐสภาโดยทุนนิยมสามานย์แห่งระบอบทักษิณไปด้วย แต่กลับทำตรงกันข้ามในการเพิ่มอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดให้กับนักการเมืองแห่งเผด็จการทางรัฐสภาให้มากยิ่งขึ้น จริงหรือไม่ ?

จึงได้แต่ปล่อยให้ผู้อ่านได้ใช้วิจารณญาณและ ตอบคำถามเอาเองว่า ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ เป็นนักวิชาการไร้เดียงสาสุดๆ หรือ ฉ้อฉลรับใช้เผด็จการรัฐสภาโดยทุนนิยมสามานย์แห่งระบอบทักษิณสุดๆ หรือไม่ !?
วันนี้วรเจตน์กลับเสนอให้ศาลมาจากการแต่งตั้งของนักการเมือง คณะรัฐมนตรี ตรรกวรเจตน์อยู่ไหนหมด รู้ทั้งรู้ว่าจะมีปัญหาจากการแทรกแซงของนักการเมือง

คงเป็นไปไม่ได้ที่จะฝื่นสัจจธร

คงเป็นไปไม่ได้ที่จะฝื่นสัจจธรรม
จาก สี่-หา พันปี ของความรู้ที่สั่งสมกันมา ประวัติศาสตร์สังคมมนุษย์อารยะ ได้รับประสบการณ์และเห็นตัวอย่างมากมาย และ จึงได้ข้อสรุปว่า ระบบการปกครองทีชั่วน้อยที่สุด และมีโอกาสดีได้มากที่สุดคือ ระบบประชาธิประไตย.

ถ้าองค์ประกอบภายในระบบมีปัญหา ก็ให้แก้ปัญหาที่องค์ประกอบนั้นๆ ด้วยหัลกเกณฑ์ภายในระบบ.
ต้องไม่ใจร้อน ต้องแก้ไปทีละขั้นทีละตอน

เพราะตัวเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ ไม่มีแล้ว.

อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา

อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา กฎแห่งไตรลักษณ์ ทุกสิ่งในโลกนี้หนีไม่พ้น เราจะเฝ้าดูว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อไร ดูซิว่าจะฝืนไปได้เท่าไร

ธงชัย wrote: I)

[quote=ธงชัย]
I) สังคมไทยเปลี่ยนไปแล้ว เกิดพลังใหม่ทางการเมืองที่หนุนประชาธิปไตย
[/quote]

หลักๆแล้วเห็นด้วย แต่ผมมีข้อสังเกตว่า ในชนชั้นกลางใหม่ก็คิดอ่านทางการเมืองแตกต่างกัน รุ่นลูกที่เป็นได้รับการศึกษาเป็นข้าราชการ หรือพนักงานบริษัทในเมือง มีความคิดเห็นทางการเมืองขัดแย้งกับพ่อแม่ี่หรือพี่น้องที่อยู่ในชนบท สมาชิกครอบครัวที่อยู่ในเมืองส่วนใหญ่จะกลายเป็นพวกเหลืองหรือหลากสี คือเน้นเรื่องความอยู่รอดทางเศรษฐกิจและการใช้จ่ายเงินของภาครัฐ ในขณะที่สมาชิกครอบครัวที่อยู่ในชนบทจะเน้นไปทางอุดมการณ์ทางการเมือง อย่างไรก็ดี ทั้งครอบครัวก็ยังมีเสาหลักอยู่ที่สมาชิกที่ทำงานในเมืองอยู่ดี

[quote=ธงชัย]
II) ระบอบเมืองประชาธิปไตยใต้บงการอำมาตย์พยายามฉุดรั้งไม่ยอมปรับตัว
[/quote]

อันนี้มีการตีความที่แตกต่างกัน ถ้าถือจุดหลักทางประวัติศาสตร์ที่เหตุการณ์ 14 ตุลา 16 ฝ่ายตรงข้ามกับอ.ธงชัย หรืออย่าง กลุ่มสยามประชาภิวัฒน์ มองว่าผู้เล่นที่แสดงพลังประกาศตัวอย่างชัดเจนคือ มนุษย์เทียม บรรษัท หรือภาษาเดิมเรียก กลุ่มทุน ผ่านการเข้าครองตำแหน่งประธานสภาผู้แทนราษฏร์ ของนักธุรกิจอย่างนายประสิทธิ กาจญวัฒน์

ตรงนี้มีประเด็นว่า มูลเหตุที่1 กับมูลเหตุข้อ 2 นี้ ไม่เชื่อมโยงกัน ถ้ามูลเหตุที่ 1 ของอ.ธงชัยมาจากการพัฒนาเศรษฐกิจ แล้วทำไม พลังที่ขับเคลื่อนเศรษฐกิจเหล่านี้ ที่มีพลังถึงขั้นเปลี่ยนแปลงสังคม กลับไร้พลังทางการเมือง อ.ธงชัยเสนอมันไม่สมเหตุสมผล และละเลยการวิเคราะห์การเข้ามามีบทบาทโดยตรงในวงการเมือง ของนักธุรกิจ บรรษัท กลุ่มทุน ตลอด 30 ปีที่ผ่านมา การละเลยนี้ส่งผลให้ข้อเสนอมูลเหตุข้อ2 ของอ.ธงชัย อิงบริบทเศรษฐกิจสมัยก่อน 14 ตุลา 16 ที่ธุรกิจกลุ่มทุนไทยเริ่มก่อตัวรอบ คณะทหารและรอบสถาบันกษัตริย์

คำถามที่ตามมาคือกลุ่มทุนไทยได้สะสมพลังจนสามารถมีพลังอำนาจทางการเมืองมากที่สุดในสังคมไทยหรือไม่
ถ้าอิงคำตอบ อาชีพ สส. ในสภา ที่ประมาณ 80% ของสส. คือนักธุรกิจและนายทุนท้องถิ่นแล้วละก็ พลังทางการเมืองมากสุด คงต้องยกให้ กลุ่มทุนไทย ดังนั้นข้อเสนอของอ.ธงชัย ก็คือข้อเสนอให้มีเผด็จการเบ็ดเสร็จโดยกลุ่มทุนดีๆนี่เอง ขัดกับแนวคิดประชาธิปไตยที่เสนอในบทความนี้ด้วย

ข้อเสนอนี้ ของ อ.ธงชัยจะสมเหตุสมผลมาก และยอมรับกันได้ทุกฝ่าย อ.ธงชัยก็ต้องเสนอในยุค ก่อน 14 ตุลา 16 โน่นแหละผมว่า

[quote=ธงชัย]
III) ความไม่แน่นอนของสภาวะปลายรัชกาล[/quote]

อันนี้ไม่มีความเห็น แต่ถ้ามีมูลเหตุข้อนี้ มันก็แสดงว่า อำนาจบารมีของสถาบันขึ้นกับภาวะผู้นำของเจ้าองค์ที่ได้เป็นกษัตริย์ การพยายามตีกรอบครอบงำสถาบันฯ ในปัจจุบัน อาจจะไม่มีประโยชน์คุ้มค่าพอที่จะทำในภาวะปัจจุบัน ผมว่าได้ไม่คุ้มเสีย ระดมทรัพยากรไปทำเรื่องอื่นๆดีกว่า

ขอบคุณอ.ธงชัยเป็นอย่างยิ่งที่

ขอบคุณอ.ธงชัยเป็นอย่างยิ่งที่เขียนและเผยแพร่บทความชิ้นนี้ออกมา....
เกือบทุกประเด็นมันตรงกับใจผม ที่รู้สึกคับแค้นทุกครั้งที่ได้รับรู้ข่าวคราวความเป็นไปของบ้านเมืองในช่วงนี้ แต่ไม่สามารถถ่ายทอด/กล่าวออกมาได้อย่างที่อาจารย์วิเคราะห์ไว้
จะคอยอ่าน/ติดตามงานของอาจารย์อีกอย่างแน่นอนครับ
ปัญญา

ปัญญาของคนต่างจังหวัดได้เริ่ม

ปัญญาของคนต่างจังหวัดได้เริ่มพัฒนาขึ้นตั้งแต่
เกิดคำว่า การกระจายอำนาจ ธรรมาภิบาล Good Governance แล้ว
พวกเราเข้าใจความหมายนี้ดี และชอบความคิดนี้ แม้จะตะกุกตะกักบ้าง แต่ยังดีกว่าไม่เริ่มต้นเลย
และบังเอิญได้รับอานิสงค์ เช่น อบต อบจ เป็นต้น หลายแห่ง ยังไม่พบคนที่ถูกใจเท่าไหร่ ก็อดทนกันไป
นั่นหมายถึง เราเข้าใจถึงอำนาจที่ตนเองมีอยู่
และจะใช้มันอย่างเกิดประโยชน์
แต่มักติดขัดที่มักเกิดการรัฐประหาร
เราเอง เคยได้ยินจากพวกพ้องกลุ่มคนผู้ก่อการรัฐประหารบอกเรา (เหมือนปลอบ) ด้วยความจริงใจนะ ว่า
ไม่ต้องกลัวแล้ว ทักษิณไม่อยู่แล้ว โดนกำจัดออกไปแล้ว
แต่เราได้ยินก็รู้สึกว่าแปลกอยู่ ว่าทำเหมือนรู้ว่าเราไม่เอาทักษิณ ซึ่งจริงๆไม่ใช่
คือเราไม่ได้ต้องการไล่คุณทักษิณ เราไม่ได้แสดงอาการดีใจ แต่ดูเป็นกังวลมากกว่า
เราบอกกลับไปว่า แล้วให้ ปชป เป็นรัฐบาล จะไหวรึ
เขาทำงานไม่เป็น และไม่มีคนที่ทำงานเป็น เขาไม่มีคน
พวกเขาดูทำหน้าอึ้งๆ มึนๆ อยู่ว่า เอ๊ะ ยังไง กับอาการของเรา เขาก็รู้ว่าเราพูดจริง
และเราไม่ใช่พวกพ้องนักการเมือง เป็นคนมีการศึกษา เชื่อถือได้ด้วย
มาคิดได้ตอนนี้ว่า สงสัยพวกเขาโดนหลอก และโดนป้อนข้อมูลผิดๆ
เกี่ยวกับคุณทักษิณมากกว่า คงนึกว่า ปชช ไม่เอาทักษิณแล้ว
จนเมื่อมีการเลือกตั้ง พวกเขาคงเข้าใจประชาชนมากขึ้นเลย
เพราะปชช เทคะแนนให้พรรคเพื่อไทย ถล่มทะลาย จนเรายังนึกไม่ถึง
ว่าคนหลายคน คิดแบบเดียวกับเรา
สังคมเปลี่ยนไปแล้วจริงๆคะ

มาปูเสื่อรอฟังคอมเมนท์จากเด็จ

มาปูเสื่อรอฟังคอมเมนท์จากเด็จพ่อ ... ฮานิดหน่อยที่ ดร.ธงชัยเองยังมีเดาทางคำวิจารณ์ของซี้เก่าไว้และชี้แจงไว้ล่วงหน้าด้วย ...

ธงชัยวิเคราะห์สถานการณ์และสรุปข้อสังเกตุได้เฉียบคมแทงใจดีแท้ตามสไตล์นักประวัติศาสตร์ ... แต่หลายคนอาจจะวิจารณ์ไว้ว่าไม่ได้เสนอหนทางแก้ปัญหาทั้งระบบ แค่บอกว่าข้อเสนอนิติราษฏร์จะช่วยผ่อนคลายได้ ... (สงสัยคนถามว่าถ้าเขาเสนอมาแล้วจะยอมรับฟังหรือ) ... ข้อเสนอทั้งระบบนี้ต้องเด็จพ่อแกเสนอไว้แล้ว

ไม่เอาลัทธิ

ไม่เอาลัทธิ ทุนนิยมอำมาตย์สามานย์
ไม่เอาลัทธิ ทุนนิยมอำมาตย์สามานย์
ไม่เอาลัทธิ ทุนนิยมอำมาตย์สามานย์
ไม่เอาลัทธิ ทุนนิยมอำมาตย์สามานย์
ไม่เอาลัทธิ ทุนนิยมอำมาตย์สามานย์
ไม่เอาลัทธิ ทุนนิยมอำมาตย์สามานย์
ไม่เอาลัทธิ ทุนนิยมอำมาตย์สามานย์

กอบโกยทรัพยากรชาติกว่านักการเมือง
โกงกว่านักการเมือง
ปลิ้นปล้อนกว่านักการเมือง
สร้างภาพหลอกลวงมากกว่านักการเมือง
ปิดหูปิดตาประชาชนกว่านักการเมือง
อำมหิตกว่านักการเมือง
จิตใจชั่วช้าเอาเปรียบสังคม มากกว่านักการเมือง

. wrote:ดังนั้น

[quote=.]ดังนั้น ความสำเร็จของทักษิณไม่ใช่เรื่องของทุนสามานย์หลอกลวงประชาชนโง่ๆ แต่เป็นเพราะความเปลี่ยนแปลงของสังคมไทย สร้างพลังทางการเมืองอย่างใหม่ขนาดใหญ่มหึมาขึ้นมา ซึ่งต้องการระบบประชาธิปไตยแบบเลือกตั้ง พลังทางการเมืองอย่างใหม่นี้เปิดช่องแก่ใครก็ได้ที่มองเห็นโอกาสนี้และมีความสามารถสร้างนโยบายที่เหมาะสม ก็จะกลายเป็นผู้ชนะในระบอบรัฐสภา ภายใต้เงื่อนไขทางเศรษฐกิจสังคมเช่นนี้ปรากฏการณ์ทักษิณจึงเกิดได้

กล่าวอีกอย่างก็คือ ทักษิณไม่ได้ซื้ออำนาจจากชาวบ้านโง่ๆ แต่พลังทางการเมืองอย่างใหม่ที่สนับสนุนระบอบประชาธิปไตยต่างหากที่สร้างทักษิณขึ้นมา

ความเปลี่ยนแปลงระดับพื้นฐานเช่นนี้ไม่ใช่ปรากฎการณ์ชั่ววูบชั่วคราว ไม่ใช่ผลของยุทธวิธีทางการเมืองหรือเงิน แต่เป็นความเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีทางย้อนกลับได้อีกแล้ว

แต่ผู้ครอบงำได้เปรียบในระบอบการเมืองปัจจุปันไม่เข้าใจความเปลี่ยนแปลงนี้ นักวิชาการและสื่อมวลชนจำนวนมากไม่เข้าใจ พวกเขาคิดว่ากำจัดปีศาจทักษิณแล้วทุกอย่างก็จะย้อนกลับไปเป็นอย่างเก่า พวกเขาไม่เห็นว่าประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ซึ่งครอบงำการเมืองไทยมา 40 ปี กำลังขัดฝืนความเปลี่ยนแปลงของสังคมไทยระดับพื้นฐาน
[/quote]

กด Like

MI6 wrote:hyper-liberal

[quote=MI6]hyper-liberal นิติราษฏร์ ครก จงอย่ามองแค่ด้านเดียวความเป็นเผด็จการมันมีหลายรูปแบบทั้งนายทุน
ทหาร 2475 เป็นต้นมาอำนาจอันแท้จริงตรงอยู่กับคนไม่กี่คนในคณะราษฏร์ ในรูปแบบทหาร2476-2488 เพราะกษัตริย์ไม่ได้อยู่ในประเทศไทยเลย อีกทั้งทรงไม่ได้มีพระราชอำนาจอะไรเลย นอกจากทรงมีอำนาจยับยั้งกฎหมายก็เท่านั้น ตามพระราชอำนาจในรัฐธรรมนูญทุกฉบับ
hyperliberal เสนออะไรที่มันแตกต่างหน่อยทั้งการตรวจสอบนักการเมืองขี้ฉ้อในเสื้อคลุมประชาธิปไตย
ที่อ้างว่ามาจากการเลือกตั้ง ว่าทำยังไงไม่ให้ทหารอ้างว่าการตรวจสอบcorruptionไม่ได้ผลมีการแทรกแซงองค์กรตรวจสอบ จึงเป็นเหตุให้ coup d' etat บ่อยครั้ง อย่าเป็นเหมือน ดร กลับกลอก จากเยอรมัน นามว่าวรเจี้ยก ละ เพราะเสนอหลักที่ให้องค์กรตรวจสอบต้องปลอดจากนักการเมืองแต่เหตุฉไหน ปี2555 กลับบอกให้ศาลมาจากการแต่งตั้งของคณะรัฐมนตรี กลับไปกลับมา
คำถามที่ “วรเจตน์ 2555” ต้องตอบ “วรเจตน์ 2547

นายคำนูณ สิทธิสมาน สมาชิกวุฒิสภา ได้เขียนข้อความในเฟสบุ๊คส่วนตัวเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2555 ต่อกรณีข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์เอาไว้อย่างน่าสนใจว่า:

“การเสนอแต่ด้านปฏิรูปสถาบันพระมหากษัตริย์ ศาล กองทัพ เลิกองค์กรอิสระ เพียงด้านเดียว โดยไม่เสนอปฏิรูปด้านที่อัปลักษณ์ของการที่กลุ่มทุนเจ้าของพรรคการเมืองอาศัยการเลือกตั้งเป็นพิธีกรรมชุบตัวเข้ามาบิดเบือนการใช้อำนาจสารพันแปรระบอบประชาธิปไตยเป็นระบอบเผด็จการรัฐสภาของนายทุนเข้าของพรรคการเมืองพร้อมกันไปด้วย ก็คือข้อเสนอกระชับอำนาจให้แก่ระบอบเผด็จการรัฐสภาของนายทุนเจ้าของพรรคการเมืองในนามของระบอบประชาธิปไตย/ ผมตอบไม่ได้จริงๆว่า คณะนิติราษฎร์บริสุทธิ์ ไร้เดียงสาสุดๆ หรือฉ้อฉลสุดๆ กันแน่ ??”

การตั้งคำถามให้สังคมได้คิดว่าคณะนิติราษฎร์ มีความไร้เดียงสาสุดๆ หรือ ฉ้อฉลสุดๆ กันแน่นั้น เป็นสิ่งที่น่าสนใจไม่น้อย

เพราะถ้ามีประเด็นให้คิดได้ว่านักวิชาการกลุ่มนี้อ่อนด้อยประสบการณ์และไม่รู้ความเลวร้ายในระบอบเผด็จการรัฐสภาโดยทุนนิยมสามานย์แห่งระบอบทักษิณจึงหลงติดอยู่ในรูปแบบในการทำลายล้างแค้นเผด็จการทางทหารแต่เพียงอย่างเดียว หรือจริงๆแล้วรู้ดีแต่ต้องการเสนอเพื่อให้ระบอบเผด็จการรัฐสภายึดอำนาจประเทศนี้ไปเป็นเผด็จการทางรัฐสภาโดยทุนนิยมสามานย์ของระบอบทักษิณให้เต็มที่ยิ่งขึ้นไปมากกว่าเดิม !?

ในการนี้เห็นทีจะมองข้ามไปไม่ได้เลย เพราะหนึ่งในข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์ เมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2555 ซึ่งนำโดย ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ เสนอในข้อ 9. เรื่องความชอบธรรมทางประชาธิปไตยขององค์กรตุลาการ ที่เสนอว่า:

“ผู้พิพากษาศาลสูงและตุลาการศาลสูง ต้องได้รับการเสนอชื่อโดยคณะรัฐมนตรี และได้รับความเห็นชอบจากรัฐสภา”

ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ จะไม่รู้เชียวหรอกหรือว่า หากให้ผู้พิพากษาศาลสูงและตุลาการศาลสูง ถูกเสนอชื่อโดยคณะรัฐมนตรีเสียแล้ว ผู้พิพากษาศาลสูงและตุลาการศาลสูงจะไปตรวจสอบนักการเมืองที่เสนอชื่อตัวเองมาได้อย่างไร?

คำถามคือในประเด็นนี้ ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ ไร้เดียงสาสุดๆ หรือ ฉ้อฉลสุดๆ กันแน่ เราอาจจะหาคำตอบส่วนหนึ่งจากบทความและงานเขียนของ ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ในอดีต ต่อกรณีนี้ว่ามีงานเขียนหรือการแสดงความเห็นทางวิชาการที่อยู่กับร่องกับรอยหรือไม่ และมีความมั่นคงในความเชื่อของตัวเองจริงหรือไม่!?

ปรากฏเป็นหลักฐานในบทความ ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ ในหนังสือ “รู้ทันทักษิณ 2 ถึงมาเหนือเมฆก็รู้ทัน” ของสำนักพิมพ์ขอคิดด้วยคน พิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2547 โดยบทความดังกล่าวชื่อว่า “โครงสร้างและกลไกในรัฐธรรมนูญกับอำนาจของนายกฯ ทักษิณ” ที่เข้าใจเรื่องเทียบเคียงทำนองนี้ได้ดี

เพราะในงานเขียนครั้งนั้นอย่าว่าแต่ผู้พิพากษาเลย เอาเฉพาะองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญทั้งหลาย ซึ่งวิธีการคัดสรรบุคคลากรต้องผ่านการคัดทิ้งบุคคลโดยพรรคการเมือง และต้องคัดสรรจากสมาชิกวุฒิสภา (ซึ่งส่วนใหญ่เป็นญาติพี่น้อง เมีย หรือลูกหลานนักการเมืองที่เป็น ส.ส.) นั้น ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ ก็แสดงความเห็นอย่างชัดเจนเอาไว้ต่อกรณีดังกล่าว ความปรากฏบางตอน เมื่อ ปี พ.ศ. 2547 ดังนี้

“นอกเหนือจากกลไกการตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐ โดยเฉพาะอย่างยิ่งอำนาจของฝ่ายบริหารจะมีปัญหาแล้ว กระบวนการในการสรรหาบุคคลเข้าสวมตำแหน่งในองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญก็มีปัญหาเช่นกัน ดังจะเห็นได้จากการสรรหาบุคคลเข้าดำรงตำแหน่งเป็นตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ หรือเป็นกรรมการในคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) ครั้งหลังๆที่กรรมการสรรหาในส่วนที่มาจากพรรคการเมือง ล้วนแล้วแต่เป็นคนจากพรรคการเมืองร่วมรัฐบาลทั้งสิ้น โดยไม่มีผู้แทนจากพรรคการเมืองฝ่ายค้านเข้าร่วมเป็นกรรมการเลย

และโดยสัดส่วนของจำนวนผู้แทนพรรคการเมืองที่อยู่ในกรรมการสรรหา หากผู้แทนพรรคการเมืองร่วมกันออกเสียงคัดค้านผู้สมัครคนใดก็ตามที่สมัครเข้าดำรงตำแหน่งในศาลรัฐธรรมนูญหรือองค์กรอิสระอื่น เช่น ป.ป.ช. หรือ คณะกรรมการการเลือกตั้งอ (กกต.) ย่อมยากเย็นหรือกระทั่งว่าเป็นไปไม่ได้ที่ผู้สมัครผู้นั้นจะผ่านการคัดเลือกจากคณะกรรมการสรรหาไปได้

กลไกและกระบวนการคัดเลือกที่เปิดช่องให้การเมืองเข้าแทรกได้เช่นนี้ ย่อมเป็นประโยชน์แก่ผู้ที่กุมอำนาจทางการเมืองอย่างยิ่ง

โดยกลไกและกระบวนการคัดเลือกเช่นนี้ เราย่อมคาดหมายได้ว่า ในอนาคตผู้ที่จะเข้าดำรงตำแหน่งในองค์กรอิสระที่ทำหน้าที่ตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐ โดยเฉพาะอำนาจบริหาร ย่อมต้องเป็นบุคคลที่อย่างน้อยที่สุด พรรคการเมืองร่วมรัฐบาลไม่คัดค้าน มิพักต้องกล่าวถึงว่า บุคคลดังกล่าวจะเป็นบุคคลที่รัฐบาลส่งเข้าไปในองค์กรอิสระหรือไม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบุคคลที่ผู้ซึ่งทรงอำนาจทางการเมืองอย่างนายกรัฐมนตรีต้องการ

ก็เมื่อคนในองค์กรตรวจสอบ (องค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ) สัมพันธ์กับองค์กรที่ถูกตรวจสอบ (รัฐบาล) เสียแล้ว เราย่อมคาดหมายผลการตรวจสอบการใช้อำนาจบริหารหรือตัวบุคคลที่ดำรงตำแหน่งทางบริหารในอนาคตได้ว่าจะเป็นเช่นใด

กลไกการตรวจสอบที่บกพร่อง หรือที่มีช่องโหว่ให้นักการเมืองเข้าแทรกได้ดังเช่นที่ปรากฏในรัฐธรรมนูญฉบับนี้ ย่อมเป็นปัจจัยโดยอ้อมส่งให้นายกฯทักษิณ ทวีอำนาจขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย...
กล่าวได้ว่า พ.ต.ท.ทักษิณ เป็นนายกรัฐมนตรีที่ได้รับอานิสงค์จากรัฐธรรมนูญฉบับนี้อย่างเต็มที่ และทำให้ พ.ต.ท.ทักษิณ สามารถเปลี่ยนโฉมหน้าการเมืองไทยไปจากเดิมอย่างมาก อย่างที่ไม่มีนายกรัฐมนตรีคนใดที่มาจากการเลือกตั้งทำได้มาก่อน

แม้ว่าผู้ร่างรัฐธรรมนูญจะได้สร้างองค์กรและกลไกการตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐขึ้นมากมายก็ตาม แต่โดยกลไกที่ถูกสร้างขึ้นนั้นยังมีปัญหาในหลายจุด ประกอบกับกระบวนการสรรหารบุคคลเข้าสวมตำแหน่งในองค์กรอิสระ ซึ่งในระยะหลังเป็นกระบวนการที่พรรคการเมืองฝ่ายรัฐบาลมีอำนาจอย่างมากในการกำหนดความเป็นไป องค์กรและกลไกการตรวจสอบที่ปรากฏในรัฐธรรมนูญจึงไม่มีพลังเพียงพอในการเหนี่ยวรั้งอำนาจของฝ่ายบริหารโดยเฉพาะอย่างยิ่งนายกรัฐมนตรีไว้ได้

ถ้าไม่มีการปรับเปลี่ยนกลไกในส่วนนี้ ในอนาคตองค์กรอิสระย่อมจะกลายเป็นกลไกที่ช่วยเสริมสถานะของนายกฯ ให้มั่นคงหนักแน่นยิ่งขึ้นไปอีกโดยไม่มีข้อกังขา

โครงสร้างและกลไกในรัฐธรรมนูญที่สร้างความเข้มแข็งให้กับนายกรัฐมนตรีมากขนาดที่ปรากฏอยู่ทุกวันนี้ เป็นโครงสร้างและกลไกที่สมควรปรับเปลี่ยนอย่างเร่งด่วน เพราะประวัติศาสตร์สอนให้เราให้ระมัดระวังอยู่เสมอว่า อย่าปล่อยให้ใครคนใดคนหนึ่งในบ้านเมืองมีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาด เพราะอำนาจเด็ดขาดของผู้ปกครองนั้น ไปด้วยกันไม่ได้กับการปกครองโดยกฎหมายเป็นใหญ่

และอำนาจเด็ดขาดนั้นย่อมจะย้อนกลับมาทำร้ายประชาราษฎรไม่วันใดก็วันหนึ่ง !

การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างและกลไกในรัฐธรรมนูญเพื่อส่งเสริมให้เกิดดุลยภาพทางการเมืองใหม่นั้น ย่อมเป็นสิ่งที่ไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้ หากเราไม่ต้องการเห็นประเทศเดินไปในหนทางของการมีพรรคการเมืองใหญ่พรรคเดียวภายใต้บัญชาการของคนๆเดียว ครอบงำระบบการเมืองการปกครอง และระบบคิดทั้งหมด

ณ วันนี้ ประเทศไทยจำเป็นที่จะต้องปฏิรูปการเมืองอีกครั้งหนึ่ง !”

นั่นเป็นบทความที่ ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ พ.ศ. 2547 แสดงให้เห็นถึงอันตรายอย่างใหญ่หลวงในการที่ “องค์กรตรวจสอบอิสระตามรัฐธรรมนูญ” ไม่มีทางตรวจสอบได้หากใช้ระบบที่นักการเมืองโดยรัฐบาลมาเกี่ยวข้องไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม ซึ่ง ดร.วรเจตน์ เรียกร้องให้มีการปฏิรูปแก้ไขเรื่องนี้อย่างเร่งด่วน

จึงย่อมตั้งคำถามว่า เหตุใดบริบทการเสนอของคณะนิติราษฎร์ ซึ่งนำเสนอโดย ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ เมื่อ พ.ศ. 2555 กลับปล่อยให้ผู้พิพากษาศาลสูง และตุลาการสูงถูกเสนอชื่อโดยนักการเมืองในคณะรัฐมนตรีซึ่งเป็นฝ่ายบริหารโดยตรง ซึ่งถือว่าเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม

ผมได้แต่คิดว่าเหตุใดการแสดงความเห็นทางวิชาการของคนๆเดียวกันและในหัวข้อเดียวกัน จึงไม่อยู่กับร่องกับรอย แล้วจะไปเป็นอาจารย์สอนให้นิสิตนักศึกษาเข้าใจได้อย่างไร !!!?

และได้คิดต่อว่าหาก ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ มีความบริสุทธิ์ใจจริง เหตุใดจึงไม่คิดหาโมเดลกำจัดทั้งเผด็จการทหาร พร้อมๆกับกำจัดป้องกันเผด็จการรัฐสภาโดยทุนนิยมสามานย์แห่งระบอบทักษิณไปด้วย แต่กลับทำตรงกันข้ามในการเพิ่มอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดให้กับนักการเมืองแห่งเผด็จการทางรัฐสภาให้มากยิ่งขึ้น จริงหรือไม่ ?

จึงได้แต่ปล่อยให้ผู้อ่านได้ใช้วิจารณญาณและ ตอบคำถามเอาเองว่า ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ เป็นนักวิชาการไร้เดียงสาสุดๆ หรือ ฉ้อฉลรับใช้เผด็จการรัฐสภาโดยทุนนิยมสามานย์แห่งระบอบทักษิณสุดๆ หรือไม่ !?
วันนี้วรเจตน์กลับเสนอให้ศาลมาจากการแต่งตั้งของนักการเมือง คณะรัฐมนตรี ตรรกวรเจตน์อยู่ไหนหมด รู้ทั้งรู้ว่าจะมีปัญหาจากการแทรกแซงของนักการเมือง[/quote]

หากยังวนเวียนอยู่กับคำว่าทุนนิยมสามานย์แห่งระบอบทักษิณ เมื่อนั้นคุณก็ยังย่ำอยู่ที่เดิมในขณะที่คนอื่นเค้าก้าวไปไกลแล้ว...แก้ตรงนี้ให้ได้ก่อน แก้อำนาจนอกระบบออกไปก่อน แล้วค่อยมาแก้ปัญหาในระบบ...ถึงตอนนั้นแล้วถ้าคุณมีวิธี ก็มาช่วยกันคิด

หนทางที่จะปลดล๊อคความคิดของคุณในวันนี้ได้ก็คือ ทำความเข้าใจกับคำว่าประชาธิปไตยเสียใหม่ค่ะ

สิ่งที่เกิดขึ้นในประเทศนี้

สิ่งที่เกิดขึ้นในประเทศนี้ คือการต่อสู้ระหว่าง
-อำนาจเก่า กับ อำนาจใหม่
-ทุนเก่า(สามานย์) กับ ทุนใหม่ (สามานย์)
- ถ้าประโยชน์ประสานกันลงตัว คือ ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายแบบ วินวิน
สงครามคงไม่เกิด ส่วนประเด็นเรื่อง 112 เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น เอวัง

สุดยอด ชัดเจน เเรง

สุดยอด ชัดเจน เเรง สุภาพสมเหตุผล ภาษาฮิตๆ ต้องบอกว่าจัดหนัก เข้าไปถึงกึ๋น ๆจริง ๆจ้ะ คุณธงไชย อึ้ง ไปเลยจริง ๆ ป้างี้ต้องออกมาฟุตเวิร์คเอาแรง จริงๆ

M16 ไร้เดียงสาจริงๆ หยาบๆ

M16 ไร้เดียงสาจริงๆ หยาบๆ ก็ไม่มีอะไรมาก สมควรไปกราบไว้รุขเทวดาซะ อย่าได้เกิดมาเป็นมนุษย์มะนาเลย ถ้าคิดจะขายศักดิ์ศรีของตนเองให้คนอื่นน่ะจ้า
อ้างๆ ข้างคู ๆ ไปเรื่องเผด็จการรัฐสภา ทุนสามานย์ คำประดิษฐ์พวกนี้ไม่ได้ทำให้คนซาบซี้งหรือทำให้พวกคุณดูมีสกุลมีภูมิปัญญาอะไร ขำๆน่ะ ไอ้หนูเอ๊ย ป้าจะถลกโจงกระเบนพูดเสียหน่อย เมื่อเรารับระบอบรัฐสภาทำนองกลายๆ อย่างอังกฤษมาใช้ คือเลียนแบบว่างั้นเถอะ ก็เท่ากับรับเอาความคิดเรื่องระบอบ ประชาธิปไตยเสียงข้างมากเข้าไปด้วย ก็ถ้าระบอบรัฐสภาที่ว่านี้ไม่เอาเสียงข้างมาก เเล้วมึงจะมีการเลือกตั้งมาไปหาตะวักตะบวยอะไรไอ้หอย ก็บรรดาสมาชิกของสังคมร่วมกันคิดแล้วว่าระบอบนี้มันน่าจะดีกว่าอย่างอื่น เพราะช่วยกันเลือกมาช่วยกันดูมา ดีกว่าปล่อยให้เทวดาไอ้บ้าไอ้ใบ้ที่ไหนมาปกครองคนเดียวอาจใช้อำนาจตามอำเภอใจเสียได้ แล้วไงมึงเห็นไหมเล่า นี่ขนาดมีสภานะมันยังเล่นราษฏรไทยเสียงอมพระราม ไอ้เจ้ารัฐสภานี่ เลือกมาแล้วไม่ดี ครบกำหนดนัดหมายว่าเลือกกันใหม่ก็อย่าเลือกมันอีกก็เท่านั้น อย่าพูดเรื่องซื้อซงซื้อเสียง แผ่นเสียงตกร่อง นั่นไม่ใช่หัวใจ เมื่อราษฏรของเราเรียนรู้มากขึ้น พวกสารเลวซื้อเสียงก็หมดไปเอง ไอ้จำพวกนั่งรอฟ้าสวรรค์มาโปรด หรือเทพประทาน เหมือนไอ้โจรห้าร้อยนั่งคอยแต่งตังเข้าไปเสนอหน้า เล่นช้อตคัทน่ะไม่มี แต่จำพวกซ้ายติดใจชีวิตสลิ่มนี่น่าเวทนา องค์กรต่่าง ๆที่ตั้งขึ้นมาน่ะหลังยึดอำนาจน่ะ มึงลองสมองไม่มีไข หรือมีแต่ขี้ของมึงคิดดูถึ ว่าที่มาขององค์กรระยำเหล่านั้มายังไงใครตั้ง มันได้ผูกโยงกับประชาชนไหม มายังไง มันชอบธรรม หรือชอบทำจากโจรเดียรัจฉานห้าร้อยปล้นอำนาจตั้งเอาเองตามอำเภอใจ
จะยังไงก็ตาม ถึงจะเป็นเผด็จรัฐสภาที่ว่ามันก็ชอบธรรมใช่ไหมเพราะมันที่มาของอำนาจ มันผูกโยงกับอำนาจฉันทานุมัติของประชาชน ถ้ามันเลวก็ต้องโทษประชาชนเพราะดันเสือกเลือกมาเองไม่ต้องโทษใคร แบบนี้มันก็ยังดีกว่าอำนาจที่ไม่รู้ไอ้พวกเอี้ยพวกตะกวดที่ไหนมาแอบอ้างปล้น สัตว์สวะชั้นเลวพวกนี้ไม่ควรที่จะอยู่ในสังคมมนุษย์ว่าไหม พ่อเอ็ม16 เจ้ามีสิทธิอะไรมาพูดเรื่องระบอบรัฐสภาในเมื่อเจ้าไม่เลือมใส พูดไปเป็นเสนียดหูราษฏรไทยเปล่าๆ สุดท้ายอย่างจะบอกอะไรให้เอาบุญ ถ้าคิดจะโต้กับนิติราษฏร์น่ะ หนูต้องทำการบ้านเยอะๆ ขยันศึกษาวิชาการให้รอบรู้กว้างขวาง ถึงจะคุยกับเขาได้รู้เรื่อง มาเปิ่น ๆ บ้านนอกเป็นเด็กมัธยมเเบบนี้ โชว์ขี้เท่อเปล่า ๆ เขาไม่สนใจหรอก มัน เอาท์คลาส เข้าใจไหมล่ะ 55 ป้ามันโบราณน่ะ พูดโผงผางแต่จริงใจนะพ่อ

กรณีมาตรา112

กรณีมาตรา112 เห็นด้วยที่จะใหีมีการแก้ไข เพราะจำกัดเสรีภาพขั้นพื้นฐานของประฃาฃน แต่รัฐธรรมนูญของไทยทุกฉบับบอกว่าคนไทยมีสิทธิเสรีภาพเท่าเทียมกันทุกคน ซึ่งไม่จริงเลย

เรื่องกม.รัฐธรรมนูญของไทย อยากให้กลุ่มนิติราษฎร์คิดค้นหรือออกแบบที่จะแก้ไขกฏหมายที่เกี่ยวกับนักการเมืองและพรรคการเมืองในเรื่องปัญหาคอร์รัปชั่นและการใช้อำนาจของนักการเมืองไทย ซึ่งจะต้องมีบทลงโทษที่รุนแรง/รวดเร็วกว่าเดิมและหนักกว่าประชาชนทั่วไป เพราะนักการเมืองไทยก็เป็นตัวถ่วงความเจริญของประเทศ นักการเมืองไทยเป็นอภิสิทธิ์ชน ดูอย่างการประชุมสภานิติบัญญัติ ก็เห็นๆอยู่ เรียกว่าทำงานไม่คุ้มกับเงินเดือนส.ส.ที่ได้รับ บอกได้เลยว่า กฎระเบียบบทลงโทษที่ควบคุมส.ส.นักการเมือง มันห่วยสิ้นดีหากเป็นบริษัทเอกชนทั่วไป คงโดนไล่ออกไปแล้ว

Mr.Thongchai – Great

Mr.Thongchai – Great Wisconsin Professor from America – you gave your speech to your cronies at the Rattanakosin Hotel on 11th February 2012. I am so glad that you made the speech - because otherwise I would not have known that you are totally distorted and mad as you are.

When one is totally mad and falls in love with one’s own logic – he can justify anything. Reading his logic, I can still remember his sort who would send their parents into the state camp to be brainwashed. Remember when our neighbours to the communists in the 1970’s that fate awaits all of us if these mad professors are able to hypnotize our youths to join their crazy crusade.

ถีบหัว wrote:M16

[quote=ถีบหัว]M16 ไร้เดียงสาจริงๆ หยาบๆ ก็ไม่มีอะไรมาก สมควรไปกราบไว้รุขเทวดาซะ อย่าได้เกิดมาเป็นมนุษย์มะนาเลย ถ้าคิดจะขายศักดิ์ศรีของตนเองให้คนอื่นน่ะจ้า...
จะยังไงก็ตาม ถึงจะเป็นเผด็จรัฐสภาที่ว่ามันก็ชอบธรรมใช่ไหมเพราะมันที่มาของอำนาจ มันผูกโยงกับอำนาจฉันทานุมัติของประชาชน ถ้ามันเลวก็ต้องโทษประชาชนเพราะดันเสือกเลือกมาเองไม่ต้องโทษใคร แบบนี้มันก็ยังดีกว่าอำนาจที่ไม่รู้ไอ้พวกเอี้ยพวกตะกวดที่ไหนมาแอบอ้างปล้น สัตว์สวะชั้นเลวพวกนี้ไม่ควรที่จะอยู่ในสังคมมนุษย์ว่าไหม พ่อเอ็ม16 เจ้ามีสิทธิอะไรมาพูดเรื่องระบอบรัฐสภาในเมื่อเจ้าไม่เลือมใส พูดไปเป็นเสนียดหูราษฏรไทยเปล่าๆ สุดท้ายอย่างจะบอกอะไรให้เอาบุญ ถ้าคิดจะโต้กับนิติราษฏร์น่ะ หนูต้องทำการบ้านเยอะๆ ขยันศึกษาวิชาการให้รอบรู้กว้างขวาง ถึงจะคุยกับเขาได้รู้เรื่อง มาเปิ่น ๆ บ้านนอกเป็นเด็กมัธยมเเบบนี้ โชว์ขี้เท่อเปล่า ๆ เขาไม่สนใจหรอก มัน เอาท์คลาส เข้าใจไหมล่ะ 55 ป้ามันโบราณน่ะ พูดโผงผางแต่จริงใจนะพ่อ[/quote]

เฮ้อ...อ่านจนจบนึกว่าป้าจะ ถลกจงกระเบน ถีบหัว M16 ไปอยู่นอกปะเตด ซะแลี้ยว...อิอิ

อ่านแล้ว

อ่านแล้ว คุณธงชัยก็พูดในลักษณะว่าปัญหาที่วุ่นวายตั้งแต่ปี 2475 มาก็เกิดจาก
1. นักการเมืองผู้มีอำนาจ
2. นักการเมืองผู้ที่จ้องจะแย่งอำนาจ
3. อาจารย์ที่ใช้ความคิดไม่สมกับคุณวุฒิที่มี (ปัญหาล้วนเกิดจากคน แทนที่จะหาวิธีแก้ที่สันดานคนและวิธีคิดแบบคุณธงชัย มีอาการไอเพราะระคายคอ คิดจะตัดคอทิ้ง แทนที่จะหาวิธีป้องกันไวรัสลงคอ)
4. พวกอยากเด่นอยากดัง หวังจะได้เป็นสุนัขรับใช้นักการเมือง เพื่อรอเศษอาหาร
พูดถึงปัญหาตัวบุคคลในกลุ่มต่าง ๆ ซึ่งอาศัยการเล่นคำเล่นสำนวนตัวบทกฎหมาย ก็ควรจะแนะนำให้ไปดัดนิสัยหรือสันดานคนที่มีความรู้เหล่านี้ให้มี "คุณธรรม" และ "จริยธรรม" ดีกว่า
จะแก้กฎหมายไปเป็นอย่างไร ถ้าจิตใจคนยังชั่วอยู่ ไร้ "คุณธรรม" และ "จริยธรรม" มันก็แค่นั้น ไร้ค่าพอกับความคิดที่ต้องการเปลี่ยนแปลงสังคมเพียงตัวหนังสือ โดยไม่คิดเปลี่ยนแปลงคนก่อน

วิชัย ตะวันแสงเพชร

[quote=วิชัย ตะวันแสงเพชร]อ่านแล้ว คุณธงชัยก็พูดในลักษณะว่าปัญหาที่วุ่นวายตั้งแต่ปี 2475 มาก็เกิดจาก
1. นักการเมืองผู้มีอำนาจ
2. นักการเมืองผู้ที่จ้องจะแย่งอำนาจ
3. อาจารย์ที่ใช้ความคิดไม่สมกับคุณวุฒิที่มี (ปัญหาล้วนเกิดจากคน แทนที่จะหาวิธีแก้ที่สันดานคนและวิธีคิดแบบคุณธงชัย มีอาการไอเพราะระคายคอ คิดจะตัดคอทิ้ง แทนที่จะหาวิธีป้องกันไวรัสลงคอ)
4. พวกอยากเด่นอยากดัง หวังจะได้เป็นสุนัขรับใช้นักการเมือง เพื่อรอเศษอาหาร
พูดถึงปัญหาตัวบุคคลในกลุ่มต่าง ๆ ซึ่งอาศัยการเล่นคำเล่นสำนวนตัวบทกฎหมาย ก็ควรจะแนะนำให้ไปดัดนิสัยหรือสันดานคนที่มีความรู้เหล่านี้ให้มี "คุณธรรม" และ "จริยธรรม" ดีกว่า
จะแก้กฎหมายไปเป็นอย่างไร ถ้าจิตใจคนยังชั่วอยู่ ไร้ "คุณธรรม" และ "จริยธรรม" มันก็แค่นั้น ไร้ค่าพอกับความคิดที่ต้องการเปลี่ยนแปลงสังคมเพียงตัวหนังสือ โดยไม่คิดเปลี่ยนแปลงคนก่อน[/quote]

คุณเอ้ย...ตื่นเสียที่เถอะ

มันไม่มีและไม่เคยมีที่ไหนในโลกหรอก ทีรอให้คนบรรลุอรหันต์ก่อนและจึงมีสิทธิมาเป็นนักเมือง
นักการเมืองก้คือนักการเมืองไม่ต่างกันกันหรอกในเรื่องของการหาประโยชน์ใส่ตัว ไม่ว่าจะที่ไหน แต่ความสำคัญคือในระบอบประชาธิปไตยเราคุม และ ตรวจสอบนักาการเมืองได้ง่ายกว่าในทุกระบบอื่นๆ

ก็เพราะรู้ว่าทุกคนไม่ใช่พระอรหันต์ ความจำเป็นของระบบปกครอง ผู้ปกครอง กลุ่มผู้ปกครองจึงมีขี้น
และประวัติศาสตโลกก็ได้พิสูจน์แล้วว่า ในบรรดานักการเมืองในทุกระบบ ไม่ว่าจะเป็น นักการเมืองในระบบราชาธิราช เผด็จการทหาร หรื่อ อื่นๆ สำหรับมนุษย์แล้ว การเมืองในระบอบประชาธิปไตย คือการมืองที่มีความเสี่ยงชั่วร้ายน้อยที่สุด ถ่วงดุลย์กัน เบิกกัน ให้เหตุผลกันไป และปรับปรุ่งกันไป ให้ทุกฝ่าย อยู่กันได้ ดีได้ ชั่วได้ตามฐานมนุษย์ ขออย่าให้มันล่วงเกินขอบเขตที่เห็นร่วมกัน ก้เป็นพอ.

อยู่กับบ้าน

อยู่กับบ้าน มีพ่อแม่เป็นหัวหน้าครอบครัว มีลูกอยู่ 3 คน วันดีคืนดีลูกชายคนโตด่าพ่อแม่โดยพ่อแม่อยู่เฉย ๆไม่เคยโต้เถียงและกล่าวร้ายที่ลูกด่า พอลูกคนกลางรู้เรื่องก็มาด่าลูกชายคนโต ลูกชายคนเล็กรู้เรื่องก็มาทำร้ายลูกชายคนโต สาเหตุเพราะด่าพ่อแม่ที่ลูกชายคนกลางและคนเล็กเคารพ ส่วนเพื่อนบ้านที่อยู่ติดกันมีสมาชิกครอบครัว 5 คนเหมือนกัน แต่ไม่มีลูกคนไหนด่าพ่อแม่ตัวเอง ก็อยู่อย่างสงบสุขดี ปัญหาที่เกิดขึ้นในบ้านหลังแรกเกิดเพราะบุพการีทั้งสองท่าน ดันเกิดมาเป็นพ่อแม่ของลูกชายคนโตบ้านแรกใช่ไหม แล้วทำไมบ้านของเพื่อนบ้านที่ไม่มีใครกระทำเรื่องที่เป็นปกติของคำว่า "คน" จึงไม่มีปัญหาอะไรในครอบครัว การแก้ไขปัญหาต้องฆ่าพ่อแม่หรือไล่พ่อแม่ออกจากบ้าน หรือสมควรไล่ลูกชายคนโตออกจากบ้าน ใครมันคือตัวปัญหา ถ้าต้องไล่คนที่เป็นพ่อแม่ 2 บ้าน 4 คนออกจากบ้านเพื่อไม่ให้เกิดปัญหา กับไล่ลูกชายคนโตบ้านแรกที่ใช้สิทธิโดยไปละเมิดสิทธิคนอื่นออกจากบ้าน สิ่งไหนที่ควรเป็นประชาธิปไตยกว่ากัน ตรงไหนเรียกว่าสิทธิโดยชอบธรรมตามกฎหมาย ขนบธรรมเนียม จารีตประเพณี

เป็น "คน"

เป็น "คน" ย่อมมีสติปัญญาเหนือกว่าสัตว์เดรัจฉาน จึงควรมีเหตุมีผลมากกว่าสัตว์ เช่น คำว่า "หมาหมู่" การกระทำดังกล่าวใช่สิ่งที่ถูกต้องของสัตว์ แต่ "หมาหมู่" เมื่อมาใช้ในกลุ่ม "คน" เป็นสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ พวกมากลากไปไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องเสมอไปในสังคมของ "คน" ครับ